Przegląd łuszczycy krostkowej

Łuszczyca krostkowa jest jednym z kilku rodzajów łuszczycy. Różni się od „klasycznej” postaci choroby, zwanej łuszczycą plackowatą, w której suche, czerwone zmiany skórne pokryte są srebrzystobiałymi łuskami. W przypadku łuszczycy krostkowej zmiany tworzą delikatne, wypełnione ropą pęcherze zwane krostami. Każdy z trzech głównych typów łuszczycy krostkowej różni się lokalizacją, nasileniem i odpowiedzią medyczną.

Chociaż stanowi mniej niż 1% przypadków łuszczycy, łuszczyca krostkowa jest prawdopodobnie poważniejsza niż jakakolwiek inna postać choroby.

Objawy

Objawy łuszczycy krostkowej różnią się w zależności od typu. Ogólnie rzecz biorąc, krosty wyglądają jak małe białe pęcherze podobne do pryszczów, ale bez granic w stanie zapalnym. Zazwyczaj są one ciasno skupione i osadzone na łacie czerwonej, zapalnej skóry.

Krosty łatwo wybuchają i mogą być bardzo swędzące i bolesne. Po otwarciu krosty tworzą chrupiące, łuszczące się zmiany, które powoli się goją.

Istnieją trzy rodzaje łuszczycy krostkowej:

• Pustuloza dłoniowo-podeszwowa (PPP) to typ, który rozwija się na małych obszarach ciała, zwykle na dłoniach lub podeszwach stóp. PPP może nawracać i występuje najczęściej u osób palących.

• Acrodermatitis continua Hallopeau (ACH) charakteryzuje się małymi, ale niezwykle bolesnymi krostami, które pojawiają się na opuszkach palców rąk lub stóp i czasami rozprzestrzeniają się na dłonie lub podeszwy. Wiadomo, że dochodzi do uszkodzenia paznokci i stawów. Ból jest często na tyle silny, że utrudnia chodzenie lub chwytanie przedmiotów.

• Łuszczyca von Zumbuscha, znana również jako uogólniona łuszczyca krostkowa, charakteryzuje się rozległymi, swędzącymi krostami. Inne objawy to zmęczenie, gorączka, dreszcze, nudności, ból głowy, osłabienie mięśni, ból stawów i utrata masy ciała. Ekstremalne złuszczanie skóry może prowadzić do szybkiego odwodnienia, tachykardii (szybkiego tętna) i zwiększonego ryzyka infekcji. Niewłaściwie leczona łuszczyca von Zumbuscha może zagrażać życiu.

Powoduje

Wszystkie choroby łuszczycowe charakteryzują się nieprawidłową reakcją autoimmunologiczną, w której układ odpornościowy nagle i w niewytłumaczalny sposób atakuje normalne komórki skóry. Wynikający z tego stan zapalny skłania komórki do namnażania się w przyspieszonym tempie, powodując ich budowanie jedna na drugiej szybciej, niż można je zrzucić.

Przyczyna łuszczycy krostkowej jest słabo poznana, ale uważa się, że jest ona związana z nagłym, skrajnym wybuchem stanu zapalnego w przejściu między górną warstwą skóry (naskórkiem) a warstwą tuż pod nią (skórą właściwą). Oprócz wyzwalania płytki nazębnej, stan zapalny powoduje szybką śmierć obronnych białych krwinek. To, w połączeniu z gromadzeniem się płynu limfatycznego, powoduje tworzenie się ropy.

Łuszczyca krostkowa jest związana z określonymi czynnikami wyzwalającymi, które mogą powodować ostre epizody zwane flarami. W wielu przypadkach u osoby z łuszczycą plackowatą nagle rozwinie się łuszczyca krostkowa w obliczu takich czynników, jak:

• Reakcje na leki: najczęstsza przyczyna, obejmuje szeroki zakres powszechnych i powszechnych leków.

• W szczególności silne leki miejscowe mogą wywołać łuszczycę krostkową – w tym środki na łuszczycę, takie jak surowa smoła węglowa, antralina, sterydy pod okluzją i pirytionian cynku w szamponie.

• Nagłe odstawienie prednizonu: może to wywołać ciężkie nawrót objawów łuszczycy, chyba że dawka prednizonu jest stopniowo zmniejszana.

• Infekcje skóry (np. gronkowce i paciorkowce)

• Fototerapia: W rzadkich przypadkach to leczenie łuszczycy może wywołać ciężki zaostrzenie. Oprócz fototerapii nadmierna ekspozycja na słońce może działać jako wyzwalacz.

• Wiadomo, że ciąża wywołuje ogniska krostkowe, najczęściej w trzecim trymestrze. Może to prowadzić do poronienia lub urodzenia martwego dziecka.

Diagnoza

Rozpoznanie łuszczycy krostkowej rozpoczyna się od badania fizykalnego i przeglądu historii choroby. Ponieważ łuszczyca krostkowa często występuje u osób z łuszczycą plackowatą w wywiadzie, te oceny mogą wystarczyć do postawienia diagnozy.

W końcu nie ma testów laboratoryjnych ani obrazowych, które mogłyby ostatecznie zdiagnozować łuszczycę dowolnego typu. Diagnoza opiera się w dużej mierze na objawach, indywidualnych czynnikach ryzyka, przeglądzie potencjalnych czynników wyzwalających i doświadczeniu klinicznym.

Mając to na uwadze, Twój lekarz dołoży wszelkich starań, aby ustalić, czy istnieją inne wyjaśnienia objawów. Nazywa się to diagnostyką różnicową.

Jednym ze sposobów na to jest wysłanie próbki ropy do patologa w celu oceny. Ponieważ łuszczyca krostkowa nie jest spowodowana infekcją, nie powinno być żadnych śladów bakterii, wirusów ani grzybów, chyba że infekcja była wtórna (czyli taka, która wystąpiła w wyniku pęknięcia skóry).

Wśród niektórych chorób objętych diagnostyką różnicową są:

• Ostra uogólniona osutka krostkowa
• Reakcja polekowa erupcji
• Pęcherzyca zwykła
• pęcherzyca liściasta
• Liszajec
• Opryszczkowe zapalenie skóry
• Zakażony wyprysk
• Erytrodermia
• Ostry toczeń skórny
• Wyprysk potnicowy
• Rozsiany wirus opryszczki pospolitej

Leczenie

Leczenie łuszczycy krostkowej różni się również w zależności od rodzaju choroby. Zarówno PPP, jak i ACH są zwykle leczone w domu, podczas gdy łuszczyca von Zumbusch prawie zawsze wymaga hospitalizacji.

Łuszczyca krostkowa dłoni i stóp

Łagodne przypadki mogą wymagać jedynie leczenia miejscowego, takiego jak hydrokortyzon, smoła węglowa lub kremy lub balsamy z kwasem salicylowym. Można je nakładać w okluzji, co oznacza, że ​​skóra jest zakryta (np. skarpetką lub rękawiczką), aby lek mógł być łatwiej wchłaniany.

Przypadki od umiarkowanego do ciężkiego mogą wymagać leków doustnych, takich jak Soriatan (acytretyna), lek retinoidowy hamujący nadprodukcję komórek skóry oraz leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby (DMARD), takie jak metotreksat lub cyklosporyna, które łagodzą ogólną odpowiedź immunologiczną.

Inną opcją jest psoralen światło ultrafioletowe A (PUVA), forma fototerapii, w której psoralen uwrażliwia skórę na światło UV. Można to zastosować, jeśli krosty mniej reagują na leczenie.

Acrodermatitis Continua

Podejście do leczenia ACH jest podobne do PPP, chociaż z powodów nie do końca zrozumiałych osoby z ACH są mniej wrażliwe na takie leczenie.

Aby wzmocnić skuteczność leczenia ACH, leki biologiczne do wstrzykiwań, takie jak Humira (adalimumab) i Enbrel (etanercept) są często łączone z metotreksatem podawanym doustnie.

Łuszczyca von Zumbuscha

Większość przypadków łuszczycy von Zumbuscha wymaga hospitalizacji z płynami dożylnymi (IV) w celu zapobiegania odwodnieniu i dożylnymi antybiotykami w celu zapobiegania infekcjom.

Uogólnioną łuszczycę krostkową leczy się przez nałożenie na skórę opatrunków nasączonych mieszaniną octanu glinu i wody (roztwór Burowa). Preparat ma właściwości ściągające i antybakteryjne, które mogą zmniejszać obrzęki i wspomagać gojenie.

Zapobieganie

Łuszczyca krostkowa może być bardzo dokuczliwa zarówno pod względem fizycznym, jak i emocjonalnym. Niewiele można zrobić, aby uniknąć łuszczycy krostkowej, ponieważ przyczyny są tak różnorodne i wielowymiarowe. Ale są rzeczy, które możesz zrobić, aby zmniejszyć ryzyko:

• Rzuć palenie: Palenie jest jednym z głównych czynników ryzyka PPP, ale przyczynia się również do ACH i Von Zumbuscha. Jeśli nie możesz sam rzucić palenia, zapytaj swojego lekarza o narzędzia do rzucania palenia.

• Schudnij: Zwiększona akumulacja tłuszczu przekłada się na zwiększony poziom ogólnoustrojowego stanu zapalnego. Odpowiednio odżywiając się i regularnie ćwicząc, możesz zmniejszyć obciążenie zapalne organizmu, a wraz z nim ryzyko zaostrzeń.

• Unikaj nadmiernej ekspozycji na słońce: Ograniczona ekspozycja na słońce może zmniejszyć nadprodukcję komórek skóry. Ale nadmierna ekspozycja może mieć odwrotny skutek i wywołać ostry rozbłysk. Ogranicz codzienną ekspozycję do 15-20 minut i noś dużo kremów przeciwsłonecznych.

• Zarządzaj stresem: terapie typu ciało-umysł, takie jak medytacja, sterowane obrazy i progresywna relaksacja mięśni (PMR), mają swoje miejsce w radzeniu sobie z objawami łuszczycy i zmniejszaniu ryzyka zaostrzeń.

• Ogranicz spożycie alkoholu: podobnie jak palenie, nadmierne picie może zwiększyć ryzyko zaostrzeń. Dotyczy to szczególnie piwa nielekkiego. Jeśli nie możesz całkowicie zrezygnować, ogranicz się do nie więcej niż dwóch do trzech drinków dziennie, zastępując nielekkie piwo lekkim piwem lub winem.