Narzędzia do nauczania umiejętności życiowych dzieci niepełnosprawnych

Dzieci niepełnosprawne często potrzebują dodatkowej pomocy w rozwijaniu umiejętności życiowych. W związku z tym wiele dzieci uczy się tego, co nazywa się ADL, czyli czynnościami codziennego życia, w środowisku szkolnym.

Te możliwości uczenia się mają na celu zapewnienie dzieciom umiejętności potrzebnych do funkcjonowania w codziennym życiu. W zależności od wieku dzieci mogą nauczyć się wszystkiego, od robienia kanapek i przestrzegania harmonogramu dnia po korzystanie z transportu publicznego.

Umiejętności te, które mogą również obejmować pranie lub zakupy spożywcze, są czasami nazywane „umiejętnościami życiowymi” lub „umiejętnościami życia codziennego”. Chociaż te umiejętności nie są krytyczne, są ważne dla każdego, kto planuje uczestniczyć w nowoczesnej społeczności.

Dlaczego potrzebne jest nauczanie umiejętności życiowych

Każdy potrzebuje pewnych umiejętności dbania o siebie, aby po prostu przetrwać dzień. Umiejętności związane z jedzeniem, ubieraniem się i higieną osobistą są wymogiem dla każdego, kto chce żyć nawet na wpół samodzielne życie. Oprócz tych podstawowych umiejętności jest wiele umiejętności, których używamy każdego dnia, aby poruszać się w życiu w domu i społeczności.

Ponieważ dzieci niepełnosprawne, takie jak zespół Downa, porażenie mózgowe i niepełnosprawność intelektualna, uczą się inaczej niż dzieci neurotypowe, często korzystają z nauki ADL zarówno w szkole, jak iw domu. Ta dodatkowa uwaga jest konieczna – i korzystna – dla tych dzieci, ponieważ:

• Może rozwinąć umiejętności naśladownictwa znacznie później niż przeciętnie — lub wcale
• Może rozwinąć umiejętność rozumienia i wyrażania się za pomocą języka mówionego znacznie później niż przeciętnie – lub wcale
• Nie może rozwinąć w sobie pragnienia, by „być takim jak” lub zaimponować komuś swoimi umiejętnościami i zdolnościami
• Może mieć trudności z przestrzeganiem instrukcji mówionych — szczególnie, gdy instrukcja obejmuje wiele kroków
• Może być nieświadomy „oczekiwanego” lub „normalnego” zachowania
• Może nie mieć zdolności do skoncentrowania się na zadaniu przez dłuższy czas
• Mogą mieć temperament, w którym łatwo ulegają frustracji
• Mogą mieć problemy sensoryczne lub poznawcze, które stoją na drodze do sukcesu

Jeśli Twoje dziecko ma niektóre lub wszystkie z tych wyzwań, może nie tylko „zdobyć” umiejętności życia codziennego, jak robią to jego typowo rozwijający się rówieśnicy. Ale to nie znaczy, że nie mogą nauczyć się większości lub nawet wszystkich tych umiejętności przy odpowiednim podejściu do nauczania.

3 kroki do nauczania umiejętności życiowych

Nauczyciele, terapeuci i rodzice opracowali zestaw technik, które razem lub osobno mogą być bardzo skuteczne w nauczaniu dzieci niepełnosprawnych umiejętności życiowych. Dobrą wiadomością jest to, że techniki te mogą być równie skuteczne w nauczaniu niemal każdej umiejętności każdego — bez względu na jego zdolności lub wyzwania.

Analiza zadań

Analiza zadań to proces podziału dowolnego zadania na części składowe. Na przykład mycie zębów obejmuje znalezienie szczoteczki do zębów, pasty do zębów i kubka. Następnie obejmuje nakładanie pasty na szczoteczkę, mycie dolnych zębów, mycie górnych zębów, płukanie, czyszczenie szczoteczki i właściwe odkładanie całego sprzętu.

Tworzenie wizualnego przewodnika

Wielu rodziców tworzy wizualne przewodniki, aby pomóc swoim niepełnosprawnym dzieciom zrozumieć, zapamiętać i poczuć się komfortowo z krokami związanymi z zadaniem.Wizualny przewodnik może zawierać zdjęcia lub obrazy w stylu clip-art przedstawiające każdy etap procesu.

Monitowanie i blaknięcie

Na początku niepełnosprawne dziecko może potrzebować dużej pomocy w zapamiętywaniu i prawidłowym wykonywaniu każdego etapu zadania. Monitowanie może wiązać się z fizyczną, wręcz ręczną pomocą. Gdy się dowiedzą, rodzice zaczną „zanikać” podpowiedzi.

Po pierwsze, przestaną korzystać z pomocy bezpośredniej, a zamiast tego będą zapewniać tylko podpowiedzi werbalne, takie jak „nie zapomnij wypłukać szczoteczki do zębów”. Wtedy zaczną zanikać nawet podpowiedzi słowne. Kiedy żadne podpowiedzi nie są wymagane, dziecko nauczyło się zadania.

Dodatkowe narzędzia dydaktyczne

W zależności od tego, jak Twoje dziecko się uczy, istnieje kilka dodatkowych narzędzi, które mogą być pomocne. Narzędzia te są szczególnie przydatne w przypadku bardziej zaawansowanych umiejętności, które wymagają od dziecka interakcji z ludźmi i oczekiwaniami w szerszej społeczności. Oto przegląd niektórych powszechnie używanych narzędzi dydaktycznych.

Łączenie

Każde zadanie obejmuje serię kroków, które działają jak ogniwa w łańcuchu. Na przykład, nie możesz myć zębów, dopóki nie nałożysz pasty na szczoteczkę. Niektórzy ludzie podpowiadają swojemu dziecku każdy krok w łańcuchu, a następnie zaczynają usuwać linki, gdy dziecko się uczy. Wreszcie, dziecko może być w stanie wykonać zadanie za pomocą prostego przypomnienia.

Historie społeczne

Historie społeczne są krokiem naprzód w stosunku do opisanego powyżej wizualnego przewodnika. Zamiast po prostu wymieniać kroki, rodzice używają obrazów i słów do opisania „oczekiwanego zachowania”. Większość historii społecznych jest dostosowana do indywidualnych potrzeb.

Na przykład: „Każdego ranka po śniadaniu Johnny myje zęby. Najpierw Johnny puka do drzwi łazienki. Jeśli nikogo nie ma w środku, Johnny może wejść” i tak dalej. Rodzice mogą czytać historię społeczną o Johnnym tak często, jak to konieczne, dopóki dziecko nie pozna jej na pamięć i nie będzie w stanie wykonać wszystkich kroków bez zachęty.

Modelowanie wideo

Wiele dzieci niepełnosprawnych jest wzrokowcami, a większość uczy się dobrze dzięki filmom. Modele wideo można kupić z półki, pobrać z Internetu lub stworzyć dla indywidualnego dziecka.

Mogą przedstawiać aktorów wykonujących zadanie lub mogą pokazać dziecku, jak przechodzi przez ten proces. Pomocne może być również nagranie filmu z dzieckiem, aby mogło obejrzeć i zidentyfikować popełnione przez siebie błędy.

Aplikacje

Starsze dzieci lub dzieci z łagodniejszą niepełnosprawnością mogą korzystać z aplikacji mobilnych zaprojektowanych w celu prowadzenia ich przez określone czynności lub doświadczenia. Mogą również skorzystać z podstawowych aplikacji do kalendarza i planowania, które pomogą im uporządkować swój czas.

Wszystkie opisane powyżej narzędzia są używane przez terapeutów i nauczycieli, ale można je łatwo odtworzyć w domu. Podczas gdy suplementacja przez nauczycieli i terapeutów jest niezwykle korzystna, jako rodzic masz wyjątkowe kwalifikacje, aby pomóc dziecku rozwinąć umiejętności potrzebne do samodzielności. Dlatego nie wahaj się wdrażać tych narzędzi dydaktycznych do swoich codziennych zajęć. Pomożesz swojemu dziecku nauczyć się cennych umiejętności życiowych.