Wykluczenie tożsamości u nastolatków

Wykluczenie tożsamości to termin psychologiczny, który opisuje jeden z kluczowych kroków, jakich doświadczają młodzi ludzie w procesie odnajdywania poczucia siebie. Na tym etapie nastolatki mogą przejmować różne cechy i cechy od przyjaciół i krewnych, ale jeszcze nie osiedliły się samodzielnie.

Kiedy dochodzi do wykluczenia tożsamości?

Wykluczenie tożsamości ma miejsce, gdy ludzie myślą, że wiedzą, kim są, ale jeszcze nawet nie zbadali swoich możliwości. Być może dorastali w chrześcijańskim domu, uczęszczali do chrześcijańskich szkół i przebywali głównie z innymi wyznaniami. Mogą identyfikować się z chrześcijanami bez kwestionowania swojego systemu wierzeń. Następnie opuszczają dom i spotykają się z bardziej zróżnicowanymi grupami ludzi lub studiują religie świata w szkole i postanawiają przewartościować swoje przekonania religijne.

Wykluczenie tożsamości naśladuje osiągnięcie tożsamości, które ma miejsce, gdy dana osoba zbadała swoje wartości, przekonania, zainteresowania zawodowe, orientację seksualną, skłonności polityczne i nie tylko, aby osiągnąć tożsamość, która czuje się wyjątkowo. Wykluczenie tożsamości nie jest jednak w rzeczywistości prawdziwą tożsamością. To jak noszenie maski.

Człowiek często przechodzi kryzys tożsamości w celu osiągnięcia autentycznego poczucia siebie, podobnie jak moratorium tożsamościowe, które polega na odkrywaniu poczucia siebie bez zaangażowania. Osoby z wykluczeniem tożsamości zbyt wcześnie zobowiązały się do tożsamości, zanim poświęcą czas na samodzielne zbadanie swoich wyborów. Często po prostu przejęli cechy i cechy rodzica, bliskiego krewnego lub szanowanego przyjaciela.

Osoby, które najprawdopodobniej doświadczą wykluczenia tożsamości

Ze wszystkich etapów znajdowania tożsamości animacje najprawdopodobniej znajdują się w wykluczeniu tożsamości.Na przykład animacja może ogłosić, że jest politycznie konserwatywna (ich tożsamość polityczna), mimo że nie badała aktywnie innych opcji. Po prostu uważali się za prawicę, ponieważ taka jest polityczna tożsamość ich rodziców.

Jednak gdy wkraczają w późne lata dwudzieste i nastoletnie, mogą zacząć kwestionować swoje przekonania polityczne i wypróbowywać inne podejścia. Poprzez tę eksplorację (moratorium na tożsamość) mogą w końcu osiągnąć osiągnięcie tożsamości politycznej, która może, ale nie musi, mieć charakter konserwatywny, co doprowadzi do osiągnięcia tożsamości.

Początki terminu

Osiągnięcie tożsamości jest jednym z czterech statusów tożsamości zidentyfikowanych przez kanadyjskiego psychologa rozwoju Jamesa Marcię. Zakwestionował pogląd, że nastolatki doświadczają pomieszania tożsamości. Zamiast tego powiedział, że formują tożsamości, przechodząc dwa procesy: kryzys tożsamości i zaangażowanie.

Marcia po raz pierwszy opublikował swoje prace o statusach tożsamości w latach 60. XX wieku. Jego prace można znaleźć w książce Ego Identity: A Handbook for Psychosocial Research. Od tego czasu psychologowie nadal opierają się na jego badaniach.

Marcia doszedł do swoich wniosków na temat kształtowania się tożsamości, konsultując prace teoretyka Erika Eriksona, który również pisał obszernie o kryzysach tożsamości. Ponieważ odnalezienie własnej tożsamości jest krytyczną częścią rozwoju osobowości, ich badania nad kształtowaniem tożsamości pozostawiły trwałe dziedzictwo w dziedzinie psychologii rozwojowej.