Czy gonty zaraźliwe dla innych?

Pisma, choroba spowodowana przez wirusa ospy wietrznej i strzósł, budzi obawy dotyczące jego potencjału do rozprzestrzeniania się. W tym artykule wyjaśniono, czy półpasiec jest zaraźliwy, jak przenosi wirus i jakie środki ostrożności możesz podjąć, aby chronić siebie i innych. Zrozumienie natury tej choroby pomaga poradzić sobie z ryzykiem.

Zrozumienie gontów i wirusa ospy wietrznej-zoster

Półpasiec rozwija się z wirusa ospy wietrznej-zosteru-tego samego wirusa, który powoduje ospę wietrzną. Po tym, jak osoba odzyskuje ospę wietrzną, wirus pozostaje uśpiony w tkankach nerwowych ciała. Wiele lat później wirus może reaktywować, powodując gonty. Ta reaktywacja zwykle występuje u dorosłych, zwłaszcza osób powyżej 50 lat lub z osłabionym układem odpornościowym. Pasmony objawiają się jako bolesna wysypka, często z pęcherzami, zwykle po jednej stronie ciała lub twarzy.

Czy gonty mogą rozprzestrzeniać się na innych?

Sam gonty nie rozprzestrzenia się z osoby na osobę. Jednak wirus ospy wietrznej-zoster może przekazywać w określonych warunkach. Osoba z aktywnymi gonami może przekazać wirusa komuś, kto nigdy nie miał ospy wietrznej ani nie otrzymał szczepionki przeciw ospie wietrznej. Ta transmisja nie powoduje gontów w drugiej osobie, ale może prowadzić do ospy wietrznej.

Wirus ospy wietrznej-zosteru, który pozostaje uśpiony w ciele po zakażeniu ospy wietrznej, nie zawsze reaktywuje, aby powodować gonty. Podczas gdy wirus pozostaje w tkankach nerwowych na całe życie, jego reaktywacja zależy od różnych czynników, a nie wszyscy, którzy mieli ospę wietrzną, rozwinie się gonty.

Kto jest zagrożony zarażeniem wirusem?

Niektóre grupy napotykają większe ryzyko zarażenia wirusem ospy wietrznej i strzępu od osoby z półpasiem. Grupy te obejmują:

• Ludzie, którzy nigdy nie mieli ospy wietrznej: osoby bez uprzedniej ekspozycji na wirusa, nie mają odporności, co czyni je podatnymi na ospę wietrzną, jeśli wystawiają się na półpasiec.
• Osoby nieszczepione: ci, którzy nie otrzymali szczepionki przeciw ospie wietrznej, są narażeni na rozwój ospy wietrznej po ekspozycji.
• Osoby z osłabionym układem odpornościowym: kobiety w ciąży, noworodki i osoby z skompromitowaną odpornością (takie jak osoby z HIV lub poddawane chemioterapii) napotykają większe ryzyko ciężkiej ospy wietrznej, jeśli są narażone.

Gdy dana osoba rozwija ospę wietrzną, wirus pozostaje w ich ciele, potencjalnie prowadząc do półpasiec w późniejszym życiu.

Jak odbywa się transmisja?

Wirus ospy wietrznej-zoster rozprzestrzenia się przede wszystkim poprzez bezpośredni kontakt z płynem z gontów. Na przykład, jeśli osoba z półpasiem ma odkrytą wysypkę i ktoś ją dotyka, wirus może przenieść. Rzadziej wirus może rozprzestrzeniać się poprzez kontakt z zanieczyszczonymi przedmiotami, takimi jak odzież lub pościel, choć jest to rzadkie.

Transmisja w powietrzu nie stanowi poważnego problemu związanego z półpaską, w przeciwieństwie do ospy wietrznej, która łatwo rozprzestrzenia się przez kaszel lub kichanie. Wirus w gontach pozostaje zlokalizowany z wysypką, dzięki czemu bezpośredni kontakt z pierwotnym trybem transmisji.

Oto kilka przykładów o sytuacjach, w których ten wirus jest przekazywany innym ludziom:

• Bezpośredni kontakt z wysypką: osoba z półpasiec ma aktywną wysypkę z wypełnionymi płynami pęcherzy na tułów. Zmieniając bandaż, członek rodziny przypadkowo dotyka płynu od pęcherzy z gołą ręką. Jeśli członek rodziny nie umyje rąk szybko i dotyka twarzy lub błon śluzowych (np. Oczy, ust), wirus może wejść do ich ciała, potencjalnie powodując ospę wietrzną.
• Dzielenie się przedmiotami zanieczyszczonymi wirusami: osoba z półpasiec śpi na poduszce, która kontaktuje się z płynem od ich odkrytej wysypki. Później nieszczepione dziecko używa tej samej poduszki przed jej umyciem. Wirus, obecny na poduszce, przenosi się na skórę dziecka, zwiększając ryzyko ospy wietrznej, jeśli wirus osiągnie punkt wejścia, taki jak membrana ścięta lub śluzowa.
• Pomoc w pielęgnacji ran bez środków ostrożności: opiekun pomaga osobie z półpasiem, stosując maść do wysypki, ale nie nosi rękawiczek ani nie myje rąk. Ten opiekun nieświadomie dostaje płyn blister na rękach, a następnie dotyka nieszczepionej osoby, takiej jak wnuk, przenoszący wirusa przez kontakt ze skórą do skóry.
• Przypadkowy kontakt w bliskim ustawieniu: Osoba z półpasiec ma wysypkę na ramieniu, częściowo pokrytym luźnym bandażą. Siedząc uważnie z przyjacielem, który nie ma odporności na ospę wietrzną, ręka przyjaciela szuka z odsłoniętą wysypką podczas rozmowy. Bezpośredni kontakt z płynem blister może przenosić wirusa, potencjalnie prowadząc do ospy wietrznej u przyjaciela.

Ryzyko przenoszenia wirusa zatrzymuje się, gdy pęcherze wyschną i tworzą strup, zwykle w ciągu 7–10 dni.

Zapobieganie rozprzestrzenianiu się wirusa

Możesz podjąć kilka kroków, aby zminimalizować ryzyko rozprzestrzeniania się wirusa ospy wietrznej-zsteru z półpasiec:

• Przykryj wysypkę: trzymaj półpasiec pokryty czystymi, suchymi bandażami, aby uniemożliwić innym kontakt z płynem blistra.
• Ćwicz dobrą higienę: Często myj ręce, szczególnie po dotknięciu wysypki lub zmianie bandaży. Unikaj dzielenia się ręcznikami, odzieżą lub pościeli, które mogły skontaktować się z wysypką.
• Unikaj kontaktu z osobami wysokiego ryzyka: Trzymaj się z dala od osób, które nie miały ospy wietrznej, są nieszczepione lub osłabiły układ odpornościowy, dopóki wysypka nie skończy.
• Postępuj zgodnie z poradami medycznymi: Skonsultuj się z pracownikiem służby zdrowia, aby uzyskać wskazówki dotyczące zarządzania półpasiem i zmniejszeniem ryzyka przekazywania wirusów.

Jeśli masz półpasiec, poinformuj otaczających cię osób, szczególnie podatnych na osoby, aby podjąć środki ostrożności.

Szczepienie i odporność

Szczepienia odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu zarówno osonie wietrznej, jak i półpasceniu. Szczepionka przeciw ospie wietrznej, zalecana dla dzieci i nieszczepionych dorosłych, zmniejsza ryzyko zarażenia wirusem ospy wietrznej. W przypadku dorosłych ponad 50 lat półpasiec szczepionka (Shingrix) znacznie obniża szanse na rozwój gontów i jej powikłania.

Jeśli miałeś ospę wietrzną lub szczepionkę przeciw ospie wietrznej, ryzyko zarażenia wirusem od osoby z półpasiec jest wyjątkowo niski. Odporność na ospę wietrzną ogólnie chroni przed dalszymi infekcjami przed wirusem ospy wietrznej i strzępu.

Co zrobić, jeśli jesteś narażony na półpasiec

Jeśli nigdy nie miałeś ospy wietrznej ani szczepionki przeciw ospie wietrznej i kontaktuje się z kimś z półpasiec, zrób te kroki:

• Monitoruj objawy: Uważaj na oznaki ospy wietrznej, takich jak gorączka, zmęczenie lub wysypka, która może pojawić się od 10 do 21 dni po ekspozycji.
• Skorzystaj z porady medycznej: niezwłocznie skontaktuj się z pracownikiem służby zdrowia. Mogą zalecić szczepionkę przeciw ospie wietrznej w ciągu 3 do 5 dni od ekspozycji, aby zapobiec lub zmniejszyć nasilenie infekcji.
• Rozważ leki przeciwwirusowe: w niektórych przypadkach lekarze przepisują leki przeciwwirusowe w celu zmniejszenia ryzyka powikłań, szczególnie u osób wysokiego ryzyka.

Powszechne nieporozumienia na temat półpasiec

Kilka nieporozumień otacza zaraźliwość półpasiec. Niektórzy uważają, że gonty rozprzestrzeniają się tak łatwo, jak ospa wietrzna lub że może bezpośrednio powodować gonty w innych. W rzeczywistości półpasiec przekazuje tylko wirusa ospy wietrznej-zosteru, który powoduje ospę wietrzną u podatnych osobników, a nie gonty. Kolejnym nieporozumieniem jest to, że gonty rozprzestrzeniają się przez zwykły kontakt, taki jak przytulanie lub uściskanie dłoni. Transmisja wirusa wymaga bezpośredniego kontaktu z płynem wysypki, co czyni go mniej zaraźliwym niż ospa wietrzna.