Czy śmierć jest bolesna?

Jeśli zmagasz się ze śmiertelną chorobą lub masz ukochaną osobę, która jest bliska śmierci, prawdopodobnie przyszło ci do głowy pytanie, czy śmierć jest bolesna. Może tak być szczególnie wtedy, gdy choroba już spowodowała ból i liczysz na chwilę wytchnienia przed końcem życia.

Odpowiedź brzmi: tak, śmierć może być bolesna. Ale nie zawsze tak jest – i istnieją sposoby, aby pomóc sobie z tym poradzić, aby złagodzić swoje ostatnie dni.

Odmiany bólu bliskiego śmierci

Niektórzy mogą odczuwać znaczny ból w ostatnich godzinach, podczas gdy inni wcale. Ilość bólu, którego doświadczasz, może się różnić w zależności od diagnozy – ale nawet wtedy pojawiają się różnice osobiste.

W przypadku raka do 90% ludzi odczuwa ból w pewnym momencie swojej podróży, a połowa osób umierających na raka odczuwa silny ból.W holenderskim badaniu osób umierających na raka więcej niż jeden na czterech badanych określił swój ból i cierpienie jako „nie do zniesienia”.Niestety tylko połowa z tych osób otrzymuje niezawodną kontrolę bólu.

Wpływ bólu pod koniec życia

Oprócz dyskomfortu niekontrolowany ból może uwydatniać inne objawy, takie jak duszność i niepokój. Emocjonalnie może sprawić, że ktoś będzie porywczy i niezdolny do koncentracji, co utrudnia prowadzenie sensownych rozmów z bliskimi.Duchowo może prowadzić do poczucia samotności i pustki.

Bardziej praktycznie, ból może przeszkadzać w takich sprawach, jak upewnienie się, że twoje sprawy prawne są uporządkowane, zadośćuczynienie i ostatecznie pożegnanie. Dla tych, którzy pozostali, pamięć o procesie umierania pozostaje często na długie lata. A jeśli był to czas naznaczony bólem, może skutkować przedłużającą się żałobą.

Zgłaszanie bólu

Aby właściwie leczyć ból, lekarze muszą mieć pewną wiedzę na temat rodzaju i intensywności odczuwanego bólu. Oprócz poproszenia Ciebie (lub Twojej ukochanej osoby) o opisanie bólu, będą chcieli również wiedzieć, jakie on wywołuje. Na przykład, czy przeszkadza w jedzeniu, spaniu lub mówieniu?

Lekarze często stosują skalę bólu, aby zrelacjonowanie tego subiektywnego odczucia było nieco bardziej obiektywne, a także aby monitorować wyniki leczenia. Pacjenci proszeni są o opisanie swojego bólu w skali od 1 do 10, gdzie 1 oznacza prawie brak bólu, a 10 to najgorszy ból, jaki można sobie wyobrazić.

Ale pacjenci nie powinni czuć, że muszą czekać na pytanie o ból, aby to zgłosić. Otwarta i szczera rozmowa z członkami zespołu opieki zdrowotnej o naturze, częstotliwości i nasileniu bólu jest prawdopodobnie najważniejszą rzeczą, jaką można zrobić, aby upewnić się, że jest kontrolowany.

Postępowanie w przypadku bólu końca życia

Chociaż nie wszyscy świadczeniodawcy opieki zdrowotnej są tak wykwalifikowani w leczeniu bólu, jak ci, którzy specjalizują się w tej dyscyplinie, istnieją wytyczne, z których można skorzystać.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) stworzyła drabinkę do leczenia bólu.Według organizacji, samo wykonanie pierwszych trzech kroków może kontrolować ból u około 80% do 90% osób:

1. W pierwszej kolejności należy wypróbować leki nieopioidowe, takie jak aspiryna lub Tylenol (acetaminofen). Może to być z adiuwantami lub bez, które są lekami zmniejszającymi strach lub niepokój.
2. Jeśli ból utrzymuje się lub nasila, można dodać opioid odpowiedni do bólu o nasileniu łagodnym do umiarkowanego (np. kodeinę). Można również stosować nieopioidy i adiuwanty.
3. Jeśli ból utrzymuje się lub nasila, można zastosować opioid odpowiedni do bólu o nasileniu od umiarkowanego do silnego (np. morfina). Ponownie, można również stosować nieopioidy i adiuwanty.
4. Dla tych, którzy potrzebują dalszej ulgi w bólu, można zastosować takie zabiegi, jak blokowanie nerwów, radioterapia i inne.

Alternatywne zabiegi, takie jak akupunktura i masaż, mogą być stosowane wraz z konwencjonalnymi zabiegami.

Zaleca się podawanie leków zgodnie z harmonogramem (regularnie i przez całą dobę), a nie tylko wtedy, gdy odczuwany jest ból. Ból nadrabiający zaległości jest znacznie trudniejszy do pokonania niż ból, który jest trzymany w ryzach.

Przyczyny niedostatecznego leczenia

Ból może i powinien być dobrze leczony pod koniec życia. Według Światowej Organizacji Zdrowia pacjenci mają prawo do leczenia bólu.Mimo to wielu tego nie robi — i to z różnych powodów.

Przyczyny związane z narkotykami

Niektóre dotyczą obaw związanych z ryzykiem związanym z lekami przeciwbólowymi. Na przykład:

• Skutki uboczne: Wszystkie leki mają skutki uboczne, a objawy, takie jak zaparcia, senność i nudności, mogą sprawić, że stosowanie leków przeciwbólowych stanie się niepożądane. Szczególnie senność może zniechęcać ludzi do przyjmowania wystarczającej ilości leków, ponieważ chcą spędzać jak najwięcej czasu z bliskimi.

• Tolerancja: Niektórzy ludzie obawiają się, że jeśli teraz stosują leki, to nie zadziałają później „kiedy naprawdę ich potrzebują”. Jeśli rozwinie się tolerancja na leki, można zastosować silniejszy lek lub inny lek.

• Uzależnienie: ludzie umierający, członkowie rodziny i pracownicy służby zdrowia często martwią się uzależnieniem. Ale nie powinno to być problemem pod koniec życia.

• Przyspieszenie śmierci: Badania wykazały, że leczenie bólu związanego z końcem życia za pomocą narkotyków, a nawet sedacji paliatywnej, nie skraca życia.

Przyczyny związane z pacjentem

Inne powody niedostatecznego traktowania dotyczą akceptacji, pozorów, a nawet spraw praktycznych. Na przykład:

• Zaprzeczenie: Niektórzy ludzie boją się przyznać, że ich ból się nasila, ponieważ często oznacza to, że ich stan się pogarsza.

• Pragnienie bycia „dobrym” pacjentem: Niektórzy ludzie wahają się przed proszeniem o leki przeciwbólowe z obawy, że zostaną okrzyknięci „złym” pacjentem lub będą przeszkadzać lekarzom. Pamiętaj, częścią pracy lekarza jest pomoc w radzeniu sobie z bólem.

• Koszt: leki przeciwbólowe dodają kolejny koszt, gdy finanse są często napięte z powodu choroby.

Powody oparte na dostawcy

Jeszcze inne przyczyny niedostatecznego leczenia bólu dotyczą lekarzy, a nie pacjentów:

• Świadomość: Lekarze są zwykle obecni z daną osobą tylko przez krótki okres czasu — niewystarczająco długi, aby naprawdę docenić stopień bólu, jaki może odczuwać dana osoba. Pacjenci nigdy nie powinni zakładać, że ich lekarz, który nie podaje im leków przeciwbólowych, oznacza, że ​​ich nie potrzebują.

• Brak przeszkolenia: niektórzy lekarze przeszli niewystarczające przeszkolenie w zakresie radzenia sobie z bólem pod koniec życia.

• Strach: Lekarze mogą niechętnie przepisywać silne środki przeciwbólowe z obawy przed naganą ze strony komisji lekarskich.

Opieka paliatywna i hospicyjna

Jeśli Twój zespół opieki zdrowotnej nie radzi sobie z bólem, możesz poprosić o skierowanie na opiekę paliatywną.

Zespół opieki paliatywnej składa się z pracowników służby zdrowia wyszkolonych w radzeniu sobie z bólem i opiece nad komfortem, nie tylko pod koniec życia, ale także dla osób z bólem przewlekłym. Należą do nich lekarze opieki paliatywnej, pielęgniarki praktykujące, pielęgniarki i terapeuci. W skład zespołu często wchodzą również pracownicy socjalni i kapelani.

Zespoły opieki paliatywnej mają na celu poprawę jakości życia i zmniejszenie cierpienia osób na każdym etapie choroby. W Stanach Zjednoczonych zespoły hospicyjne świadczą te usługi osobom w ciągu ostatnich sześciu miesięcy życia, w momencie zaprzestania leczenia.

Korzystne może być znalezienie zespołu opieki paliatywnej na wcześniejszym etapie choroby, zamiast czekania, aż prognoza zakwalifikuje Cię do opieki hospicyjnej.

Możesz mieć dostęp do zespołu opieki paliatywnej w różnych miejscach. Oprócz szpitala możesz otrzymać opiekę paliatywną w domu opieki, hospicjum, przychodni lub we własnym domu.

Ustawa o przystępnej cenie (ACA) zapewniła zachęty do rozwoju zespołów opieki paliatywnej, dzięki czemu stały się one bardziej dostępne. Opieka paliatywna jest objęta Medicare Część B dla opieki szpitalnej i ambulatoryjnej.

Opieka hospicyjna może być również świadczona w Twoim domu, w hospicjum stacjonarnym lub domu opieki. Hospicjum (i pokrewne leki) jest objęte świadczeniami hospicyjnymi Medicare, a także Veterans Administration i Medicaid.

Aby znaleźć zespół opieki paliatywnej lub hospicjum, zacznij od zapytania swojego (lub bliskiej Ci osoby) lekarza, pielęgniarki prowadzącej sprawę lub pracownika socjalnego.

Możesz wyszukiwać w Internecie, korzystając z katalogu dostawców opieki paliatywnej prowadzonego przez Centre to Advance Paliaative Care lub znaleźć świadczeniodawcę opieki hospicyjnej w katalogu prowadzonym przez National Hospicjum and Palliative Care Organization.

Korona

Nie należy zapominać o emocjonalnych, społecznych i duchowych potrzebach, które po zaspokojeniu mogą odegrać ogromną rolę w radzeniu sobie z bólem. Jeśli umiera ukochana osoba, nie zapomnij o sile dotyku.

Strach może dramatycznie pogorszyć odczuwanie bólu, a często największym lękiem przed umierającymi jest samotność. Bądź obecny przy tej osobie, trzymaj ją za rękę i pomagaj w opiece. Komunikuj się przez telefon lub inne formy komunikacji wirtualnej, jeśli nie możesz z nimi być.

Muzyka i terapia zwierząt mogą również pomóc odwrócić uwagę od bólu. Jeśli dana osoba jest w stanie, wycieczki do ulubionych miejsc lub delektowanie się ulubionymi potrawami są również sposobami na zlikwidowanie bólu w tle.

Pracownik socjalny może pomóc w dokonaniu ustaleń, które mogą być źródłem niepokoju, prawdopodobnie pogarszając odczuwanie bólu. Mogą one obejmować wydawanie wcześniejszych dyrektyw; planowanie pogrzebu; lokalizowanie zasobów społeczności; pomoc w załatwianiu formalności związanych z ubezpieczeniem, Medicare i Medicaid; i ułatwienie komunikacji rodzinnej.

Zespół opieki paliatywnej lub zespół hospicyjny będzie obejmował kapelana, który w razie potrzeby może zapewnić wsparcie dla potrzeb duchowych. Członkowie rodziny, którzy nie są zaciągnięci do tych usług, mogą skontaktować się z duchownym lub doradcą, który jest wrażliwy na duchowe tradycje osoby u kresu życia.