Szpiczak mnogi w społeczności afroamerykańskiej

Żadna grupa nie jest bardziej dotknięta szpiczakiem mnogim niż Afroamerykanie. Szpiczak mnogi (MM) to rzadki i nieuleczalny nowotwór krwi charakteryzujący się proliferacją złośliwych komórek plazmatycznych w szpiku kostnym. Szpiczak mnogi odpowiada za 2% wszystkich nowotworów, ale jest to najczęstszy nowotwór krwi u Afroamerykanów. W rzeczywistości 1 na 5 osób, u których zdiagnozowano szpiczaka mnogiego, to Afroamerykanie, a liczba nowych przypadków w społecznościach Afroamerykanów wzrasta dwukrotnie szybciej niż w społecznościach białych.Kąt

Różnice w stanie zdrowia w szpiczaku mnogim

Szpiczak mnogi jest znacznie częstszy w społeczności czarnoskórych, niż można by sobie wyobrazić, a badania wskazują na pogorszenie wskaźników, jeśli coś nie zostanie zrobione. Szacuje się, że do 2034 r. Afroamerykanie będą stanowić około 24% nowo zdiagnozowanej populacji szpiczaka mnogiego.Kąt Czarnoskórzy Amerykanie są również bardziej skłonni do otrzymania diagnozy wcześniej niż biali Amerykanie – około 66 lat w porównaniu z 70 rokiem życia dla białych Amerykanów.

Czarni Amerykanie umierają w nieproporcjonalnie przyspieszonym tempie z powodu szpiczaka mnogiego również w porównaniu z innymi rasami. Pomimo poprawy wskaźników przeżycia — w wyniku nowszych terapii lekowych, większej świadomości choroby i szybszego leczenia — Afroamerykanie zyskali 0,8 roku życia w porównaniu z 1,3 roku dla białych Amerykanów w ciągu ostatniej dekady.Kąt

Niektóre badania wskazywały na narażenie na promieniowanie i różnice genetyczne w odniesieniu do różnic w częstości występowania szpiczaka mnogiego między Afroamerykanami a innymi rasami, ale rola, jaką każdy z nich odgrywa, jest niejasna. Chociaż istnieje wiele czynników, które przyczyniają się do tej dysproporcji w zakresie zdrowia – takich jak różnice w dostępie do ubezpieczenia zdrowotnego i dochodach – nie ma wątpliwości, że przeszczepy komórek macierzystych i nowsze, często drogie leki nie były tak dostępne dla populacji Afroamerykanów.

Gammopatia monoklonalna o nieokreślonym znaczeniu (MGUS)

Stan przedszpiczakowy, gammapatia monoklonalna o nieokreślonym znaczeniu (MGUS), występuje dwukrotnie częściej u Afroamerykanów niż u białych Amerykanów. MGUS zawsze poprzedza szpiczaka mnogiego, ale rzadko przekształca się w pełnoobjawowego raka.

MGUS występuje u 3% ogólnej populacji, a 1% osób z MGUS rozwija się szpiczakiem mnogim rocznie, co jest znaczące, biorąc pod uwagę wysoką częstość występowania szpiczaka mnogiego w społeczności afroamerykańskiej. Osobom z pośrednim lub wysokim ryzykiem MGUS zaleca się coroczne badania krwi w celu sprawdzenia oznak progresji.

MGUS może rozwinąć się w tlącego się szpiczaka, ale ta wersja szpiczaka mnogiego przebiega bezobjawowo i nie powoduje uszkodzenia narządów. Tlący się szpiczak jest monitorowany, ale zwykle nie jest leczony lekami lub chemioterapią.

Diagnoza

Szpiczak mnogi jest najczęściej diagnozowany przypadkowo, gdy rozważa się możliwość wystąpienia innego stanu, takiego jak anemia, ból kości lub niewydolność nerek. Stan przedszpiczakowy, MGUS, jest często diagnozowany przypadkowo za pomocą elektroforezy białek surowicy (SPEP), która jest testem śledzenia przeciwciał i białek.

Jeśli pracownik służby zdrowia podejrzewa, że ​​możesz mieć szpiczaka mnogiego, może zalecić wykonanie kilku badań, w tym badań krwi, moczu, szpiku kostnego i badań obrazowych. Wyniki oceni onkolog, radiolog i patolog.

Badania krwi i moczu

Onkolog zbada twoją krew lub mocz, aby sprawdzić, czy twoje komórki plazmatyczne wytwarzają nadmierne ilości białka monoklonalnego, białka immunoglobuliny, które może wypierać czerwone i białe krwinki w szpiku kostnym. W pełnoobjawowym szpiczaku mnogim poziomy krwinek czerwonych i białych mogą być nienormalnie niskie.

Nadmierne ilości białka monoklonalnego mogą również zatykać nerki, dlatego należy wykonać badania moczu i czynności nerek, aby upewnić się, że narząd działa prawidłowo.

Aspiracja i biopsja szpiku kostnego

Aspiracja i biopsja szpiku kostnego to złote standardowe narzędzie diagnostyczne używane przez lekarzy w celu ustalenia, czy masz szpiczaka mnogiego. Podczas aspiracji i biopsji szpiku kostnego, cienka igła jest wprowadzana do kości miednicy, a komórki są odsysane do badania. Komórki szpiku kostnego są analizowane przez patologa. U zdrowej osoby komórki plazmatyczne stanowią od 2 do 3% komórek w szpiku kostnym, ale jeśli patolog znajdzie ponad 10% komórek plazmatycznych, prawdopodobną diagnozą jest szpiczak mnogi.

Obrazowanie

Skany PET i MRI są wykonywane, aby zobaczyć rozległość choroby i odpowiadające jej uszkodzenie narządu.

Objawy

Najczęstsze objawy szpiczaka mnogiego są niespecyficzne, co oznacza, że ​​możesz doświadczyć tych objawów w wielu schorzeniach.

Szpiczak mnogi może trwale osłabiać kości i powoli uszkadzać narządy, więc objawy te mogą być czasami mylone z bólami związanymi ze starością. Dlatego pracownicy służby zdrowia powinni mieć duże podejrzenie szpiczaka mnogiego, gdy dwa lub więcej z tych objawów występuje jednocześnie. Zwiększona świadomość szpiczaka mnogiego w populacji Afroamerykanów oznacza, że ​​pracownicy służby zdrowia mogą przeprowadzać testy i sprawdzać laboratoria, aby pomóc w postawieniu wczesnej diagnozy. Wcześniejsze diagnozy wiążą się z lepszymi wynikami.

Leczenie

Afroamerykanie mają zwykle lepsze rokowanie w przypadku szpiczaka mnogiego, gdy otrzymują na czas diagnozę i standardowe leczenie.Kąt Typowe metody leczenia, które doprowadziły do ​​wzrostu wskaźników przeżycia to:

• Autologiczny przeszczep komórek macierzystych
• Nowsze leki, takie jak inhibitory proteasomu i środki immunomodulujące
• Używanie tych nowszych leków w połączeniu

Terapia standardowa obejmuje również zastosowanie:

• Chemioterapia: leczenie różnymi środkami hamującymi raka, takimi jak melfalan, cyklofosfamid, winkrystyna i doksorubicyna, w celu zatrzymania lub spowolnienia wzrostu raka.

• Immunoterapia: to leczenie wykorzystuje zaawansowaną immunoterapię zwaną adoptywną terapią komórkową (ACT), aby uruchomić system obronny organizmu przed rakiem. Ci, którzy doświadczają poważnych skutków ubocznych chemioterapii lub nowszych leków, mogą znacznie poprawić to leczenie, ponieważ wykorzystuje ono własne komórki T organizmu do walki z rakiem.

• Przeciwciała monoklonalne: środki immunoochronne wiążą się z określonymi celami w organizmie, znakując komórki rakowe, dzięki czemu są łatwiejsze do wykrycia i zniszczenia przez układ odpornościowy organizmu.

Dostęp do badań klinicznych

Jednym ze sposobów lepszego zrozumienia skutków szpiczaka mnogiego u Afroamerykanów jest angażowanie i zachęcanie społeczności czarnoskórych do udziału w badaniach klinicznych. Obecnie istnieją ogromne rozbieżności w badaniach nad szpiczakiem mnogim. Pomimo faktu, że Afroamerykanie stanowią 20% populacji pacjentów ze szpiczakiem mnogim, stanowią oni tylko 6% pacjentów w badaniach klinicznych.Kąt

Kilka badań genetycznych i terapeutycznych, takich jak National Cancer Institute Endurance Study, pomaga nam nie tylko lepiej zrozumieć, w jaki sposób szpiczak mnogi wpływa na Afroamerykanów inaczej niż inne grupy, ale także w jaki sposób niektóre terapie działają w tej grupie wysokiego ryzyka.

Wiele osób ze szpiczakiem mnogim prowadzi szczęśliwe i zdrowe życie, ale wczesna diagnoza ma kluczowe znaczenie. Połączenie nowych terapii lekowych i szybki rozwój nowatorskich immunoterapii wydłuża oczekiwaną długość życia osób z tą chorobą.

Badania pokazują, że różnice w przeżywalności szpiczaka mnogiego w obrębie Wspólnoty Afrykańskiej wynikają z gorszego wykorzystania leczenia i dostępu, a nie z patogenezy. Innowacyjne i multidyscyplinarne podejścia są pilnie potrzebne, aby pogłębić nasze zrozumienie wielu rozbieżności występujących na każdym etapie kontinuum szpiczaka mnogiego, aby ułatwić eliminację tych rozbieżności.