Różnice między neuropatią obwodową a stwardnieniem rozsianym

Neuropatia obwodowa i stwardnienie rozsiane (MS) to zaburzenia neurologiczne, które mają kilka wspólnych objawów, w tym ból i parestezje (nieprawidłowe odczucia). Każdy stan może utrudniać używanie ramion i rąk lub chodzenie.

Pomimo tych podobieństw, neuropatia obwodowa i stwardnienie rozsiane są całkowicie odrębnymi chorobami o różnych przyczynach i metodach leczenia.

Oba te czynniki mogą się pogorszyć, jeśli nie są leczone medycznie, dlatego ważne jest, aby zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli wystąpią objawy neurologiczne. Chociaż możesz zostać zdiagnozowany z jednym z tych problemów, możliwe jest również, że będziesz mieć również inny lub zupełnie inny problem neurologiczny.

Objawy

Te dwa stany mają pewne objawy, ale ogólnie SM powoduje szerszy zakres objawów niż neuropatia obwodowa.

Zarówno stwardnienie rozsiane, jak i neuropatia obwodowa mogą powodować mrowienie, ból lub zmniejszone czucie w dłoniach, ramionach, stopach lub nogach, ale schematy i czas trwania są różne.

Mrowienie i inne problemy sensoryczne SM mają tendencję do dotykania jednej strony ciała, podczas gdy w neuropatii obwodowej zwykle dotykają obu stron, co jest określane jako wzór „rękawiczki do pończoch”.

Stwardnienie rozsiane jest bardziej prawdopodobne niż neuropatia obwodowa, aby powodować osłabienie mięśni, ale niektóre rodzaje neuropatii obwodowej mogą również powodować osłabienie. Stwardnienie rozsiane jest również znacznie bardziej prawdopodobne niż neuropatia obwodowa, aby spowodować:

• Problemy z kontrolą jelit i pęcherza
• Problemy seksualne
• Problemy ze wzrokiem
• Bełkotliwa wymowa
• Problemy z połykaniem

Trudności poznawcze (myślenie i rozwiązywanie problemów) występują również tylko u pacjentów z SM.

Czas i wzór

Większość pacjentów ze stwardnieniem rozsianym rozwija osłabienie i drętwienie jako część zaostrzenia, więc objawy zwykle rozwijają się w ciągu kilku dni i utrzymują się przez kilka tygodni, z tendencją do poprawy później, zwłaszcza jeśli zwrócisz się o pomoc lekarską i natychmiast rozpoczniesz leczenie.

Wręcz przeciwnie, większość neuropatii ma charakter przewlekły, co oznacza, że ​​objawy rozwijają się powoli z czasem i początkowo dotyczą stóp, następnie podudzi, a następnie rąk.

Powoduje

Neuropatia obwodowa i SM wpływają na różne obszary układu nerwowego.

• SM atakuje mózg, rdzeń kręgowy i nerwy wzrokowe, które są obszarami ośrodkowego układu nerwowego.
• Neuropatia obwodowa wpływa na obwodowy układ nerwowy, który obejmuje nerwy czuciowe i ruchowe zlokalizowane w całym ciele w obszarach takich jak ręce i nogi.

Uważa się, że stwardnienie rozsiane występuje, gdy własny układ odpornościowy organizmu atakuje mielinę (tłuszczową warstwę ochronną, która pokrywa nerwy) w ośrodkowym układzie nerwowym.

Zaburza to zdolność nerwów do prawidłowego funkcjonowania, powodując objawy SM. Uważa się, że czynniki genetyczne i środowiskowe przyczyniają się do tej zapalnej autoimmunologicznej demielinizacji.

Szereg stanów może uszkodzić nerwy obwodowe i prowadzić do neuropatii obwodowej. Najczęstsze przyczyny to:

• Cukrzyca typu 1 lub typu 2

• Przewlekłą chorobę nerek
• Niedoczynność tarczycy
• Niektóre choroby autoimmunologiczne (np. toczeń rumieniowaty układowy lub reumatoidalne zapalenie stawów)
• Zakażenie wirusem HIV
• Zakażenie wirusem opryszczki pospolitej (HSV)
• Toksyny, takie jak spożycie ołowiu, rtęci i ciężkiego alkoholu
• Uszkodzenie nerwów związane z urazem
• Nadużywanie alkoholu
• Niektóre leki (np. niektóre leki na HIV i chemioterapie)

Niektóre neuropatie obwodowe, zwane mononeuropatami, dotyczą tylko jednego nerwu, podczas gdy inne (polineuropatie) dotyczą wielu nerwów. Ponadto różne neuropatie wynikają z uszkodzenia aksonów (włókien nerwowych) lub mieliny.

Diagnoza

Twoje badanie fizykalne będzie prawdopodobnie bardzo różne, jeśli chodzi o neuropatię obwodową i stwardnienie rozsiane. Na przykład odruchy są zmniejszone lub nieobecne w neuropatii obwodowej, podczas gdy w przypadku SM są one energiczne. Stwardnienie rozsiane może powodować spastyczność lub sztywność mięśni, podczas gdy neuropatia obwodowa nie.

Ponadto w przypadku neuropatii obwodowej deficyt czuciowy jest prawie zawsze gorszy w kierunku dystalnym (dalej od ciała) niż proksymalnym (bliżej ciała), podczas gdy ten wzorzec nie występuje w SM.

Pomimo tych różnic często wykonuje się testy diagnostyczne, aby potwierdzić, co powoduje objawy, a także zakres i ciężkość choroby.

Testy diagnostyczne

Badanie krwi może być pomocne w identyfikacji wielu przyczyn neuropatii obwodowej, ale badania krwi są zwykle normalne w SM. Jednak badania krwi mogą zidentyfikować choroby, które mogą naśladować SM, takie jak inny stan autoimmunologiczny lub infekcja.

Oczekuje się, że testy nerwowe, takie jak elektromiografia (EMG) i/lub badania szybkości przewodzenia nerwów (NCV), wykażą objawy neuropatii obwodowej, ale oni nie są związani z jakimikolwiek nieprawidłowościami w stwardnieniu rozsianym. W niektórych przypadkach PN biopsja nerwu może również służyć do celów diagnostycznych.

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) i nakłucie lędźwiowe zazwyczaj wykazują objawy SM, ale zwykle nie wykazują znaczących zmian u pacjentów z neuropatią obwodową.

Leczenie

Leczenie podstawowego procesu chorobowego różni się w przypadku SM i neuropatii obwodowej, ale leczenie objawowe jest często takie samo.

Na przykład leczenie bolesnych parestezji w SM i neuropatii obwodowej może obejmować:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)
• Niektóre leki przeciwdepresyjne, takie jak Elavil (amitryptylina) lub Cymbalta (duloksetyna)
• Niektóre leki przeciwdrgawkowe, takie jak Lyrica (pregabalina) lub Neurontin (gabapentyna)
• Leki miejscowe, takie jak miejscowa lidokaina lub kapsaicyna

Oprócz leków, inne terapie przeciwbólowe stosowane w obu schorzeniach obejmują:

• Przezskórna elektryczna stymulacja nerwów (TENS)
• Terapie uzupełniające, takie jak akupunktura czy masaż

Nie ma skutecznych metod leczenia utraty czucia. Terapia zajęciowa i fizjoterapia mogą przynieść pewne korzyści pod względem dostosowania do utraty czucia zarówno w SM, jak i neuropatii obwodowej.

Leczenie samych chorób nie jest takie samo. Szereg terapii modyfikujących przebieg choroby (DMT) jest stosowanych w celu zapobiegania progresji i zaostrzeniom SM (nawroty). Zaostrzenia są zazwyczaj leczone dożylnymi (IV) sterydami.

Neuropatię obwodową leczy się na podstawie przyczyny. Na przykład, jeśli winowajcą jest cukrzyca, głównym celem jest kontrolowanie poziomu cukru we krwi. Jeśli lek lub toksyna powoduje efekt uboczny, ważne jest usunięcie lub zatrzymanie środka obrażającego.

Ogólnie rzecz biorąc, leczenie neuropatii obwodowej koncentruje się na zapobieganiu dodatkowym uszkodzeniom nerwów, ponieważ nie ma leków na naprawę nerwów. Jeśli neuropatia jest spowodowana uciskiem pojedynczego nerwu, jak w zespole cieśni nadgarstka, operacja może być skuteczna.

W ciężkich przypadkach stwardnienia rozsianego lub niektórych postaci neuropatii obwodowej można zastosować dożylną terapię immunoglobulinami (IVIG). Dzięki terapii IVIG otrzymasz wysoki poziom białek, które działają jak przeciwciała (immunoglobuliny), aby zastąpić własne zapasy organizmu. Ta procedura pomaga tłumić aktywność układu odpornościowego i zapobiega niszczeniu własnych komórek przez organizm. Terapia IVIG może być bardzo pomocna w niektórych typach neuropatii.

Podobnie jak w przypadku IVIG, plazmafereza, która jest wymianą osocza, może być opcją w ciężkich przypadkach SM i neuropatii obwodowej. Dzięki tej procedurze krew jest usuwana z organizmu i filtrowana przez maszynę, dzięki czemu szkodliwe substancje mogą być usunięte przed powrotem krwi do organizmu. Jest rzadziej stosowany niż IVIG.

Chociaż możesz odczuwać pokusę, aby opóźnić wizytę u lekarza, nie należy ignorować objawów ze strony układu nerwowego.

Podczas oczekiwania na wizytę pomocne jest prowadzenie dziennika objawów, aby móc je szczegółowo opisać. Uwzględnij wszelkie wzorce w ich występowaniu oraz czynniki obciążające lub prowokujące.