Wsparcie oddechowe u wcześniaków

Trudności w oddychaniu są jednym z najczęstszych problemów zdrowotnych wcześniaków. Na szczęście postęp w technologii umożliwił większości wcześniaków osiągnięcie pełnego zdrowia dzięki zastosowaniu systemów wspomagania oddychania na oddziałach intensywnej terapii noworodków (NICU).

Przyczyny problemów z oddychaniem u wcześniaków

U wcześniaków pojawiają się problemy z oddychaniem, ponieważ ich płuca nie mają szansy na osiągnięcie pełnej dojrzałości w łonie matki. W rezultacie mogą doświadczyć wielu powikłań wynikających z niedojrzałego układu oddechowego.

Wśród najczęściej spotykanych warunków:

• Zespół zaburzeń oddechowych (RDS) to zaburzenie spowodowane brakiem środka powierzchniowo czynnego w płucach. Są to substancje, które pozwalają mięśniom płuc na płynne rozszerzanie się i kurczenie. Bez tego oddychanie staje się upośledzone.

• Dysplazja oskrzelowo-płucna, przewlekła choroba płuc, jest często obserwowana u wcześniaków, którzy po urodzeniu ważą mniej niż 2,2 funta (jeden kilogram). Może to być spowodowane długotrwałym stosowaniem tlenu i oddychaniem mechanicznym.
• Bezdech to stan charakteryzujący się długotrwałymi przerwami w oddychaniu, które prowadzą do nieprawidłowego spowolnienia częstości akcji serca (bradykardia). Bezdech jest zwykle spowodowany niedojrzałością części mózgu, która kontroluje mimowolne oddychanie.

W obliczu tych powszechnych chorób układu oddechowego, OIOM-y są przeszkolone i wyposażone, aby zapewnić pomoc oddechową wcześniakom, dopóki nie będą w stanie w pełni samodzielnie oddychać.

Rodzaje wspomagania oddychania u wcześniaków

Na OIOM-ie dla noworodków dostępnych jest wiele różnych rodzajów wspomagania oddychania, w zależności od poziomu pomocy, jakiej potrzebuje dziecko. Pomiędzy nimi:

• Kaniula nosowa jest jedną z najmniej inwazyjnych form wspomagania oddychania. Kaniula nosowa to cienka plastikowa rurka, która dostarcza tlen bezpośrednio do nozdrzy. Ten rodzaj systemu jest wskazany u niemowląt, które mogą samodzielnie oddychać, ale potrzebują dodatkowego przepływu powietrza, aby utrzymać otwarte płuca lub utrzymać stały poziom tlenu we krwi.

• Ciągłe dodatnie ciśnienie w drogach oddechowych (CPAP) to rodzaj wspomagania oddychania, który wdmuchuje stały przepływ powietrza do płuc dziecka przez maskę lub kaniulę nosową. Głównym celem terapii CPAP jest utrzymanie prawidłowego napełnienia przedwczesnych płuc. Chociaż ciśnienie powietrza jest wyższe niż w przypadku standardowej kaniuli donosowej, CPAP jest używany tylko u niemowląt, które mogą samodzielnie oddychać.

• Wentylację mechaniczną stosuje się u wcześniaków, które są zbyt słabe, aby samodzielnie oddychać. Respirator dostarcza mieszaninę tlenu i powietrza, która jest pompowana przez rurkę do tchawicy, a następnie wyciągana, naśladując naturalny wzorzec oddychania. W przypadku większości respiratorów mechanicznych niemowlęta nadal mogą samodzielnie oddychać.

Zapobieganie trudnościom w oddychaniu

Aby zapobiec RDS, lekarze zazwyczaj podają steryd, taki jak betametazon, kobietom w przedwczesnym porodzie. Lek podany przed porodem może przyspieszyć produkcję środka powierzchniowo czynnego i pomóc w dojrzewaniu płuc dziecka. Surfaktant można podawać dziecku również po urodzeniu.

Chociaż wcześniaki, którym brakuje środka powierzchniowo czynnego, zwykle wymagają respiratora, stosowanie środka powierzchniowo czynnego znacznie skraca czas potrzebny na wspomaganie oddychania.