Jak leczy się zakrzepicę żył głębokich

Jeśli wystąpiły u Ciebie objawy zakrzepicy żył głębokich (DVT), ważne jest, aby skontaktować się z lekarzem lub lokalną pogotowiem ratunkowym. DVT jest poważnym stanem, który może prowadzić do zagrażającej życiu zatorowości płucnej. Celem leczenia zakrzepicy żył głębokich jest zapobieganie powiększaniu się skrzepu krwi w nodze oraz jego oderwaniu i przedostaniu się do płuc.

Leczenie długoterminowe skupia się na zapobieganiu zarówno powikłaniom, jak i przyszłym zakrzepom. W większości przypadków leczenie obejmuje same leki przeciwzakrzepowe, chociaż w niektórych przypadkach możliwe są inne metody leczenia, takie jak terapia trombolityczna i filtry krwi. Przy odpowiednim leczeniu większość osób z zakrzepicą żył głębokich może całkowicie wyzdrowieć.

Recepty

DVT jest często leczona kombinacją kilku leków i terapii.

Antykoagulanty

Leki przeciwzakrzepowe, często nazywane rozrzedzającymi krew, są stosowane w celu zapobiegania nieprawidłowemu krzepnięciu krwi.Chociaż te leki nie mogą rozpuszczać skrzepów krwi, które już się utworzyły, są ważnym i potencjalnie ratującym życie lekiem dla osób z zakrzepicą żył głębokich lub zatorowością płucną (ZP).

Rozrzedzacze krwi działają poprzez przerwanie procesu krzepnięcia. U osób z zakrzepicą żył głębokich zapobiegają powiększaniu się istniejących zakrzepów i tworzeniu się zakrzepów w przyszłości.

Istnieje kilka różnych rodzajów leków przeciwzakrzepowych. Najlepszy wybór dla Ciebie będzie zależał od kilku czynników, w tym od powagi zakrzepicy żył głębokich, wcześniejszych schorzeń i ryzyka powikłań krwotocznych.

Wstępne leczenie ma na celu szybkie zatrzymanie rozprzestrzeniania się skrzepów krwi. Jeśli jesteś w szpitalu, możesz otrzymać dożylnie lub wstrzykiwane leki przeciwzakrzepowe. Heparyna i pokrewne leki działają bardzo szybko po podaniu w postaci zastrzyku, dlatego często stosuje się je w sytuacjach nagłych. Twój lekarz może rozpocząć leczenie doustnymi antykoagulantami, takimi jak Coumadin (warfaryna), co może zająć kilka dni, aby osiągnąć poziom terapeutyczny.

Twój lekarz może zdecydować o rozpoczęciu leczenia jednym z nowszych antykoagulantów, które są znane jako bezpośrednie doustne antykoagulanty (DOAC), ponieważ zaczynają działać natychmiast. DOAC są dostępne w tabletkach raz lub dwa razy dziennie. Przykłady obejmują Pradaxa (dabigatran), Eliquis (apixaban), Xarelton (rywaroksaban) i Savaysa (edoksaban).

Leczenie zazwyczaj rozpoczyna się natychmiast po zdiagnozowaniu ZŻG i trwa przez co najmniej trzy do sześciu miesięcy. W przypadku nawrotu ZŻG, przyczyna (taka jak niewydolność serca) jest nadal obecna lub jeśli wystąpił duży zator tętnicy płucnej, leczenie jest zwykle kontynuowane przez czas nieokreślony.

Wytyczne wydane przez Amerykańskie Towarzystwo Hematologiczne (ASH) w 2020 r. zalecają, aby pacjenci z przewlekłą ZŻG lub ZP przyjmowali leki rozrzedzające krew przez czas nieokreślony. Oznacza to, że leki rozrzedzające krew mogą być regularną częścią twojego rutynowego leczenia, w zależności od oceny ryzyka przez twojego lekarza.

Ryzyko związane z antykoagulantem

Pomimo znanych korzyści, istnieje ryzyko związane z lekami przeciwzakrzepowymi, które Twój lekarz wyjaśni Ci na początkowych etapach leczenia. Najczęstszym powikłaniem stosowania antykoagulantów jest nadmierne krwawienie. Leki te zapobiegają tworzeniu się zakrzepów, co zaburza naturalną zdolność organizmu do gojenia ran.

Nawet drobne urazy, takie jak skaleczenie ręki podczas przygotowywania jedzenia lub zadrapanie nogi, mogą powodować przedłużone krwawienie. Tępe urazy, takie jak uderzenie w głowę lub upadek ze schodów, mogą również powodować niebezpieczne krwawienie wewnętrzne.

Niektóre antykoagulanty niosą ze sobą większe ryzyko nadmiernego krwawienia niż inne. Na przykład osoby przyjmujące warfarynę muszą regularnie wykonywać badania krwi, aby upewnić się, że ich aktualna dawka działa prawidłowo. Nowsze antykoagulanty nie wymagają regularnych badań krwi, ale są znacznie droższe niż warfaryna.

Innym ryzykiem związanym z terapią przeciwzakrzepową jest sposób, w jaki te leki wchodzą w interakcje z innymi powszechnymi lekami. Przyjmowanie niektórych środków przeciwbólowych, takich jak Motrin (ibuprofen) i aspiryna, podczas stosowania środków rozrzedzających krew może zwiększyć ryzyko krwawienia.

Pamiętaj, aby poinformować swojego lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach i suplementach podczas wspólnej pracy nad stworzeniem planu leczenia DVT.

Ciąża

Kobiety w ciąży powinny unikać przyjmowania warfaryny, ponieważ może to powodować specyficzny rodzaj wady wrodzonej zwanej „embriopatią warfaryną”, a leki DOAC nie zostały odpowiednio przebadane w czasie ciąży. Z tego powodu większość ekspertów zaleca stosowanie samej heparyny w leczeniu ZŻG u kobiet w ciąży.

Terapie bez recepty

Pończochy uciskowe

Pończochy uciskowe, które pomagają żyłom nóg przywrócić krew do serca, są ważną częścią leczenia ZŻG. Pończochy uciskowe są wykonane z elastycznego materiału, który pozwala im ściśle przylegać do kostek i podudzi. Utrzymują ściśnięte żyły i zapobiegają gromadzeniu się krwi, co może prowadzić do krzepnięcia.

Pończochy uciskowe mogą być częścią schematu leczenia DVT lub być stosowane jako środek zapobiegawczy w przypadku ograniczenia ruchu, na przykład podczas długiego lotu. Należy je zdecydowanie rozważyć przez co najmniej dwa lata po rozpoznaniu ZŻG. Można je znaleźć w większości drogerii lub w Internecie.

Chirurgii i Procedury Specjalistyczne

Poważne przypadki ZŻG czasami wymagają bardziej inwazyjnych zabiegów.

Trombolityki

Leki trombolityczne to leki, które rozbijają i rozpuszczają skrzepy krwi. Te silne leki są zwykle zarezerwowane dla osób z ciężką, zagrażającą kończynom ZŻG. Chociaż najlepiej nadają się dla młodszych pacjentów z niskim ryzykiem ciężkiego krwawienia, stanowią również drugą linię obrony dla osób, które nie reagują dobrze na antykoagulanty.

Leki trombolityczne działają w celu natychmiastowej poprawy objawów ZŻG. Pomagają również zminimalizować uszkodzenia żył nóg, co może prowadzić do powikłań, takich jak przewlekła niewydolność żylna.

Zazwyczaj leki trombolityczne podaje się w laboratorium cewników sercowych, gdzie lek może być podawany bezpośrednio do skrzepu.

1. Twój chirurg podda Cię łagodnej sedacji
2. Wprowadzą cienką plastikową rurkę do żyły przez maleńki otwór w kolanie, szyi lub pachwinie.
3. Następnie podają rurkę aż do miejsca powstania skrzepu, gdzie podawany jest lek.
4. W niektórych przypadkach chirurg może użyć urządzenia ssącego do fizycznego rozbicia i usunięcia skrzepu.
5. Po zabiegu pozostaniesz w szpitalu od jednego do trzech dni.

Podczas zabiegu chirurg może stwierdzić, że żyła się zwężyła. To zwężenie mogło przyczynić się do powstania skrzepu. Jeśli tak, mogą przeprowadzić angioplastykę.

Podczas angioplastyki chirurg używa długiej rurki do wkładania i rozszerzania balonika w celu podparcia żyły. Mogą również wstawić małe urządzenie zwane stentem, aby zapobiec ponownemu zwężeniu żyły.

Filtr krwi

Jeśli istniejące wcześniej warunki uniemożliwiają przyjmowanie leków przeciwzakrzepowych, Twój lekarz może zalecić dolny filtr do żyły głównej. To małe, przewodowe urządzenie jest wprowadzane przez cewnik umieszczony w żyle w pachwinie lub szyi. Urządzenie umieszcza się w dużej żyle zwanej żyłą główną dolną.

Krew z dolnej części ciała płynie z powrotem do serca przez tę ważną żyłę. Serce następnie pompuje krew do płuc, gdzie pobiera potrzebny tlen. Filtr żyły głównej działa w celu wyłapania skrzepów krwi, zanim dotrą do płuc i spowodują zatorowość płucną. Urządzenie jest w stanie to zrobić dzięki swojej konstrukcji przypominającej parasol, która pozwala mu się rozszerzać i przyklejać do ścianek żyły.

Filtr może pozostać w ciele na stałe lub po pewnym czasie zostać usunięty. Chociaż jest pomocny, nie zmniejsza rozmiaru skrzepu krwi ani nie zapobiega tworzeniu się nowych.

Styl życia

Zmiany stylu życia są ważnym elementem leczenia i profilaktyki ZŻG.

• Chodź często, wykonując co najmniej 10 000 kroków dziennie.
• Unikaj sytuacji, w których musisz siedzieć przez dłuższy czas. Jeśli to niemożliwe, wstawaj co godzinę, aby się rozciągnąć i poruszać.
• Pracuj, aby uzyskać zdrową wagę, jeśli masz nadwagę lub otyłość.
• Pozostań nawodniony.
• Jeśli palisz, spróbuj rzucić nałóg.
• Ściśle przestrzegaj zaleceń dotyczących leczenia innych schorzeń, które mogą wpływać na ryzyko krzepnięcia, w tym niewydolności serca i cukrzycy.