Jak diagnozuje się kiłę

Kiłę wywołuje bakteria Treponema pallidum. Choroba jest zwykle diagnozowana za pomocą badań krwi, które wykrywają przeciwciała, czyli białka wytwarzane przez organizm w odpowiedzi na infekcję.

Po zakażeniu przeciwciała przeciwko T. pallidum pozostaną w Twojej krwi przez lata. Często analiza laboratoryjna może dostarczyć wskazówek, czy infekcja jest nowa, czy wystąpiła w przeszłości.

Oprócz testów wykonywanych w klinice, gabinecie lekarza lub aptece, istnieje wiele zestawów do samodzielnego testowania, które umożliwiają wykonywanie testów w zaciszu własnego domu.

Samokontrola/testowanie w domu

Jedną z głównych barier w badaniach przesiewowych STD jest dyskomfort lub zakłopotanie, których doświadczają niektórzy, gdy muszą poprosić lekarza o badanie. Z tego powodu niektórzy ludzie często unikają testowania przez lata, a nawet dekady, aż infekcja nagle stanie się poważna.

Możesz jednak użyć domowego zestawu do testowania chorób przenoszonych drogą płciową, zatwierdzonego przez wiele organów zdrowia publicznego.

Wśród dostępnych typów (oraz ich zalet i wad):

• Szybkie testy na kiłę wyglądają jak testy ciążowe i wymagają kilku kropli krwi, aby postawić diagnozę, co często można przeprowadzić w ciągu zaledwie 15 minut. Chociaż są wygodne, mogą być drogie, podatne na niedokładności i błędy użytkownika oraz niedozwolone w niektórych stanach.

• Zestawy testowe wysyłane pocztą przenoszą to na wyższy poziom. Rejestrujesz się online, podając dane medyczne przed badaniem. Następnie przesyłane jest ci badanie krwi nakłuwane igłą, które bierzesz, a następnie wysyłasz do wyznaczonego laboratorium w celu analizy. Wyniki, które uzyskujesz online w ciągu dwóch do pięciu dni roboczych, wydają się być znacznie dokładniejsze niż te z testów, które wykonujesz całkowicie samodzielnie.

Upewnij się, że ten, który wybierzesz, spełnia standardy Poprawki do Poprawy Laboratoriów Klinicznych (CLIA) oraz że testy zostały przedłożone i zatwierdzone przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA).

Laboratoria i testy

Poddanie się badaniu na kiłę przez pracownika służby zdrowia jest zawsze preferowane w stosunku do domowych zestawów testowych.

Ponieważ T. pallidum jest zbyt delikatny, aby można go było hodować, chorobę należy zdiagnozować na dwa sposoby: pośrednie wykrycie zakażenia lub bezpośrednie wykrycie drobnoustroju.

Badania krwi

Preferowaną metodą badania jest metoda pośrednia, wykorzystująca połączenie badań krwi wykonywanych przez lekarza.

Obejmuje dwie różne klasy testów wykonywanych jedna po drugiej: testy niekrętkowe i testy krętkowe.

Testy bez krętków

Rozpoznanie zwykle rozpoczyna się od dwóch niekrętkowych badań krwi, zwanych testem laboratorium badań chorób wenerycznych (VDRL) i szybkiej reagina w osoczu (RPR). Oba wykrywają przeciwciała przeciwko antygenowi kardiolipina-cholesterol-lecytyna, który jest wytwarzany w odpowiedzi na uszkodzenia spowodowane przez bakterie kiły.

Jednak przeciwciała te są również wytwarzane w kontekście innych chorób, takich jak toczeń i borelioza.

Chociaż testy są czułe, niedrogie i łatwe w użyciu, ich niespecyficzność sprawia, że ​​są podatne na wyniki fałszywie dodatnie. W związku z tym wyniki muszą zostać potwierdzone bardziej szczegółowymi, choć droższymi testami krętkowymi.

Testy krętkowe

Jeśli testy bez krętków są pozytywne, wyniki zostaną potwierdzone jednym z kilku testów krętkowych. Testy krętkowe wykrywają przeciwciała T. pallidum wytwarzane w odpowiedzi na samą bakterię. Opcje obejmują:

• Testy immunologiczne chemiluminescencji (CIA)
• Testy immunologiczne enzymatyczne (EIA)
• Absorpcja fluorescencyjnego przeciwciała krętkowego (FTA-ABS)

• Test aglutynacji cząstek T. pallidum (TP-PA)

Chociaż testy te są specyficzne, nie są w stanie odróżnić przeszłej lub obecnej infekcji. Z tego powodu testy muszą być używane razem, aby postawić diagnozę.

Wyniki testu krętkowego są zgłaszane jako reaktywne lub niereaktywne. Reaktywność na test krętkowy sugeruje infekcję, ale nie może ujawnić, kiedy doszło do infekcji. Aby to ustalić, laboratorium porówna wyniki badań krwi – w tym poziom (miano) przeciwciał we krwi – w celu ustalenia stadium infekcji i odpowiedniego przebiegu leczenia.

Odwrotne przesiewanie

Ta sekwencja badań krwi — najpierw bez krętków, potem z krętków — jest uważana za klasyczny sposób postawienia diagnozy. Jednak w niektórych przypadkach proces może być odwrócony tak, że najpierw wykonuje się próbę krętkową, a drugą wykonuje się próby niekrętkowe.

Znany jako przesiewanie w odwrotnej kolejności, ma to zarówno zalety, jak i wady.

Z pozytywnego punktu widzenia jest bardziej prawdopodobne, że wykryje infekcje na bardzo wczesnym i późnym etapie.

Z drugiej strony, odwrotne badanie przesiewowe może wywołać wynik reaktywny, nawet jeśli dana osoba była wcześniej leczona. Wyniki fałszywie reaktywne mogą prowadzić do niepotrzebnego powielania leczenia.

Chociaż odwrotne badanie przesiewowe ma swoje miejsce, standardowa kolejność badań jest nadal zalecana w większości przypadków.

Mikroskopia ciemnego pola

Mikroskopia ciemnego pola jest bezpośrednią metodą testowania, rzadziej stosowaną obecnie, ponieważ wymaga wysoko wykwalifikowanych techników.

Wykonuje się ją, pobierając próbkę płynu ustrojowego – z owrzodzenia lub nakłucia lędźwiowego – i patrząc na nią pod mikroskopem, aby uzyskać wizualne dowody obecności bakterii.

Test można również wykonać na próbkach tkanek lub śluzie z nosa.

U noworodków

Kiła wrodzona występuje, gdy infekcja przechodzi z matki na dziecko w czasie ciąży. Noworodki z kiłą często nie mają objawów choroby i mogą rozwinąć je dopiero w drugim roku życia.

Diagnoza u noworodków może być trudna, ponieważ przeciwciała matki krążą we krwi dziecka przez pierwsze 12-18 miesięcy życia. W tym czasie pracownicy służby zdrowia nie są w stanie odróżnić przeciwciał, które pochodzą od matki (co oznacza, że ​​zostały przekazane) od tych, które zostały stworzone przez dziecko (co oznacza, że ​​są zakażone).

Mikroskopia ciemnego pola może dostarczyć bezpośrednich dowodów infekcji.

Diagnozy różnicowe

Ponieważ kiła naśladuje wiele innych chorób i często wymaga szczegółowej interpretacji wyników badań krwi, należy dołożyć wszelkich starań, aby diagnoza była prawidłowa.

Wymaga to szczegółowej diagnostyki różnicowej, szczególnie w przypadku kiły trzeciorzędowej, kiedy objawy mogą być tak zróżnicowane i ciężkie.

Lekarze przeprowadzą testy w kierunku kiły, a także chlamydii, rzeżączki, rzęsistkowicy, bakteryjnego zapalenia pochwy i HIV, korzystając z obszernego panelu testów STD.

Można również zlecić inne badania laboratoryjne i obrazowe, aby wykluczyć inne możliwe przyczyny. Wśród wielu możliwych dochodzeń:

• Kiła pierwotna: kandydoza, zapalenie pęcherza moczowego, wirus opryszczki pospolitej, ziarniniak pachwinowy, zapalenie cewki moczowej, inne choroby przenoszone drogą płciową

• Kiła wtórna: HIV, choroba Kawasaki, mononukleoza, łupież różowaty, gorączka plamista Gór Skalistych, szkarlatyna

• Kiła trzeciorzędowa: guz mózgu, rak, zastoinowa niewydolność serca, meningokokemia, choroba psychiczna, stwardnienie rozsiane, udar

Zalecenia dotyczące badań przesiewowych

Nigdy nie należy traktować braku objawów jako powodu niepoddawania się testom. Ponieważ objawy kiły są często uogólnione i niespecyficzne, można je łatwo przeoczyć lub pomylić z innymi chorobami.

Obejmuje to mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami (MSM), osoby z wieloma partnerami seksualnymi, osoby zażywające narkotyki dożylnie oraz osoby uprawiające seks bez zabezpieczenia.