Badanie: Pomoc w zakresie zdrowia psychicznego ma kluczowe znaczenie dla osób przebywających w areszcie policyjnym

Nowe badanie z Wielkiej Brytanii sugeruje, że osoby przetrzymywane w areszcie policyjnym mogą mieć wyższy wskaźnik nieleczonych chorób psychicznych niż populacja ogólna, zwracając uwagę na potrzebę zwiększonej pomocy w zakresie zdrowia psychicznego zamiast dodatkowych działań policyjnych.

Naukowcy przeprowadzili wywiady z 40% osób, które trafiły do ​​aresztu policyjnego na jednym z komisariatów policji w południowym Londynie w ciągu dwóch tygodni. Odkryli, że osoby te, z których 66% popełniły przestępstwa bez użycia przemocy, częściej doświadczały następujących schorzeń psychicznych:

• Epizod dużej depresji
• Psychoza
• Zaburzenie osobowości
• samobójstwo

Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie Criminal Behavior and Mental Health w kwietniu.

Roger McIntyre, MD, FRCPC, profesor psychiatrii i farmakologii na Uniwersytecie w Toronto i kierownik Wydziału Psychofarmakologii Zaburzeń Nastroju w University Health Network, który nie był zaangażowany w badanie, mówi Verywell, że zbyt często ludzie zmagają się z zaburzeniami psychicznymi. choroby są wysyłane do więzienia zamiast leczenia zdrowia psychicznego. „Największym ośrodkiem zdrowia psychicznego w Stanach Zjednoczonych jest więzienie hrabstwa LA” – mówi. „To wyraźnie nie do zaakceptowania dla nas jako społeczeństwa. Nie wsadzałbyś ludzi z cukrzycą do więzienia jako głównego miejsca leczenia”.

Potrzeba leczenia

W badaniu przyjrzano się również korelacji między rodzajem stanu zdrowia psychicznego, jaki miała dana osoba, a tym, czy jej potrzeby zostały zaspokojone. Wszyscy uczestnicy tego badania wyrazili zgodę na udział i musieli mieć możliwość wyrażenia świadomej zgody.

Naukowcy odkryli, że spośród przesłuchiwanych osób przebywających w areszcie policyjnym jedna czwarta osób miała wcześniej kontakt z psychiatrą lub środowiskowym zespołem ds. zdrowia psychicznego, ale tylko 17% osób zgłosiło przyjmowanie leków psychotropowych, pomimo częstości występowania epizodów dużej depresji (22,4). %), ryzyko samobójstwa (17,9%), zaburzenia psychotyczne w ciągu całego życia (19,4%) i zaburzenia osobowości (20,9%) są wyższe od tej wartości.

McIntyre mówi, że nieleczone potrzeby w zakresie zdrowia psychicznego osób zatrzymanych mogą doświadczać „nadzwyczajnego cierpienia” i mogą mieć problemy z funkcjonowaniem. „Niektóre warunki narażają je na wysokie ryzyko wyrządzenia sobie krzywdy” – mówi. „Tak więc jest ogromne cierpienie wraz z ogromnym upośledzeniem funkcjonalnym i ryzykiem samobójstwa”.

Największą niezaspokojoną potrzebą osób, z którymi przeprowadzono wywiady, była potrzeba mieszkania. „Zajęcie się problemami mieszkaniowymi, obok tych dotyczących problemów ze zdrowiem psychicznym, ma kluczowe znaczenie dla ograniczenia/zapobiegania ponownemu popełnieniu przestępstwa i prawdopodobieństwa zastosowania przez sądy aresztowania bezdomnych i chorych psychicznie więźniów” – napisali naukowcy.

Uwięzienie i zdrowie psychiczne

Wcześniejsze badania pokazują, że podobnie jak w przypadku osób przebywających w areszcie policyjnym, osoby przebywające w więzieniach mają wyższy wskaźnik chorób psychicznych.

Metaanaliza z 2019 r. opublikowana w czasopiśmie PLOS One wykazała, że ​​osoby uwięzione doświadczają wyższego poziomu zespołu stresu pourazowego (PTSD). Naukowcy napisali, że „zaburzenie zazwyczaj pozostaje niezdiagnozowane i nieleczone w warunkach więziennych”.

Susan Hatters-Friedman, MD, DFAPA, profesor psychiatrii sądowej Phillip J. Resnick na Case Western University w Ohio, mówi Verywell, że ludzie często przeoczają traumę, której doświadczają ludzie w więzieniach. „Kiedy ludzie, którzy nie pracują w tej dziedzinie, myślą o więzieniu lub populacji więziennej, dużo myślą o nadużywaniu substancji lub zaburzeniach osobowości, ale są to również wysokie wskaźniki nieleczonych chorób psychicznych i stresu pourazowego” – mówi.

Oba badania podkreślają znaczenie odpowiedniego leczenia osób przebywających w areszcie psychiatrycznym oraz potrzebę zaufania między osobami fizycznymi a świadczeniodawcami, którzy je leczą.

„Jeśli pacjent nie jest w stanie zaufać lekarzowi lub pracownikowi socjalnemu, nie będzie czuł się komfortowo, uczciwie informując o objawach, które ma”, mówi Hatters-Friedman. „Mogą, na przykład, nie zgłaszać tego, czego doświadczają, wtedy albo nie kwalifikują się do diagnozy i leczenia, albo nie otrzymają odpowiedniego leczenia”.

Alternatywy dla policji

Na całym świecie podjęto różne inicjatywy mające na celu zbadanie sposobu, w jaki policja traktuje osoby chore psychicznie. Dotyczy to również Stanów Zjednoczonych, gdzie raport Centrum Adwokackiego Leczenia z grudnia 2015 r. wykazał, że osoby z chorobami psychicznymi są 16 razy bardziej narażone na śmierć w wyniku spotkania z policją.

Jedna z tych inicjatyw obejmuje centra dywersyjne, mówi Hatters-Friedman, których celem jest wspieranie osób doświadczających kryzysu psychicznego poprzez zapisywanie ich w programach rehabilitacyjnych zamiast zatrzymywania ich przez policję. „To oczywiście nadal będzie wymagało szkolenia policji na temat tego, jak rozpoznać osoby cierpiące na chorobę psychiczną i zostać zabranych do centrum dywersyjnego” – mówi. Hatters-Friedman powołuje się również na sądy specjalnie powołane do rozpoznawania spraw osób, których choroba psychiczna mogła mieć wpływ na popełnione przez nich przestępstwo, jako kolejny dobry krok.

McIntyre mówi, że wspólnoty kolorów „mają zrozumiałą utratę zaufania do organów ścigania i są mniej skłonni do angażowania organów ścigania w ich sprawy”. McIntyre sugeruje, że bardziej odpowiednie może być wezwanie zespołu kryzysowego ds. ostrych zaburzeń psychicznych zamiast policji, a jeśli dana osoba jest zagrożona skrzywdzeniem innych, policja powinna współpracować z zespołem kryzysowym.