Diagnozowanie i leczenie dysautonomii

Dysautonomie to rodzina schorzeń charakteryzujących się brakiem równowagi w autonomicznym układzie nerwowym. Objawy są często bardzo różne w zależności od osoby iz upływem czasu u tej samej osoby i mogą obejmować różne bóle, zmęczenie, osłabienie, objawy żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy i omdlenia (omdlenia). Oczywiście takie objawy mogą być bardzo niepokojące i często powodujące niepełnosprawność.

Co gorsza, postawienie prawidłowej diagnozy w przypadku dysautonomii może być bardzo trudne. Ponieważ objawy dysautonomii są często nieproporcjonalne do jakichkolwiek obiektywnych wyników badań fizycznych lub laboratoryjnych, nakłonienie lekarza do poważnego potraktowania objawów może być dość trudne.

Leczenie dysautonomii również może być trudne i może zająć trochę czasu i dużo cierpliwości, zarówno ze strony Twojej, jak i Twojego lekarza, aby znaleźć odpowiednią kombinację terapii, aby uzyskać akceptowalną kontrolę objawów.

Diagnozowanie dysautonomii

We współczesnej praktyce medycznej, kiedy pacjenci mają czelność skarżyć się na objawy bez podania obiektywnych wyników medycznych na poparcie ich, często są spisywani jako histerycy.

Jeśli uważasz, że możesz mieć dysautonomię, zasugeruj taką możliwość swojemu lekarzowi. Możesz po prostu zobaczyć, jak zapala się żarówka i stwierdzić, że Twój lekarz nagle przekierowuje swoje wysiłki w bardziej owocnym kierunku. Gdy świadczeniodawca skoncentruje się na możliwości, zebranie dokładnej historii medycznej i dokładne badanie fizykalne często prowadzi do prawidłowej diagnozy. Jeśli Twój lekarz nie chce poważnie traktować możliwości dysautonomii, rozważ wizytę u innego świadczeniodawcy.

Pacjenci, którzy mają szczęście być traktowani poważnie przez swoich rodzinnych świadczeniodawców, prawdopodobnie zostaną skierowani do specjalisty.

Rodzaj specjalisty zwykle zależy od dominującego objawu, którego doświadcza, lub od objawów, które najbardziej imponują lekarzowi rodzinnemu. A konkretna diagnoza, jaką otrzymują, zależy od dominujących objawów i specjalisty, z którym się spotkają.

Na przykład: u osób, których głównym zarzutem jest łatwa męczliwość, prawdopodobnie zostanie zdiagnozowany zespół przewlekłego zmęczenia.

Ci, którzy zemdleją, są określani jako cierpiący na omdlenia wazowagalne. Ci, których tętno spoczynkowe są zauważalnie wysokie, mają nieodpowiednią częstoskurcz zatokowy. Jeśli głównym problemem są zawroty głowy podczas wstawania, diagnozą jest zespół tachykardii ortostatycznej (POTS). Biegunka lub ból brzucha kupuje zespół jelita drażliwego. Ból w innym miejscu kończy się fibromialgią. Jednak niezależnie od diagnozy, dysfunkcyjny autonomiczny układ nerwowy prawie zawsze odgrywa główną rolę w wywoływaniu objawów.

Jak najbardziej, należy pamiętać, że zespoły dysautonomii są prawdziwymi zaburzeniami fizjologicznymi (w przeciwieństwie do psychologicznych). Chociaż mogą doprowadzić każdego do szaleństwa, nie są spowodowane szaleństwem. Więc jeśli uważasz, że możesz mieć dysautonomię, za wszelką cenę zasugeruj tę diagnozę swojemu lekarzowi. Jeśli Twój lekarz nie jest przynajmniej skłonny potraktować Cię wystarczająco poważnie, aby rozważyć tę diagnozę, znajdź innego dostawcę opieki zdrowotnej.

Leczenie dysautonomii

Prawdopodobnie najważniejszym krokiem w leczeniu dysautonomii jest znalezienie świadczeniodawcy, który rozumie naturę problemu, jest wobec niego życzliwy (tj. nie uważa cię jedynie za wariata) i który jest gotów podjąć przedłużoną próbę – i – podejście do błędów, które jest często konieczne do zredukowania objawów do akceptowalnego poziomu.

Ponieważ podstawowa przyczyna dysautonomii nie jest dobrze poznana, leczenie jest w dużej mierze ukierunkowane na kontrolowanie objawów, a nie na „wyleczenie” problemu.

Terapie nielekowe

Aktywność fizyczna: Utrzymanie odpowiedniego dziennego poziomu aktywności fizycznej jest bardzo ważną rzeczą, jaką osoby z dysautonomią mogą zrobić, aby złagodzić objawy. Regularna aktywność fizyczna pomaga ustabilizować autonomiczny układ nerwowy, a na dłuższą metę sprawia, że ​​„nawroty” objawów są rzadsze i trwają krócej. Aktywność fizyczna może nawet przyspieszyć dzień, w którym objawy same ustąpią. Pomogły również fizjoterapia i podobne „alternatywne” zabiegi, takie jak joga, tai-chi, masaże i terapia rozciągająca.

Suplementy diety: Za każdym razem, gdy istnieje stan chorobowy, który lekarze źle traktują, dostawcy suplementów diety mają otwarte pole do promowania swoich produktów.

Pacjenci nie tylko czują, że nie mają lepszej alternatywy, ale także lekarze, zawstydzeni brakiem skutecznego leczenia, mają niewielkie podstawy do narzekań. W rezultacie pojawiły się tysiące bezpodstawnych twierdzeń na temat zdolności różnych witamin, koenzymów i preparatów ziołowych do łagodzenia różnych form dysautonomii. Naprawdę nie ma dowodów na to, że którakolwiek z tych rzeczy działa. Jednak jako członek wstydliwego establishmentu medycznego mogę tylko powiedzieć, że to twoje pieniądze; staraj się nie wydawać ich na nic, co cię skrzywdzi. Zanim spróbujesz jakiejkolwiek alternatywnej terapii, powinieneś przeczytać wszystkie obiektywne informacje na jej temat, jakie możesz znaleźć.

Terapie lekowe

U pacjentów z dysautonomią wypróbowano wiele środków farmaceutycznych. Te najczęściej uważane za przydatne to:

• Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak Elavil, Norpramin i Pamelor, były stosowane w małych dawkach w leczeniu kilku zespołów dysautonomii.
• W leczeniu tych zespołów stosowano również selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), takie jak Prozac, Zoloft i Paxil. Kiedy są skuteczne, trójpierścieniowe i SSRI wydają się nie tylko kontrolować depresję, która może towarzyszyć dysautonomii. Istnieją dowody na to, że mogą one pomóc w „przywróceniu równowagi” autonomicznego układu nerwowego u niektórych pacjentów.
• Leki przeciwlękowe, takie jak Xanax i Ativan, pomagają kontrolować objawy lęku, szczególnie u pacjentów z lękiem napadowym.
• Leki przeciw niskiemu ciśnieniu krwi, takie jak Florinef, pomagają zapobiegać objawom spowodowanym spadkiem ciśnienia krwi, gdy pacjent jest wyprostowany (stan zwany niedociśnieniem ortostatycznym), głównym objawem omdlenia wazowagalnego i POTS.KątKąt
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak Advil i Aleve, mogą pomóc w kontrolowaniu bólu związanego z dysautonomią, zwłaszcza z fibromialgią.

Warto jeszcze raz wspomnieć, że podejście prób i błędów, wymagające cierpliwości zarówno ze strony świadczeniodawcy, jak i pacjenta, jest prawie zawsze konieczne w leczeniu dysautonomii. W międzyczasie osoby z dysautonomią mogą próbować się uspokoić, pamiętając o dwóch faktach. Po pierwsze, dysautonomia zwykle ustępuje wraz z upływem czasu. Po drugie, akademicka społeczność medyczna (i firmy farmaceutyczne) zaakceptowały teraz, że zespoły dysautonomii są prawdziwymi, fizjologicznymi stanami medycznymi. W związku z tym prowadzi się wiele badań w celu określenia dokładnych przyczyn i mechanizmów tych schorzeń oraz opracowania terapii, które są skuteczniejsze i w większym stopniu niż wiele z obecnie stosowanych metod leczenia.