Przegląd złamań naprężeniowych

Złamanie przeciążeniowe jest zazwyczaj wynikiem nadmiernego użytkowania lub powtarzającego się urazu kości. Znane również jako „złamania zmęczeniowe”, złamanie przeciążeniowe występuje, gdy mięśnie stają się zmęczone lub przeciążone i nie są w stanie dłużej absorbować stresu i wstrząsów wynikających z powtarzających się uderzeń. Zmęczone mięśnie przenoszą naprężenia na pobliską kość, czego wynikiem jest małe pęknięcie lub złamanie kości. Najczęstsze złamania przeciążeniowe to stopa i podudzie.

Złamania przeciążeniowe kości stopy są zwykle spowodowane przetrenowaniem lub przeciążeniem. Mogą być również spowodowane wielokrotnym uderzaniem lub uderzaniem w twardą powierzchnię, na przykład bieganiem lub skakaniem po betonie. Zbyt szybkie wydłużenie czasu, rodzaju lub intensywności ćwiczeń to kolejna częsta przyczyna złamań przeciążeniowych stóp i podudzi. Bieganie w starych, znoszonych butach może również prowadzić do złamań przeciążeniowych.

Kobiety wydają się być bardziej narażone na złamania przeciążeniowe stopy niż mężczyźni. Może to być związane ze stanem zwanym „triadą zawodniczek”, który jest połączeniem złego odżywiania, zaburzeń odżywiania i braku miesiączki (rzadki cykl menstruacyjny), który predysponuje kobiety do wczesnej osteoporozy (ścieńczenia kości). Skutkiem tego typu zmniejszonej gęstości kości jest zwiększenie ryzyka złamań przeciążeniowych.

Sporty o dużej intensywności, takie jak bieganie, gimnastyka i siatkówka, mogą zwiększać ryzyko złamań spowodowanych przeciążeniem. We wszystkich tych sportach powtarzający się nacisk stopy na twardą powierzchnię powoduje urazy i zmęczenie mięśni. Bez odpowiednich butów, dobrej siły mięśni lub odpowiedniego odpoczynku między treningami sportowiec może doznać złamania przeciążeniowego.

Czynniki ryzyka

Naukowcy zidentyfikowali kilka czynników, które mogą predysponować sportowców do wielu złamań przeciążeniowych kończyn dolnych. Czynniki te obejmują:

• Wysoki podłużny łuk stopy.
• Nierówność długości nóg.
• Nadmierna szpotawość przodostopia (skręcenie do wewnątrz).
• Brak miesiączki lub nieregularne miesiączki u zawodniczek.
• Wysoki tygodniowy przebieg treningowy u biegaczy.

Diagnoza

Złamania przeciążeniowe mogą być trudne do zdiagnozowania, ponieważ objawy są często niejasne i pojawiają się powoli. Uogólniony ból lub tkliwość nad kością w okolicy złamania przeciążeniowego może być początkowo zdiagnozowana jako uszkodzenie mięśnia lub napięcie mięśnia. Złamania przeciążeniowe dolnej części goleni piszczelowej) są często błędnie diagnozowane jako szyny piszczelowe we wczesnych stadiach.

W celu zdiagnozowania złamania przeciążeniowego lekarz przeprowadzi pełny wywiad i badanie przedmiotowe. Dla sportowców ważne jest, aby wyjaśnić swoją historię treningową, w tym rodzaj ćwiczeń, a także ile i jak często trenują.

Promienie rentgenowskie mogą nie ujawnić złamania stresowego, ale są pomocne w wykazaniu oznak przebudowy kości w pobliżu złamania stresowego. MRI lub skan kości są w stanie lepiej wykazać złamanie stresowe, ale zwykle są zlecane tylko wtedy, gdy leczenie nie zmniejsza objawów złamania stresowego.

Leczenie złamań stresowych

Najlepszym sposobem leczenia złamania stresowego jest odpoczynek. Przerwa od intensywnych ćwiczeń, takich jak bieganie, i wykonywanie przez kilka tygodni ćwiczeń o niewielkim wysiłku, takich jak jazda na rowerze lub pływanie, może pomóc w gojeniu złamanej kości. Jeśli sportowiec przechodzi przez ból i trenuje ze złamaniem przeciążeniowym, złamanie może się powiększyć lub stać się przewlekłym urazem, który może nigdy nie zagoić się prawidłowo.

Po odpoczynku typowe zalecenia leczenia złamań naprężeniowych obejmują:

• Lód uraz.

• Wymień zużyte buty.
• Powróć do sportu stopniowo.
• Wykonuj ćwiczenia rehabilitacyjne.

Zapobieganie złamaniom stresowym

Poniższe porady mogą przede wszystkim uchronić Cię przed rozwojem złamań przeciążeniowych:

• Postępuj zgodnie z zasadą 10 procent. Postępuj powoli w każdym sporcie i stopniowo zwiększaj czas i intensywność, przebieg lub wysiłek.
• Dobrze się odżywiaj i włączaj do swojej diety pokarmy bogate w wapń, zwłaszcza jeśli jesteś kobietą sportowcem.
• Noś odpowiednie obuwie i w razie potrzeby wymień buty.
• Jeśli zacznie się ból lub obrzęk, natychmiast przerwij aktywność i odpocznij przez kilka dni.
• Jeśli ból nie ustępuje, skontaktuj się z lekarzem.

Każdy ból stopy, który utrzymuje się dłużej niż tydzień, powinien zostać zbadany przez lekarza w celu dokładnej oceny i diagnozy.