Syndrom lub transformacja Richtera — przegląd

Zespół Richtera (RS), znany również jako transformacja Richtera, odnosi się do transformacji jednego konkretnego typu nowotworu krwi w inny, bardziej agresywny typ.

RS odnosi się do rozwoju chłoniaka nieziarniczego o wysokim stopniu złośliwości u osoby z przewlekłą białaczką limfocytową (CLL)/chłoniakiem z małych limfocytów (SLL). Wiadomo również, że występują inne warianty RS, takie jak transformacja do chłoniaka Hodgkina.

Poniżej objaśniono te terminy i ich znaczenie.

Przegląd

RS rozwija się u kogoś, kto już ma raka białych krwinek.

Ten pierwszy rak ma dwie różne nazwy, w zależności od tego, gdzie w ciele znajduje się rak. Nazywa się CLL, jeśli rak występuje głównie we krwi i szpiku kostnym, a SLL, jeśli występuje głównie w węzłach chłonnych.

CLL jest używany w odniesieniu do obu warunków w tym artykule.

Nie każdy z CLL rozwija zespół Richtera

Rozwój RS u osób z CLL jest stosunkowo rzadki. Szacunki opublikowane w 2016 roku wskazują, że transformacja Richtera występuje tylko u około 5% pacjentów z CLL. Inne źródła podają zakres od 2% do 10%.

Jeśli RS ci się przydarzy, bardzo rzadko zdarza się, aby pojawiło się w tym samym czasie, kiedy zdiagnozowano CLL. Osoby, u których rozwinął się RS z powodu CLL, często to robią kilka lat po rozpoznaniu CLL.

Nowy rak zazwyczaj zachowuje się agresywnie

Nowy rak pojawia się, gdy u osoby z CLL rozwija się tzw. transformacja, najczęściej w postaci chłoniaka nieziarniczego o wysokim stopniu złośliwości (NHL).

„Wysoki stopień” oznacza, że ​​rak rozwija się szybciej i jest bardziej agresywny. Chłoniak to nowotwór białych krwinek limfocytów.

Według jednego z badań, około 90% transformacji z CLL jest do typu NHL zwanego chłoniakiem rozlanym z dużych komórek B, podczas gdy około 10% przekształca się w chłoniaka Hodgkina.

W tym drugim przypadku jest on określany jako „odmiana Hodgkina zespołu Richtera (HvRS)” i nie jest jasne, czy rokowanie różni się od rokowania chłoniaka Hodgkina. Możliwe są również inne przekształcenia z CLL.

Dlaczego nazywa się to zespołem Richtera?

Patolog z Nowego Jorku, Maurice N. Richter, po raz pierwszy opisał ten zespół w 1928 roku. Napisał o 46-letnim urzędniku żeglugi, który został przyjęty do szpitala i miał postępujący kurs w dół prowadzący do śmierci.

W analizie autopsji Richter ustalił, że istniał wcześniej jeden nowotwór złośliwy, ale z niego wyłonił się nowy nowotwór złośliwy, który szybko się rozrastał, wkraczał i niszczył tkankę, która była dawną CLL.

Wysunął teorię, że CLL istniała znacznie dłużej niż ktokolwiek wiedział o tym pacjencie. Napisał o dwóch nowotworach lub zmianach, stwierdzając: „Możliwe, że rozwój jednej ze zmian był zależny od istnienia drugiej”.

Charakterystyka

U osób z RS rozwija się agresywna choroba z szybko powiększającymi się węzłami chłonnymi, powiększeniem śledziony i wątroby oraz podwyższonym poziomem markera we krwi zwanego dehydrogenazą mleczanową w surowicy.

Wskaźnik przeżycia

Podobnie jak w przypadku wszystkich chłoniaków, statystyki przeżycia mogą być trudne do interpretacji. Poszczególni pacjenci różnią się ogólnym stanem zdrowia i siłą przed postawieniem diagnozy. Dodatkowo nawet dwa nowotwory o tej samej nazwie mogą zachowywać się bardzo różnie u różnych osób. Jednak w przypadku RS nowy rak jest bardziej agresywny.

U niektórych osób z RS przeżycie odnotowano ze średnią statystyczną mniejszą niż 10 miesięcy od diagnozy. Jednak niektóre badania wykazały średni czas przeżycia 17 miesięcy, a inne osoby z RS mogą żyć dłużej. Przeszczep komórek macierzystych może dać szansę na przedłużone przeżycie.

Symptomy i objawy

Jeśli twoja CLL przekształciła się w chłoniaka rozlanego z dużych komórek B, zauważysz wyraźne pogorszenie objawów.

Cechy charakterystyczne RS obejmują szybki wzrost guza z zajęciem pozawęzłowym lub bez niego – to znaczy, że nowe narośla mogą ograniczać się do węzłów chłonnych lub rak może obejmować narządy inne niż węzły chłonne, takie jak śledziona i wątroba.

Możesz doświadczyć:

• Szybko powiększające się węzły chłonne
• Dyskomfort w jamie brzusznej związany z powiększeniem śledziony i wątroby zwany hepatosplenomegalia
• Objawy małej liczby czerwonych krwinek (niedokrwistość), takie jak zmęczenie, bladość skóry i duszność
• Objawy małej liczby płytek krwi (trombocytopenia), takie jak łatwe powstawanie siniaków i niewyjaśnione krwawienia
• Oznaki zajęcia pozawęzłowego, w tym w nietypowych miejscach, takich jak mózg, skóra, układ pokarmowy i płuca

Czynniki ryzyka transformacji

Ryzyko zachorowania na RS z powodu CLL nie jest związane z stadium białaczki, czasem trwania choroby ani rodzajem odpowiedzi na otrzymaną terapię. W rzeczywistości naukowcy nie do końca rozumieją, co faktycznie powoduje transformację.

W starszych badaniach opisano, że niektórzy pacjenci, u których komórki CLL wykazują specyficzny marker zwany ZAP-70, mogą mieć zwiększone ryzyko transformacji.

Zakłócenie TP53 i nieprawidłowości c-MYC są najczęstszymi zmianami genetycznymi związanymi z transformacją Richtera. Rzadziej opisywano również mutacje NOTCH1 u pacjentów z transformacją Richtera.

W badaniu opublikowanym w marcu 2020 r. przez naukowców z Mayo Clinic mediana wieku w momencie diagnozy transformacji Richtera wyniosła 69 lat, podczas gdy większość pacjentów (72,5%) stanowili mężczyźni. Ponadto pacjenci z transformacją Richtera, którzy nie otrzymywali wcześniej leczenia PBL, mieli znacznie lepszy wskaźnik przeżycia całkowitego, z medianą wskaźnika całkowitego wynoszącą około cztery lata.

Inna teoria mówi, że to wydłużony czas z obniżonym układem odpornościowym z CLL powoduje transformację. U pacjentów z osłabioną funkcją układu odpornościowego przez długi czas, takich jak osoby zarażone wirusem HIV lub po przeszczepieniu narządów, istnieje również zwiększone ryzyko rozwoju NHL.

Niezależnie od przypadku, wydaje się, że nie można zrobić nic, aby spowodować lub zapobiec transformacji CLL.

Leczenie i rokowanie

Leczenie RS zwykle obejmuje protokoły chemioterapii, które są powszechnie stosowane w NHL. Te schematy zazwyczaj dawały całkowity odsetek odpowiedzi wynoszący około 30%.

Niestety średnie przeżycie przy regularnej chemioterapii wynosi mniej niż sześć miesięcy po transformacji RS. Jednak nowe terapie i kombinacje są nieustannie testowane w badaniach klinicznych.

Obecnie leczenie transformacji Richtera z chłoniakiem rozlanym z dużych komórek B składa się z chemioterapii skojarzonej z rytuksymabem. Dodanie ofatumumabu — przeciwciała monoklonalnego, którego celem jest unikalny znacznik na limfocytach B — do chemioterapii CHOP doprowadziło w jednym badaniu do ogólnego wskaźnika odpowiedzi na poziomie 46%.

Niestety odnotowano znaczną liczbę poważnych zdarzeń niepożądanych; w rezultacie ten środek nie jest obecnie rutynowo zalecany. U większości pacjentów, którzy są kandydatami do przeszczepu, po uzyskaniu pierwszej remisji zaleca się przeszczepienie allogenicznych komórek krwiotwórczych niemieloablacyjnych.

Niektóre mniejsze badania dotyczyły zastosowania przeszczepu komórek macierzystych w leczeniu tej populacji. Większość pacjentów w tych badaniach otrzymywała wcześniej chemioterapię.

Spośród testowanych typów przeszczepów komórek macierzystych przeszczep niemieloablacyjny miał mniejszą toksyczność, lepsze wszczepienie i możliwość remisji. Potrzebne będą dalsze badania, aby sprawdzić, czy jest to realna opcja dla pacjentów z RS.

Przyszłe badania

Aby poprawić przeżywalność pacjentów z RS, naukowcy muszą lepiej zrozumieć, co powoduje przejście z CLL. Mając więcej informacji na temat RS na poziomie komórkowym, można by opracować lepiej ukierunkowane terapie przeciwko tym specyficznym nieprawidłowościom.

Eksperci ostrzegają jednak, że ponieważ istnieje wiele skomplikowanych zmian molekularnych związanych z RS, może nigdy nie być jednego „uniwersalnego” leczenia celowanego i że którykolwiek z tych leków prawdopodobnie będzie musiał być połączony z regularną chemioterapią, aby uzyskać ich najlepszy efekt. Kiedy naukowcy odkrywają przyczyny RS, widzą, że RS nie jest pojedynczym ani spójnym procesem.

W międzyczasie pacjentów, u których PBL przekształciła się w RS, zachęca się do wzięcia udziału w badaniach klinicznych w celu poprawy opcji leczenia i wyników z obecnych standardów.