Domy opieki a ośrodki pomocy

Jakie są różnice między domem opieki a domem opieki? Wiele osób byłoby zaskoczonych tym, jak w ciągu ostatnich 15 lat ci dwaj stali się bardziej do siebie podobni niż różnili się, ponieważ ośrodki pomocy społecznej przyjmują mieszkańców z większymi problemami fizycznymi, psychiatrycznymi i poznawczymi niż mieli w przeszłości.

Przegląd

W 2015 roku około 1,3 miliona dorosłych Amerykanów mieszkało w około 15 600 wykwalifikowanych zakładach pielęgniarskich. W tym samym roku w Stanach Zjednoczonych było około 29 000 licencjonowanych domów opieki, w których mieszkało około 800 000 mieszkańców.​

Domy opieki zazwyczaj najlepiej nadają się dla osób, które wymagają znacznej opieki osobistej i pielęgniarskiej, w tym:

• Bycie przykuty do łóżka
• Posiadanie złamań lub ran, które się nie goją
• Masz wiele problemów zdrowotnych, takich jak cukrzyca, choroby serca i zastoinowa niewydolność serca

Domy opieki mogą być również odpowiednie dla osób potrzebujących całodobowej opieki i nadzoru związanego z demencją. Tylko około 10% mieszkańców domów opieki może chodzić bez pomocy, a ponad 60% otrzymuje leki psychotropowe.

Ośrodki życia wspomaganego najlepiej nadają się dla osób o wyższym poziomie funkcjonowania i niezależności, które mogą korzystać z zajęć towarzyskich, ćwiczeń i programów odnowy biologicznej. Główną filozofią życia wspomaganego jest zapewnienie mieszkańcom różnych poziomów wyboru i niezależności w domowym środowisku.

Koszt i płatność

Jako usługa stacjonarna z całodobową opieką, domy opieki pozostają najbardziej kosztowną opcją długoterminowej opieki instytucjonalnej, a opłaty obecnie zbliżają się, a niektóre nawet przekraczają 100 000 USD rocznie. Większość tych kosztów pokrywa program Medicaid, przyczyniając się do kryzysów fiskalnych w wielu stanach.

W przeciwieństwie do tego, większość mieszkańców otrzymujących pomoc płaci z własnych środków finansowych, chociaż 41 stanów oferuje programy zwolnienia, które pozwalają mieszkańcom o niskich dochodach żyć w życiu wspomaganym.

Regulamin i personel

Domy opieki są na ogół regulowane przez rząd federalny, podczas gdy placówki opieki społecznej są regulowane przez stany. Na znak, że placówki opiekuńcze opiekują się bardziej złożonymi mieszkańcami, co najmniej połowa z 50 stanów zaktualizowała swoje przepisy dotyczące życia z pomocą do 2018 roku.

Roczna rotacja personelu pozostaje wysoka w obu placówkach i chociaż pielęgniarka musi być na miejscu przez 24 godziny na dobę w dniu opieki, w przypadku życia wspomaganego może to nie mieć miejsca. Na przykład Tennessee wymaga, aby w razie potrzeby była dostępna tylko pielęgniarka.

Zarządzanie lekami

Podczas gdy w domu opieki przyjmuje się za pewnik, że pielęgniarki podają leki, w placówkach opieki jest ciemniej. W niektórych stanach przepisy dotyczące tego, którzy pracownicy mogą asystować przy lekach, są niejasne, a prawie połowa stanów zezwala pielęgniarkom dyplomowanym na zlecanie podawania leków doustnych opiekunom.Mieszkańcy z cukrzycą wymagającą insuliny lub dolegliwości bólowe wymagające narkotyków mogą nie być w stanie otrzymywać tych leków od personelu wspomaganego.

Choroba Alzheimera i demencja

Zarówno domy opieki, jak i domy opieki mają wysoki wskaźnik występowania choroby Alzheimera i innych rodzajów demencji. W obu miejscach mieszka ponad dwie trzecie mieszkańców z demencją lub znacznym poziomem upośledzenia funkcji poznawczych.

Sześćdziesiąt procent mieszkańców domów opieki z demencją znajduje się w stadium umiarkowanym i ciężkim.Stawki są w przybliżeniu takie same w przypadku życia wspomaganego. Ze względu na wysokie wskaźniki demencji w życiu wspomaganym, wiele stanów ma obecnie podwyższone standardy opieki nad mieszkańcami z demencją.

Niektóre placówki mają coś, co nazywa się „jednostką utraty pamięci” lub „programem bezpiecznej demencji”. Ten rodzaj opieki jest ogólnie przeznaczony dla osób znajdujących się w środkowych stadiach demencji, w przypadku których mogą odnieść korzyści z działań ukierunkowanych na ten poziom poznawczy. Często te programy mają zabezpieczone wejścia i wyjścia, ponieważ niektóre osoby z demencją wędrują i są zagrożone ucieczką.