Otrzymanie diagnozy niepłodności

Otrzymanie diagnozy niepłodności może być zarówno trudne emocjonalnie, jak i przynieść ulgę. Otrzymanie nazwy dla tego, przez co przechodzisz, może pomóc Ci w znalezieniu potrzebnej pomocy. Jednocześnie przyznanie się, że coś jest nie tak, nie jest łatwe.

Rozpoznanie niepłodności zwykle stawia się, gdy para, po roku prób zajścia w ciążę, nie zachodzi w ciążę. Jeśli para stara się o pierwsze dziecko, postawiona diagnoza to niepłodność pierwotna. Jeśli starają się o kolejne dziecko, stawia się diagnozę niepłodności wtórnej.

Para, która cierpi na nawracające poronienia (zwykle po trzech kolejnych stratach) również otrzymuje diagnozę niepłodności.

Pary z niepłodnością mogą mieć oczywiste objawy, ale nie muszą, oprócz trudności z zajściem w ciążę.

Czy roczny okres oczekiwania jest konieczny do rozpoznania niepłodności?

„Spróbuj przez rok, a potem wróć, jeśli nie jesteś w ciąży” to najczęstsza odpowiedź udzielana parom, które próbują zajść w ciążę, zwłaszcza osobom poniżej 35 roku życia. (Większość firm ubezpieczeniowych uważa diagnozę niepłodności za w wieku 35 lat i młodszych, którzy starają się od co najmniej roku. W wieku powyżej 35 lat oczekiwanie może wynosić sześć miesięcy.)

Ale rok to długo czekać. Czy musisz starać się przez rok, zanim zaczniesz szukać pomocy?

Nie zawsze.

• Poszukaj czynników ryzyka lub sygnałów ostrzegawczych: Jednym ze sposobów na przyspieszenie procesu uzyskiwania diagnozy jest zwracanie uwagi na wszelkie czynniki ryzyka lub sygnały ostrzegawcze, które mogą wskazywać na problem z niepłodnością. Nie ma powodu, aby czekać cały rok, jeśli pojawią się znaki ostrzegawcze, objawy lub problemy zdrowotne w przeszłości.

• Rozważ sporządzenie wykresu: Innym sposobem na przyspieszenie diagnozy jest rozważenie sporządzenia wykresu swoich cykli. Tworzenie wykresów cykli obejmuje, na najbardziej podstawowym poziomie, rejestrowanie porannej temperatury i obserwowanie określonych wzorców w cyklu.

• Jeśli zapisujesz swoje cykle przez sześć miesięcy i możesz udokumentować swojemu lekarzowi, że odbyłaś stosunek seksualny w okresie owulacji w ciągu tych sześciu miesięcy i nadal nie jesteś w ciąży, może być bardziej prawdopodobne, że przeprowadzisz niektóre testy przed twoim minął „rok” oczekiwania.

• Jeśli masz 35 lat lub więcej, nie czekaj dłużej niż sześć miesięcy: Jeśli masz więcej niż 35 lat, nie powinieneś czekać dłużej niż sześć miesięcy przed wizytą u lekarza. Ponieważ twoja płodność naturalnie spada wraz z wiekiem (zaczynając w wieku 25 lat u mężczyzn i w wieku 30 lat u kobiet), czas ma znaczenie, gdy przekroczysz 35 rok życia.

Kto diagnozuje niepłodność?

Zwykle Twój stały ginekolog postawi pierwszą diagnozę niepłodności.

Jednak nie zawsze tak jest. Endokrynolog lub lekarz rodzinny może ostrzec Cię o możliwości wystąpienia problemów z płodnością, jeśli masz problemy zdrowotne, które mogą prowadzić do niepłodności, takie jak problemy z tarczycą, cukrzyca lub PCOS.

Po wstępnej diagnozie niepłodności, Twój stały ginekolog może Cię leczyć lub możesz zostać skierowany do endokrynologa reprodukcyjnego. Endokrynolodzy reprodukcyjni (RE) specjalizują się w leczeniu niepłodności u par.​

Przyczyny niepłodności

Diagnoza niepłodności często przebiega w dwóch etapach, pierwszy etap to ogólna diagnoza niepłodności, a drugi etap to diagnoza konkretnej przyczyny niepłodności. Niepłodność to prawie sam objaw. Aby jak najlepiej leczyć niepłodność, pomocne jest znalezienie przyczyny.

Według Amerykańskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu jedna trzecia przypadków niepłodności jest spowodowana problemem po stronie kobiety, jedna trzecia przypada na stronę mężczyzny, a pozostała jedna trzecia dotyczy problemów po obu stronach lub przyczyn niewyjaśnionych. W rzeczywistości w 20% przypadków niepłodności przyczyna niepłodności pozostaje nieznana.

Dwie z najczęstszych przyczyn niepłodności czynnika kobiecego to:

• Zaburzenia owulacyjne: odpowiadają za 18% do 30% niepłodności u kobiet.

• Zaburzenia anatomiczne: takie jak zablokowane jajowody, często będące wynikiem infekcji lub stanów zapalnych, takich jak endometrioza lub zapalenie miednicy mniejszej.

Dwie najczęstsze przyczyny niepłodności czynnika męskiego to:

• Niska produkcja plemników: medycznie nazywana azoospermią (całkowity brak plemników) lub oligospermią (wytwarzanych jest niewiele plemników), jest to najczęstsza przyczyna niepłodności czynnika męskiego.

• Malformacje plemników: Nawet jeśli ilość plemników mieści się w normalnym zakresie, zniekształcone plemniki, a także zdolność plemników do przedostania się do komórki jajowej przed śmiercią, mogą być przyczyną niepłodności.

Po diagnozie niepłodności

Następnym krokiem jest zwykle badanie płodności w celu ustalenia przyczyny kłopotów. Ustalenie, co jest nie tak, może pomóc lekarzowi w opracowaniu najlepszego planu leczenia.

W niektórych przypadkach lekarz nie będzie w stanie ustalić, dlaczego nie możesz zajść w ciążę. Jest to znane jako niepłodność niewyjaśniona lub idiopatyczna. Występuje do 30% przypadków.

W takim przypadku lekarz prawdopodobnie zasugeruje najpierw wypróbowanie najniższej technologii leczenia płodności (takiej jak Clomid), a następnie wspinanie się po drabinie, jeśli leczenie się nie powiedzie.

Jakakolwiek jest przyczyna twojej niepłodności, powinieneś wiedzieć, że istnieje powód do nadziei.

Według Amerykańskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu 85% do 90% przypadków niepłodności można leczyć za pomocą konwencjonalnych metod leczenia, takich jak leki lub naprawy chirurgiczne. Mniej niż 3% pacjentów z niepłodnością wymaga zaawansowanego leczenia, takiego jak zapłodnienie in vitro.