Co to jest zaburzenie deregulacji nastroju (DMDD)?

Wiele dzieci doświadcza „napadów złości” i okresów drażliwości. Jednak w przypadku niektórych dzieci i nastolatków wykracza to poza to i staje się stanem, który może mieć ogromny wpływ na ich życie. Zaburzenie dysregulacji nastroju (DMDD) to stan zdrowia psychicznego diagnozowany w dzieciństwie i okresie dojrzewania, charakteryzujący się ciągłą drażliwością i częstymi wybuchami temperamentu. Dowiedz się więcej o tym zaburzeniu w tym przeglądzie.

Co to jest destrukcyjne zaburzenie rozregulowania nastroju?

DMDD to diagnoza zdrowia psychicznego dokonywana w dzieciństwie i młodości. Wiąże się z uporczywym gniewem, drażliwością i wieloma ostrymi wybuchami temperamentu. Chociaż początkowo może to brzmieć jak coś, co może być „fazą”, jest znacznie bardziej dotkliwe i może powodować znaczące problemy dla dziecka w domu, w szkole i z rówieśnikami.

DMDD to nowsza diagnoza, po raz pierwszy sklasyfikowana w piątej edycji „Podręcznika diagnostycznego i statystycznego zaburzeń psychicznych” (DSM-5), opublikowanego w 2013 roku. DSM-5 zawiera formalne wytyczne stosowane przez pracowników służby zdrowia do diagnozowania zaburzeń psychicznych. zaburzenia zdrowia.

Rozpoznanie DMDD zostało opracowane w celu dokładniejszego oceniania młodzieży, u której wcześniej mogła zostać zdiagnozowana pediatryczna choroba afektywna dwubiegunowa. Badania wykazały, że dzieci z DMDD zazwyczaj nie cierpią na chorobę afektywną dwubiegunową jako dorośli, ale mają większe ryzyko wystąpienia depresji i lęku.

Objawy

Dzieci i młodzież z DMDD wykazują następujące objawy:

• Poważne wybuchy temperamentu (werbalne lub behawioralne) około trzy lub więcej razy w tygodniu
• Rozdrażniony lub zły nastrój przez większość dnia, prawie codziennie
• Objawy, które występują w co najmniej dwóch z trzech środowisk (w domu, w szkole, z rówieśnikami) i są nasilone w co najmniej jednym z trzech

Objawy muszą być obecne przez co najmniej 12 miesięcy, a dziecko musi mieć co najmniej 6 lat, aby zdiagnozowano DMDD. Jeśli dziecko ma więcej niż 10 lat, objawy muszą zacząć się przed 10 rokiem życia. Po 18. roku życia DMDD nie można już rozpoznać.

Diagnoza

Początkowo może być trudno stwierdzić, czy zachowanie dziecka to coś więcej niż tylko faza rozwojowa. Jednak ważne jest, aby porozmawiać z pracownikiem służby zdrowia, jeśli wzorzec zachowania trwa dłużej niż kilka tygodni, powoduje stres lub przeszkadza w funkcjonowaniu w szkole, w domu lub z rówieśnikami.

W rozmowie z rodzicami i opiekunami lekarz poprosi o dokładny wywiad. Wywiady z rodzicami i opiekunami są ważne, aby pomóc zespołowi opieki zdrowotnej zrozumieć, co się dzieje i jak wpływa to na życie dziecka. Mogą również zażądać informacji od szkoły dziecka i nauczycieli, a także mogą przeprowadzić z dzieckiem wywiad.

Kolejne kroki mogą obejmować skierowanie do specjalisty zdrowia psychicznego, takiego jak psychiatra lub psycholog, zwłaszcza osoby przeszkolone w zakresie zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży. Jest to ważne dla dokładnej diagnozy, ponieważ DMDD może wystąpić z innymi zaburzeniami, takimi jak zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD, stan, w którym dzieci mają problemy ze skupieniem uwagi, kontrolowaniem impulsywnych zachowań lub uspokojeniem) i zaburzeniami lękowymi.

Leczenie

Leczenie zawsze opiera się na indywidualnym dziecku i jego potrzebach. Ponieważ DMDD jest nowszą diagnozą, nie przeprowadzono wielu badań naukowych dotyczących konkretnych terapii, więc większość opcji opiera się na badaniach dotyczących innych powiązanych stanów związanych z drażliwością, takich jak zaburzenia nastroju, ADHD i lęk. Na szczęście wydaje się, że wiele z tych terapii działa również na DMDD, ale wciąż trwają badania mające na celu znalezienie terapii specyficznych dla DMDD.

Leczenie DMDD zazwyczaj obejmuje psychoterapię (terapię rozmową), a czasem leki. Psychoterapia często rozpoczyna się jako pierwsza, a leki są dodawane później, ale czasami obie są uruchamiane w tym samym czasie.

Psychoterapia

Istnieje kilka różnych rodzajów terapii stosowanych w DMDD. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) może pomóc pokazać dzieciom i młodzieży, jak radzić sobie ze swoimi uczuciami i emocjami. Inną badaną metodą jest dialektyczna terapia behawioralna dla dzieci (DBT-C). Może pomóc dzieciom w regulowaniu emocji i zapobieganiu ekstremalnym wybuchom.

Chociaż ważne jest, aby dziecko otrzymało terapię, szkolenie rodziców może być również pomocne w nauczeniu rodziców lub opiekunów, jak skutecznie reagować i zarządzać zachowaniem dziecka, a także jak wykrywać potencjalne wyzwalacze. Może również nauczyć ich idei przewidywalności i konsekwencji, a także nagradzać pozytywne zachowania.

Leki

Obecnie nie ma leków zatwierdzonych przez Food and Drug Administration (FDA) specjalnie dla DMDD. Jednak leki są nadal stosowane w przypadku objawów DMDD związanych z drażliwością i agresją, ponieważ inne diagnozy również wykazują te objawy i często pojawiają się z DMDD.

Niektóre leki stosowane w DMDD obejmują:

• Używki: ta klasa leków zwiększa energię, uwagę i czujność oraz leczy dzieci i dorosłych z ADHD. Wykazano, że leki te zmniejszają agresję u dzieci, które również mają ADHD.

• Leki przeciwdepresyjne: Leki przeciwdepresyjne stosuje się w leczeniu depresji, a także lęku, bólu i bezsenności. Czasami są one używane, aby pomóc w drażliwości i problemach z nastrojem, których może doświadczać dziecko. Jedno z badań wykazało, że Celexa (citalopram), który jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), w połączeniu z Ritalin (metylofenidatem), środkiem pobudzającym, może zmniejszyć drażliwość u młodzieży z DMDD.

• Atypowe leki przeciwpsychotyczne: Chociaż atypowe leki przeciwpsychotyczne, które są nowsze, są stosowane głównie w leczeniu psychozy, są również stosowane w wielu innych schorzeniach. Dwa leki, Abilify (aripiprazol) i Risperdal (risperidon) są zatwierdzone przez FDA dla dzieci z autyzmem i/lub niepełnosprawnością intelektualną w leczeniu odpowiednio drażliwości i agresji. Są one czasami używane do DMDD, ale ze względu na potencjalne skutki uboczne są często używane, gdy inne opcje nie poprawiły objawów.

Wszystkie leki mogą wywoływać skutki uboczne, dlatego ważne jest, aby rodzice i opiekunowie omówili je z lekarzem dziecka oraz monitorowali i zgłaszali wszelkie zaobserwowane skutki uboczne.

Korona

Opieka nad dzieckiem może być trudna, zwłaszcza gdy ma bardziej specyficzne potrzeby, takie jak DMDD. Może powodować stres i być przytłaczający zarówno dla opiekuna, jak i dziecka. W związku z tym ważne jest, aby opiekunowie dbali zarówno o dziecko, jak io siebie.

Oto kilka sposobów, w jakie rodzice i opiekunowie mogą pomóc sobie i dziecku:

• Dowiedz się i zbadaj zaburzenie.
• Porozmawiaj z nauczycielem dziecka i pedagogiem szkolnym lub psychologiem o strategiach, planach i przystosowaniach.
• Znajdź sposoby radzenia sobie ze stresem.
• Poszukaj dodatkowego wsparcia i pomocy od profesjonalnych organizacji.
• Utrzymuj regularną komunikację z lekarzem dziecka.

Dzieciństwo i okres dorastania obfitują w wiele zmian rozwojowych, które charakteryzują się różnorodnością zachowań i emocji. Może to utrudnić pracę rodzica lub opiekuna na początku. Jednak zachowania i emocje związane z DMDD mogą powodować dodatkowy stres zarówno dla Ciebie, jak i Twojego dziecka. Ważne jest, aby opiekować się dzieckiem, rozmawiając z lekarzem, ale także dbać o siebie i szukać dodatkowego wsparcia w razie potrzeby.

Rozmowa z pediatrą Twojego dziecka lub specjalistą zdrowia psychicznego, który ma doświadczenie w pracy z dziećmi i nastolatkami, pomoże Twojemu dziecku uzyskać właściwe leczenie i skieruje Cię do innych zasobów i rozwiązań wspierających.