Zrozumienie trudnych zachowań w demencji

Chorobie Alzheimera i innym demencji często towarzyszą trudne zachowania, z którymi nie zawsze jesteśmy przygotowani do radzenia sobie. Czasami demencja wydaje się jeszcze bardziej podkreślać podstawową osobowość jednostki. Innym razem osobowości wydają się być zupełnie inne w miarę postępu demencji.

Na przykład ukochana osoba może interpunkować każde zdanie za pomocą &**%***#%* — słów, których nigdy nie wypowiedział przez całe życie. Mąż, który był wierny swojej żonie przez całe małżeństwo, może teraz próbować kogoś niewłaściwie dotknąć lub zacząć mieć „dziewczynę” w zakładzie, w którym mieszka. Jeszcze inna osoba mogła zawsze być gościnna i przyjazna, a teraz nie chce otwierać drzwi dla gości i słychać, jak krzyczy, by wyszli.

Dlaczego używa się terminu „trudne zachowania”?

Możesz to nazwać, jak chcesz, ale często zachowania w demencji stanowią wyzwanie zarówno dla nas, jak i dla osoby ich doświadczającej. Inne terminy używane do ich opisu to:

• Problemy z zachowaniem
• Behawioralne i psychologiczne objawy demencji
• Obawy dotyczące zachowania
• Zmiany w zachowaniu
• Odgrywanie
• Trudne zachowania
• Zachowania destrukcyjne
• Objawy behawioralne
• Nieodpowiednie zachowania

Czy każdy z chorobą Alzheimera doświadcza trudnych zachowań?

Są ludzie, którzy pozostają „przyjemnie zdezorientowani” przez cały czas, gdy mają demencję. Z jakiegoś powodu osoby te nie stają się niespokojne ani poruszone, ale raczej przechodzą od stopniowego zapominania do zmniejszonej świadomości. Jest to jednak zwykle raczej wyjątek niż reguła.

Kilka przykładów

• Płot
• Obnażanie się
• Przysięga
• Powtórzenie
• Paranoja/podejrzenie
• Apatia
• Tempo
• Wycofanie
• Gniew
• Nieodpowiednie zachowanie seksualne
• Podniecenie
• Agresja fizyczna
• Agresja słowna
• Zachowania obsesyjno-kompulsywne
• Wędrowny

Powoduje

Alzheimer to choroba, która atakuje mózg, a mózg kontroluje nasze zachowania. Wynika z tego, że wpływa to nie tylko na nasze myślenie i pamięć, ale także na nasze zachowania.

Wiele razy możemy wykorzystać nasze umiejętności detektywistyczne i znaleźć przyczynę takiego zachowania, a to pomoże nam określić, jak powinniśmy zareagować i spróbować temu zapobiec. Istnieją trzy rodzaje czynników, które powodują trudne zachowania:

• Fizyczne przyczyny trudnych zachowań, w tym dyskomfort lub choroba
• Psychologiczne/poznawcze przyczyny trudnych zachowań, takich jak dezorientacja lub paranoja
• Środowiskowe/zewnętrzne przyczyny trudnych zachowań, takie jak nadmiernie stymulujące środowisko lub inna rutyna

Na jakim etapie w chorobie Alzheimera pojawiają się trudne zachowania?

Na etapach choroby Alzheimera pojawiają się różne rodzaje zachowań. Zazwyczaj we wczesnych stadiach demencji ludzie walczą z utratą pamięci, inicjując zachowania, które ich zdaniem pomagają im kontrolować sytuację lub zapobiegać problemom. Na przykład nie jest niczym niezwykłym, że ktoś rozwija zachowania obsesyjno-kompulsywne, ponieważ rutyna i powtarzanie są uspokajające i mogą zapobiegać błędom.

Inni ludzie we wczesnej fazie demencji zaczną gromadzić rzeczy, ponieważ zapomnieli, że już mają dany przedmiot, lub ponieważ pociesza ich świadomość, że mają wiele przedmiotów w nagłych wypadkach.

Gdy choroba przechodzi do środkowych stadiów, ludzie mogą rozwinąć więcej gniewu, agresji i niepokoju. Środkowe etapy wydają się być najtrudniejsze pod względem zachowań, ponieważ zdolność osoby do rozumowania lub używania logiki spadła. Osoby w środkowych stadiach mogą również doświadczać pewnych zachowań psychologicznych, takich jak halucynacje lub paranoja, które mogą być bardzo denerwujące i niepokojące dla osoby i jej bliskich.

W późniejszych stadiach demencji ludzie mają tendencję do odczuwania większej apatii i wycofania. Uzyskanie odpowiedzi od ukochanej osoby może być trudniejsze. W późnej fazie choroby Alzheimera osoby zwykle wymagają od Ciebie większej pomocy fizycznej w codziennych czynnościach, ale wykazują mniej trudnych zachowań.

Reagowanie na trudne zachowania

Umiejętność reagowania na trudne zachowania może być prawdziwym wyzwaniem. Kiedy bliscy stają się źli lub agresywni, nie jest niczym niezwykłym, że czują się zranieni lub sfrustrowani. Przypominanie sobie, że zachowanie, które obserwujesz, jest wynikiem choroby, a nie wyboru osoby, może pomóc ci poradzić sobie z tymi uczuciami.

Czasami rodzina lub przyjaciele mogą skorzystać na krótkiej przerwie, jeśli frustracja jest zbyt duża. Możesz dać sobie czas na wzięcie głębokiego oddechu, a następnie po uspokojeniu się wrócić do ukochanej osoby.

Niektórzy lekarze przepisują leki, aby pomóc w tych objawach behawioralnych, ale pamiętaj, że podejścia nielekowe powinny być najpierw wypróbowane i konsekwentnie.