Zrozumienie chorobliwej otyłości

Oczywiście ostatnio dużo słyszymy o epidemii otyłości. Biorąc pod uwagę bogactwo informacji i trwające badania nad przyczynami i leczeniem otyłości, pomocne jest praktyczne zrozumienie niektórych terminów, które są rzucane, gdy mówimy o nadwadze i otyłości.

Definicje

Centrum Kontroli i Prewencji Chorób (CDC) definiuje otyłość u dorosłych jako wskaźnik masy ciała (BMI) 30 (kg/m2) lub większy, a BMI od 25 do 29,9 jako nadwagę.

Co to jest „chorobliwa otyłość”?

Termin „chorobliwa otyłość” odnosi się do otyłości, która jest „wystarczająca, aby zapobiec normalnej aktywności lub funkcji fizjologicznej”, zgodnie ze słownikiem medycznym Stedmana. Chorobliwa otyłość jest zwykle identyfikowana jako BMI 40 lub więcej.

Otyłość jako choroba

W 2013 r. Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne (AMA) oficjalnie uznało otyłość za chorobę, uznając „ogromny humanitarny i ekonomiczny wpływ otyłości jako wymagający opieki medycznej, badań i edukacji w odniesieniu do innych głównych globalnych chorób medycznych”.

Oczekuje się, że skutki oficjalnego uznania otyłości za chorobę przewlekłą nie tylko podniosą świadomość problemu wśród ogółu społeczeństwa, ale także wpłyną na politykę na wszystkich poziomach. Istnieje nadzieja, że ​​decydenci odczują większą potrzebę finansowania i wdrażania programów leczenia otyłości oraz programów interwencyjnych, podczas gdy zewnętrzni płatnicy będą bardziej skłonni do refundowania lekarzom i innym pracownikom służby zdrowia leczenia i leczenia otyłości jako choroby uznanej.

Dlaczego te definicje mają znaczenie?

Pomiary BMI są wykorzystywane jako część kryteriów opartych na wytycznych w celu określenia, którzy pacjenci mogą kwalifikować się do operacji odchudzającej lub leków odchudzających. Tak więc diagnoza „chorobliwej otyłości”, oparta na pomiarze BMI wynoszącym 40 lub więcej, może kwalifikować pacjenta do leczenia chirurgii bariatrycznej (chirurgii odchudzającej) lub niektórych leków przeciw otyłości. Ostatnio można również rozważyć operację bariatryczną, jeśli BMI wynosi 35 lub więcej, gdy istnieją schorzenia, które są spowodowane lub pogarszane przez otyłość.

Innym zastosowaniem pomiaru BMI jest określenie otyłości klasy I, klasy II i klasy III. Zgodnie z nowymi wytycznymi krajowymi posiadanie BMI od 30 do 34,9 kwalifikuje pacjenta do kategorii „otyłości I klasy”; BMI od 35,0 do 39,9 identyfikuje kategorię „otyłości II klasy”; a BMI 40 lub więcej identyfikuje kategorię „otyłość III klasy (skrajna otyłość)”.

Takie pomiary mogą również wskazywać poziom ryzyka zaburzeń związanych z otyłością, takich jak nowotwory, choroby układu krążenia, zgaga, obturacyjny bezdech senny i cukrzyca typu 2, ponieważ ryzyko wielu z tych zaburzeń wzrasta proporcjonalnie do wzrostu BMI i nasilenia otyłości.