Co to jest zespół oszusta?

Syndrom oszusta ma miejsce, gdy jednostka zmaga się z poczuciem niepewności i jak oszustwo, aby zwrócić na siebie uwagę lub pochwalić swoje osiągnięcia. Ci, którzy doświadczają syndromu oszusta, mają tendencję do myślenia, że ​​nie zasługują na to, są nieadekwatni i mogą czuć się przytłoczeni zwątpieniem w siebie.

Chociaż syndrom oszusta jest nieuzasadniony, jest niezwykle powszechny — nawet wśród najbardziej znanych, utalentowanych i odnoszących sukcesy ludzi. Jest również znany jako zjawisko oszusta, syndrom oszustwa i doświadczenie oszusta

Oznaczający

Syndrom oszusta to psychologiczny wzorzec, w którym dana osoba wierzy, że jej własne osiągnięcia powstały w wyniku szczęścia lub manipulowania wrażeniami innych ludzi – a nie dzięki ciężkiej pracy lub autentycznych umiejętnościach.

Pauline Clance i Suzanne Imes, które ukuły ten termin w 1978 roku, rozpoznały to zjawisko u kobiet osiągających wysokie wyniki. Przeprowadzone przez nich badanie na 150 kobietach wykazało, że kobietom z tym zespołem, niezależnie od dowodów ich osiągniętych sukcesów, brakowało wewnętrznego uznania ich osiągnięć.

Oznaki

Syndrom oszusta wiąże się z mieszanką uczuć, myśli i innych objawów.

Typowe myśli i uczucia to:

• Obawiam się, że zostaną odkryci, że są oszustami
• Wiara w komplementy i pochwały wynika z tego, że publiczność jest miła, a nie dlatego, że na to zasłużono
• Poczucie niegodne sukcesu
• Poczucie, że to szczęście, a nie talent, który sprawił, że są tam, gdzie są
• Uczucie niepokoju lub przygnębienia
• Czuję się niedoświadczony

Wraz z tymi zinternalizowanymi myślami i uczuciami istnieją zewnętrzne oznaki, które możesz rozpoznać w sobie lub innych.

Obejmują one:

• Minimalizowanie pozytywnych opinii
• Nadmierne przygotowanie
• Nie próbuję ze strachu przed porażką
• Nieufność wobec innych

Jak widać, zjawisko to może objawiać się na wiele sposobów i może mieć duży wpływ na decyzje i działania.

W swoich badaniach Clance i Imes znaleźli dowody na niepokój i depresję wraz z zespołem oszusta u kobiet.

Powoduje

Ogólnie rzecz biorąc, syndrom oszusta występuje częściej, gdy próbujesz czegoś nowego i odczuwasz presję, aby osiągnąć.

W pierwszych badaniach nad syndromem oszusta Clance i Imes wierzyli, że mentalność oszusta wywodzi się z czynników, które obejmują stereotypy płci, wczesną dynamikę rodziny, kulturę i styl atrybucji.

Od czasu pierwszych badań wykryto syndrom oszusta u osób w każdym wieku, niezależnie od płci i pochodzenia. Wzrosła również lista przyczyn.

Główne przyczyny to:

• Dynamika rodziny: Oczekiwania rodziny oraz wartość sukcesu i doskonałości w dzieciństwie mogą pozostać z jednostką przez całe życie.

• Oczekiwania kulturowe: Różne kultury przypisują różne wartości edukacji, karierze i różne definicje sukcesu.

• Indywidualne cechy osobowości: Perfekcjonizm może prowadzić do syndromu oszusta.

• Porównanie: Granie w grę porównawczą może prowadzić do poczucia przygnębienia lub nieadekwatności, jeśli nie osiągasz tych samych osiągnięć w takim samym tempie jak inni.

Clance i Imes odkryli syndrom oszusta poprzez badanie kobiet, ale nowsze badania pokazują równą częstość występowania zespołu oszusta u mężczyzn i kobiet.

Czasami syndrom oszusta kobiet można częściowo przypisać ich niskiej reprezentacji w korporacyjnej Ameryce. W szczególności kobiety kolorowe są reprezentowane jeszcze mniej. Brak wzorców do naśladowania może prowadzić do niskiego zaufania, braku wsparcia rówieśników i poczucia braku przynależności – wszystkie te czynniki mogą przyczyniać się do syndromu oszusta.

Rodzaje

Istnieje pięć rodzajów syndromu oszusta, które zostały zidentyfikowane przez dr Valerie Youn, autorkę książki „The Secret Thoughts of Successful Women: Why Capable People Suffer from Imposter Syndrome and How to Thrive mimo to”.

Oni są:

1. Perfekcjonista: Ten typ koncentruje się na tym, jak coś się robi i poczuje się jak porażka nawet przy najmniejszym błędzie.

2. Ekspert: Ten typ jest zaniepokojony tym, co lub ile wie lub może zrobić. Czują się jak porażka, jeśli mają w czymś choćby niewielki brak wiedzy.

3. Solista: Ten typ dba o „kto”. Czują, że nie mogą skorzystać z pomocy innych, jeśli chcą odnieść sukces.

4. Naturalny geniusz: mierzą swoją wartość według tego, jak i kiedy osiągane są osiągnięcia pod względem łatwości i szybkości. Wstydzą się poświęcić dodatkowy czas lub coś przerobić.

5. Superwoman/superman/super uczeń: Ten typ mierzy ich osiągnięcia na podstawie liczby ról, w których mogą żonglować i się wyróżniać.

Jak widać, wszystkie te typy są w jakiś sposób zależne od bycia najlepszymi. Syndrom oszusta przejmie kontrolę, jeśli nie będą w stanie wykonywać swojej pracy zgodnie z tymi standardami.

Identyfikacja

Identyfikację i podjęcie działań w celu zwalczania syndromu oszusta można przeprowadzić samodzielnie lub we współpracy z profesjonalistą. Zidentyfikowanie go może wymagać czasu i autorefleksji.

Zadaj sobie te pytania:

• Czy boisz się, że zostaniesz uznany za oszusta?
• Czujesz winę lub wstyd z powodu swoich osiągnięć?
• Czy rezonujesz z którymś z pięciu typów syndromów oszusta?

Jeśli tak, możesz zmagać się z zespołem oszusta – i to jest w porządku. Zidentyfikowanie problemu to pierwszy krok do uzyskania zdrowszego nastawienia do własnych osiągnięć.

Chociaż zjawisko oszusta nie znajduje się w Podręczniku Diagnostyki i Statystyki Zaburzeń Psychicznych (DSM) lub nie zostało uznane za stan zdrowia psychicznego, nadal ważne może być przepracowanie go z terapeutą, zwłaszcza jeśli masz uczucie lęku i depresji.

Pokonywanie

Przede wszystkim zrozum, że syndrom oszusta jest powszechny i ​​istnieją pomocne wskazówki i narzędzia do jego zwalczania.

Oto kilka sposobów na pokonanie syndromu oszusta:

• Ćwicz ustalanie realistycznych celów.
• Doceń swoją wiedzę.
• Określ, co oznacza dla Ciebie sukces, bez akceptacji innych.
• Trzymaj się z dala od toksycznych zawodów.
• Nie polegaj wyłącznie na weryfikacji zewnętrznej.
• Ustaw limity i granice, aby uniknąć przepracowania.
• Ćwicz zdrowe reagowanie na niepowodzenia.
• Chwal siebie za sukcesy i wysiłki.
• Pamiętaj, że nikt nie jest doskonały.
• Określ swój system wsparcia i oprzyj się na nim w razie potrzeby.

Syndrom oszusta może wydawać się przytłaczający, a kiedy wywołuje uczucie niepokoju, depresji i zwątpienia w siebie, możesz potrzebować pomocy.

Chociaż syndrom oszusta jest powszechny, można go przezwyciężyć za pomocą przydatnych narzędzi i wskazówek. Gdy dorośniesz i osiągniesz kolejne kamienie milowe, możesz ponownie zacząć doświadczać objawów syndromu oszusta, dlatego ważne jest, aby mieć te pomocne wskazówki i narzędzia w tylnej kieszeni.