Dlaczego dzieci gadają i co możesz z tym zrobić

Plotkanie jest denerwującym, ale dość powszechnym zachowaniem u dzieci w wieku szkolnym. Dzieci mogą gadać na kolegów z klasy w szkole, rodzeństwo lub przyjaciół w domu. Mogą nawet powiedzieć na rodzica lub innego dorosłego.

Najlepszym sposobem na zniechęcenie dziecka do kłótni jest najpierw zrozumienie, dlaczego zachowuje się jak informator, zanim odciągniesz ją od tego zachowania. Jeśli na przykład ma problemy z rodzeństwem, które nie chce się dzielić, możesz nauczyć ją, jak znajdować inne sposoby rozwiązywania konfliktów. Jeśli każe innym zwracać na siebie uwagę, możesz pomóc jej zrozumieć, w jaki sposób może skrzywdzić ludzi, rzucając się i nakierowując ją na bardziej konstruktywne zachowanie.

To powiedziawszy, należy nauczyć dzieci, aby zawsze mówiły, gdy ktoś jest ranny lub znajduje się w niebezpieczeństwie. Ponieważ tak ważne jest, aby dzieci nauczyły się mówić dorosłym o szkodliwym zachowaniu, takim jak znęcanie się fizyczne lub emocjonalne, rodzice muszą również wiedzieć, jak nauczyć dzieci odróżniania mówienia od mówienia.

Co to jest frazes?

Gadatliwość to akt zgłaszania czyjegoś zachowania lub działań łamiących zasady, zwykle po to, by wpędzić tę osobę w kłopoty. Ale jeśli dziecko mówi rodzicowi lub innemu dorosłemu o czymś, co komuś krzywdzi lub może wyrządzić krzywdę, to nie jest gadanie — to jest pomaganie komuś lub zapobieganie zranieniu.

Dlaczego dzieci Tattle

Dzieci mogą uciekać się do gadania z różnych powodów. Po pierwsze, dzieci w wieku szkolnym uczą się więcej o zasadach i co to znaczy łamać je. Rozwijają moralność, ustalają różnicę między dobrem a złem i kładą nacisk na bycie sprawiedliwym. Więc kiedy widzą, że ktoś robi coś, czego nie powinni, mogą czuć przymus, by im powiedzieć.

Dzieci mogą również drażnić się, ponieważ chcą stanąć po dobrej stronie rodzica lub nauczyciela i ponieważ myślą, że może być nagroda za to, że nie robią tego złego, co robi ich rodzeństwo lub kolega z klasy. Mogą być również motywowane zazdrością, na przykład między walczącym rodzeństwem. W takich sytuacjach dziecko może się drapać, aby zyskać przewagę nad swoim bratem lub siostrą.

Małym dzieciom brakuje również narzędzi do negocjowania i rozwiązywania konfliktów. Dziecko, które czuje, że jej brat nie jest wobec niej sprawiedliwy, będzie potrzebowało twojej pomocy, aby nie interweniować za każdym razem, gdy ma problem, ale aby pokazać mu, jak żyć jako kochające się rodzeństwo.

Jak zniechęcić do mówienia

Możesz pozbyć się powabu, delikatnie zachęcając dziecko do myślenia o konsekwencjach swoich działań. Zapytaj swoje dziecko, jak byś się czuł, gdybyś zrobił coś, może przez przypadek lub bez zamiaru złamania zasad, a ktoś mu na to namówił? Czy byłby zdenerwowany? Smutny? Zażenowany? Zdradzony? Czy poczuje się dobrze, czy będzie się czuł źle?

Sugerując dziecku, aby pomyślał o uczuciach osoby, na którą gadał, nie tylko uczysz swoje dziecko, dlaczego gadanie może być bolesne, ale także pielęgnujesz w nim empatię.

Innym skutecznym sposobem na zniechęcenie do gadania jest danie dziecku narzędzi, które pomogą mu nauczyć się samodzielnie rozwiązywać niektóre problemy.Jeśli ma problem z kolegą z klasy, który nie chce się dzielić, powiedz mu, żeby próbował negocjować i na zmianę, kiedy to możliwe.

Jeśli walczy z bratem lub siostrą, którzy dokuczają mu lub ranią jego uczucia, naucz go grzecznie, ale stanowczo prosić o szacunek, a następnie upewnij się, że prowadzisz rodzeństwo w kierunku pozytywnego związku z rodzeństwem. Zamiast wkraczać za każdym razem, gdy twoje dziecko się krzyczy, poprowadź je, aby wymyśliły, jak radzić sobie z konfliktami i pomóż poprawić sytuację dla twojego dziecka na bardziej ogólnym poziomie.

Na koniec postaraj się dostrzec pozytywną stronę pragnienia Twojego dziecka, by być monitorem osób łamiących zasady. Wiedza o tym, co inni powinni, a czego nie powinni robić, oznacza, że ​​Twoje dziecko samo uczy się zasad, a gadanie to jego sposób na powiedzenie, że wie, co jest dobre, a co złe.

Głoszenie kontra mówienie

Są jednak chwile, kiedy dzieci powinny bezwzględnie opowiedzieć dorosłemu o czymś, co się dzieje — kiedy powiedzenie pomoże komuś (w tym sobie), kto jest zraniony, pomoże komuś, kto jest w niebezpieczeństwie lub powstrzyma kogoś, kto celowo jest destrukcyjne lub krzywdzące.

Naucz swoje dziecko, aby pomyślało przed powiedzeniem i rozważ takie czynniki, jak to, czy osoba, której ma opowiedzieć, robi coś, aby skrzywdzić kogoś innego lub siebie, czy też zrobiła coś złego przez przypadek lub celowo.

Poproś dziecko, aby zadało sobie pytanie, czy próbowało samodzielnie rozwiązać problem, zanim zwróciło się do Ciebie po pomoc. A przede wszystkim poproś ją, aby zadała sobie pytanie, czy opowiadanie pomoże komuś zachować bezpieczeństwo, czy też tylko wpędzi kogoś — osobę, na którą gawędzi — w kłopoty.

I bądź cierpliwy. Często małym dzieciom może być bardzo trudno odróżnić sytuację, która jest niebezpieczna, od takiej, która nie jest. Kiedy przychodzi do ciebie, poświęć jej uwagę i bądź pozytywnie wyrozumiały.

Pozostaw miejsce na błędy i utrwalaj przekaz, że ważne jest, aby być życzliwą i taktowną osobą i zawsze starać się pomóc, a nie ranić.