Nadpobudliwość emocjonalna dzieci zdolnych

Nadpobudliwość emocjonalna jest prawdopodobnie najważniejszą z pięciu nadpobudliwości (OE) Kazimierza Dąbrowskiego. Pozostałe cztery to intelektualny, wyobrażeniowy, zmysłowy i psychomotoryczny. Dąbrowski był polskim psychologiem, który widział, jak różnie zachowywali się ludzie w Polsce podczas II wojny światowej.

Niektórzy mogli popełniać akty niewypowiedzianego okrucieństwa, podczas gdy inni ryzykowali własnym życiem, by ratować innych. Na podstawie swoich obserwacji ostatecznie rozwinął swoją teorię dezintegracji pozytywnej. Te nadpobudliwości, czasami nazywane nadwrażliwościami, są częścią tej teorii.

Co to jest nadpobudliwość emocjonalna?

Nadwrażliwość emocjonalna jest najłatwiej rozpoznawana przez rodziców uzdolnionych dzieci i innych, ponieważ dzieci, które ją mają, wykazują podwyższone i intensywne emocje oraz reakcje emocjonalne na wydarzenia i doświadczenia.

Dzieci z tym OE mają zdolność do wielkiej głębi emocjonalnej. Rozwijają silne przywiązania do ludzi, miejsc i rzeczy. Ze względu na ich intensywność emocjonalną często oskarża się ich o przesadną reakcję lub melodramatyzm. Ale emocje, które odczuwają, są prawdziwe.

Dla nich kretowiska to naprawdę góry. Emocjonalne OE przejawia się również w głębokiej trosce o innych. Nawet uzdolnione maluchy na wysokim poziomie tego OE mogą wykazywać zaniepokojenie płaczem dziecka lub cierpieniem innego malucha, który został zraniony lub zdenerwowany.

Te dzieci nie tylko współczują innym, ale także czują więź ze zwierzętami. Te dzieci mogą zostać wegetarianami w młodym wieku, ponieważ nie mogą znieść jedzenia tego, co kiedyś było żywym stworzeniem.

Dzieci nie wyrastają z tej wrażliwości. Dziecko z intensywnymi uczuciami emocjonalnymi będzie doświadczać tej samej głębi emocji, co dorosły.

Korzyści

Osoby z emocjonalnym OE mogą wyczuwać i postrzegać rzeczy, za którymi inni mogą tęsknić lub nawet nie mogą sobie wyobrazić. Wydaje się, że są dostrojeni do świata i innych w sposób, który zapewnia im bogatą głębię zrozumienia i uznania.Często są poszukiwani przez przyjaciół i znajomych o pomoc i radę z powodu głębokich więzi, jakie tworzą.

Ze względu na ich intensywne uczucia i empatię dla innych, osoby z emocjonalnym OE mają tendencję do tworzenia silnych przyjaźni. Ich uczucia do przyjaciół są głębokie i będą jednymi z najbardziej lojalnych przyjaciół.

Osoby z emocjonalnym OE są również bardziej niż inne świadome swoich uczuć, a ta świadomość pozwala im tworzyć głęboko poruszające dzieła sztuki, czy to w formie pisemnej, muzycznej, aktorskiej czy rysunkowej.

Możliwe wady

Podczas gdy ci, którzy mają nadwrażliwość emocjonalną, mają głęboką empatię dla innych, mają mało współczucia dla siebie. Są bardzo samokrytyczni i mają głębokie poczucie odpowiedzialności — nawet za rzeczy, za które nie są odpowiedzialni. Ta samokrytyka i poczucie odpowiedzialności może powodować niepokój, poczucie winy i poczucie porażki.

Poziomy lęku, których doświadczają, mogą przeszkadzać w wykonywaniu prostych zadań, takich jak prace domowe, a nawet odrabianie pracy domowej. Mogą również rozwinąć objawy psychosomatyczne, takie jak bóle brzucha lub depresję.

Depresja, której często doświadczają osoby z emocjonalnym OE, to depresja egzystencjalna, co oznacza, że popadają w depresję z powodu problemów dotyczących podstawowych kwestii życiowych: na przykład śmierci, ubóstwa, wojny i chorób. Napady depresji egzystencjalnej mogą być spowodowane pewnym konkretnym doświadczeniem, ale są one równie prawdopodobne, że pojawiają się spontanicznie.

Dzieci z emocjonalnym OE również mają trudności z przystosowaniem się do zmian i mogą doświadczać wysokiego poziomu niepokoju, gdy znajdują się w nowych sytuacjach lub nieznanym otoczeniu. Mogą również być nieśmiałe i powolne w uczestniczeniu w zajęciach towarzyskich.

Co możesz zrobić jako rodzic

Być może najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić dla swojego wrażliwego emocjonalnie dziecka, jest zaakceptowanie wszystkich jego uczuć, niezależnie od intensywności. Twoja pierwsza reakcja może polegać na tym, że chcesz powiedzieć dziecku, aby przestało nadmiernie reagować lub przestało robić góry z kretowisk. Ale pamiętaj, te kretowiska naprawdę wydają się górom dla bardzo wrażliwego dziecka.

Posłuchaj ich uczuć

Unikaj minimalizowania lub lekceważenia uczuć dziecka. Na przykład nie mów im, że są „zbyt wrażliwi dla własnego dobra” lub że „wszystko będzie dobrze”. Twoje dziecko nie decyduje się na bycie bardziej wrażliwym, niż mógłbyś czuć się komfortowo, ani nie będzie wierzyć, że wszystko będzie w porządku, nawet jeśli jesteś przekonany, że tak będzie – i czy naprawdę możesz być tego pewien?

Słuchaj, co Twoje dziecko ma do powiedzenia bez wydawania osądów. Czasami twoje dziecko po prostu chce być zrozumiane. Nie chcą wykładów ani porad, a już na pewno nie chcą — ani nie potrzebują — czuć się osądzanymi. Dotyczy to szczególnie małych chłopców, ponieważ często oczekuje się od nich, że będą mniej emocjonalni niż małe dziewczynki.

Zbyt często dzieci z OE są postrzegane jako słabe, zwłaszcza mali chłopcy. Unikaj krytykowania dzieci za wrażliwość lub chronienia ich przed światem. Żadne nie jest pomocne.

Normalizuj nadwrażliwość

Pomóż swojemu dziecku zrozumieć, że jego nadwrażliwość emocjonalna jest normalna dla uzdolnionych dzieci. To jeden z powodów, dla których warto rozmawiać z dzieckiem na temat uzdolnień. Możesz pomóc dziecku wykorzystać intelekt do przepracowania i zrozumienia tych intensywnych uczuć. Jednym ze sposobów na to jest stworzenie skali reakcji emocjonalnych.

Oczywiście powinieneś pracować z dzieckiem, aby stworzyć tę skalę, gdy nie jest zdenerwowane. Mogą wtedy pomyśleć, jakie wydarzenie nie byłoby ważne (1) aż do wydarzenia, które byłoby naprawdę okropne (10). Następnie, gdy twoje dziecko jest zdenerwowane, możesz użyć tej skali, aby pomóc mu spojrzeć na wydarzenie z innej perspektywy.

Wysiłki pochwalne

Pamiętaj, że emocjonalnie intensywne dzieci mogą być sfrustrowane i zdenerwowane, gdy nie są fizycznie zdolne do robienia tego, co chcą. Na przykład trzylatek może wyobrazić sobie piękne dzieło sztuki, ale jego zdolności motoryczne po prostu nie są wystarczająco rozwinięte, aby pozwolić mu je stworzyć. Nie mów dziecku, że wszystko w porządku. Dla nich tak nie jest. Ale chwal ich wysiłki i podkreślaj ich mocne strony.

Zapewnij zdrowe emocjonalne punkty wyjścia

Zachęć dziecko do pracy nad emocjami, prowadząc dziennik, pisząc opowiadania lub wiersze, pisząc lub grając muzykę, tworząc dzieło sztuki lub angażując się w jakąś aktywność fizyczną, taką jak bieganie lub taniec. Te zajęcia to świetne ujście dla silnych emocji.

Nie oczekuj, że Twoje dziecko będzie trochę dorosłe. Nie oczekuj od nich takiej kontroli emocjonalnej, jaką miałby dorosły tylko dlatego, że czasami potrafią myśleć i mówić jak jedna osoba. Z drugiej strony unikaj nieodpowiedniego zachowania dziecka, ponieważ jest zdenerwowane. Łamanie zasad powinno mieć konsekwencje.

Ale dzieci nie powinny być karane tylko za intensywne emocje. To nie reakcja emocjonalna jest problemem; to jest negatywne zachowanie.

Na przykład, dziecko nie powinno ponosić żadnych konsekwencji za to, że jest zdenerwowane emocjonalnie, ale powinno za rzucanie w kogoś zabawką, ponieważ jest zdenerwowane. Czasami dziecko może potrzebować profesjonalnej porady. Jeśli uważasz, że Twoje dziecko może skorzystać na poradnictwie, koniecznie znajdź doradcę, który jest zaznajomiony z uzdolnionymi dziećmi i uzdolnionymi dziećmi.