Ryzyko i diagnoza raka płaskonabłonkowego

Rak płaskonabłonkowy (SCC) jest drugim najczęstszym rodzajem raka skóry. Około 1 na 5 Amerykanów zachoruje na nieczerniakowego raka skóry w wieku 70 lat, 20% z nich to SCC. Częstość występowania SCC występuje częściej u mężczyzn niż u kobiet, u osób o jasnej karnacji częściej niż u osób kolorowych oraz w regionach o większej ekspozycji na słońce, takich jak południowe Stany Zjednoczone i Australia.

Co to jest rak płaskonabłonkowy?

Rak płaskonabłonkowy powstaje w zewnętrznej warstwie skóry, naskórku, powodując mutacje w komórkach zwanych keratynocytami. Promieniowanie UV jest ważne dla wywoływania tego nowotworu skóry poprzez uszkadzanie DNA i jego systemu naprawczego, powodując również mutacje w genach supresyjnych na nowotwory. Te zmutowane komórki rozprzestrzeniają się powierzchownie i powodują zmianę wyglądu skóry. Kiedy zmutowane komórki penetrują skórę właściwą, zwiększa się ryzyko przerzutów.

Czynniki ryzyka

Niektóre typowe czynniki ryzyka raka płaskonabłonkowego obejmują:

• Przewlekła ekspozycja na słońce głównie na promieniowanie UVB, ale także UVA
• Stan przednowotworowy zwany rogowaceniem słonecznym lub rogowaceniem słonecznym
• Stłumiony układ odpornościowy
• choroba HIV
• Jasna skóra
• Używanie tytoniu

Niektóre rzadkie czynniki ryzyka raka płaskonabłonkowego obejmują:

• Narażenie na arsen
• Narażenie na cykliczne węglowodory aromatyczne w smole, sadzie lub łupku łupkowym
• Skóra z bliznami lub wcześniej uszkodzona, zwłaszcza popromienna
• Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego
• Rzadka choroba genetyczna zwana xeroderma pigmentosa

Wygląd raka płaskonabłonkowego

Zmiana skórna spowodowana przez SCC najczęściej wygląda jak parch. Na czerwonej, zaognionej podstawie może znajdować się gruba, przylegająca łuska. Zwykle parch znacznie się zagoi w ciągu 2 tygodni. Jednak SCC nie goi się i może sporadycznie krwawić. Gdy rozprzestrzenia się do skóry właściwej, ten rak skóry może wyglądać jak wrzód o twardych, wypukłych krawędziach. Najczęstsze obszary SCC znajdują się w obszarach wystawionych na działanie słońca, takich jak tył dłoni, skóra głowy, warga i górna część ucha.

To zdjęcie zawiera treści, które niektóre osoby mogą uznać za drastyczne lub niepokojące.

Zobacz zdjęcie

Diagnoza

Jedynym sposobem zdiagnozowania SCC jest biopsja podejrzanie wyglądających zmian. Preferowany rodzaj biopsji nazywa się biopsją golenia, w której zmiana jest ogolona elastyczną maszynką do golenia. W zależności od rozległości zmiany inną opcją biopsji jest wycięcie zmiany. Przydatne informacje, takie jak to, czy usunięto cały guz i głębokość guza, można uzyskać tylko za pomocą biopsji.

Leczenie

Możliwości leczenia tego raka skóry zależą od informacji uzyskanych z biopsji.

Elektrodesykacja i łyżeczkowanie — ta procedura polega na zniszczeniu nowotworu skóry za pomocą urządzenia do elektrokoagulacji, a następnie zeskrobaniu obszaru za pomocą łyżeczki. Wiele razy chorą tkankę można odróżnić od normalnej tkanki na podstawie tekstury odczuwanej podczas skrobania. Proces ten powtarza się kilka razy, aby zapewnić całkowite usunięcie raka skóry. Ta procedura jest przydatna w przypadku małych guzów o średnicy 1 cm lub mniejszej na szyi, tułowiu, ramionach lub nogach. Jednak ma tendencję do pozostawiania blizny.

Proste wycięcie – Zabieg ten polega na chirurgicznym wycięciu raka skóry wraz z marginesem skóry normalnej. W przypadku guzów 2 cm lub mniej wystarcza margines 4 mm; dla guzów >2 cm najlepszy margines to 6 mm. Zaletą tego zabiegu jest to, że jest szybki i niedrogi. Jednak różnicę między tkanką normalną a nowotworową należy ocenić gołym okiem.

Operacja mikrograficzna Mohsa – Ta procedura musi być wykonana przez doświadczonego chirurga Mohsa. Polega na wycięciu nowotworu skóry i natychmiastowym zbadaniu tkanki pod mikroskopem w celu określenia marginesów. Jeśli pozostanie jakikolwiek resztkowy rak skóry, można go natychmiast zmapować i wyciąć. Proces wycinania i badania marginesów może wymagać kilkukrotnego powtórzenia. Zaletą tej techniki jest to, że jest ona zwykle ostateczna i stwierdzono, że ma niższy odsetek nawrotów niż inne opcje leczenia. Wadą jest czas i koszty.

Radioterapia – Ta procedura obejmuje przebieg radioterapii obszaru guza. Obecnie jednak nie ma wystarczających dowodów na to, że napromienianie po zabiegu chirurgicznym poprawia częstość nawrotów raka płaskonabłonkowego. Może mieć również długotrwałe skutki w postaci blizn, owrzodzeń i ścieńczenia skóry.

Chemioterapia – Rodzaj stosowanej chemioterapii to kwas 13-cis-retinowy i interferon-2A. Chemioterapia stosowana jest w zaawansowanych stadiach SCC.

Krioterapia – Zabieg ten polega na niszczeniu tkanki poprzez zamrożenie jej ciekłym azotem. Może to być skuteczne w przypadku małych, dobrze zdefiniowanych powierzchownych nowotworów skóry. Jest również skutecznie stosowany w leczeniu rogowacenia słonecznego, stanu przednowotworowego. Ta procedura jest niedroga i efektywna czasowo, ale może być stosowana tylko w niewielkiej liczbie przypadków.

Zapobieganie

Istnieje kilka zaleceń, które mogą pomóc w zapobieganiu rakowi skóry.

Unikaj promieniowania UV podczas ekspozycji na słońce – Unikaj słońca w południe, używaj odzieży ochronnej i używaj kremów z filtrem przeciwsłonecznym o SPF co najmniej 15. Jest to szczególnie ważne w przypadku dzieci.

Unikaj wyrobów tytoniowych — obejmuje to cygara, papierosy, tytoń do żucia i tabakę. Ponieważ produkty te zwiększają ryzyko raka płaskonabłonkowego warg i ust, ich stosowanie należy ograniczyć lub całkowicie wyeliminować.

Unikaj wielopierścieniowych węglowodorów — prace wymagające kontaktu z tymi związkami są ściśle regulowane. Zawsze używaj odzieży ochronnej podczas pracy z tymi związkami.

Wyrejestruj podejrzane zmiany — jeśli masz pytanie, zleć sprawdzenie. Leczenie zmian przednowotworowych zapobiega ich przekształceniu w potencjalnie przerzutowego raka skóry.