Anatomia łonowca

Kość łonowa, znana również jako kość łonowa, znajduje się przed obręczą miednicy. Z tyłu kości biodrowe i kulszowe tworzą kształt miseczki obręczy miednicy. Dwie połówki kości łonowej są połączone w środku obszarem chrząstki zwanym spojeniem łonowym. Większe kości z tyłu obręczy miednicy są wyższe. Kości te znajdują się prawie bezpośrednio nad kością biodrową i są często widoczne u kobiet i osób z niewielką ilością tkanki tłuszczowej. Kość łonowa nie jest widoczna na zewnątrz ciała i łączy się z przednią połową obręczy miednicy.

Anatomia

Kość łonowa znajduje się z przodu ciała, tuż pod brzuchem. Obszar ten zapewnia strukturę i ochronę narządów moczowo-płciowych u obu płci, w tym pęcherza moczowego, macicy, jajników, prostaty i jąder.

Największa część kości łonowej nazywana jest ciałem łonowym, które znajduje się w najwyższym punkcie kości łonowej. Tylna część kości łonowej jest połączona z kością biodrową, jedną z kości w tylnej części obręczy miednicznej. Ramus kulszowo-łonowy to obszar, w którym łączą się kulsz i łono. W tej tylnej części znajduje się również guzek łonowy, który jest małym guzkiem, do którego przyczepiają się mięśnie i więzadła.

Obszar kości łonowej, w której kość łonowa spotyka się z kością biodrową, to kąt zwany górnym ramieniem łonowym. Między górną gałęzią łonową a górną częścią kości łonowej znajduje się linia pektynowa, która jest kolejnym obszarem, w którym mięśnie i więzadła wprowadzają stabilizację. Naprzeciw górnego odgałęzienia łonowego znajduje się dolna odgałęzienie łonowe, skierowane w dół na boczny korpus kości łonowej.

Kość łonowa następnie wygina się łukiem w dół i zamienia się w chrząstkę pośrodku. Ten wysklepiony obszar kości nazywany jest łukiem łonowym, który łączy się również ze spojeniem łonowym, gdzie spotykają się dwa końce kości łonowej.

Wariacje anatomiczne

Jedną z najbardziej znaczących odmian anatomicznych kości łonowej jest różnica w pomiarach miednicy. Oznacza to, że odległość między spojeniem łonowym a punktem wstawienia biodra może być różna, podobnie jak kąty łuku łonowego, długość spojenia łonowego i promień wcięcia, w którym wprowadza się biodro. Występują również różnice w zakresie kości łonowej związane ze zdolnością do rodzenia dzieci.

Miednica żeńska może być sklasyfikowana jako ginekoidalna, co wskazuje na bardzo przystosowaną miednicę w celu porodu, lub antropoidalna, co wskazuje na dość odpowiednią strukturę do porodu.

Inne typy miednicy częściej spotykane u mężczyzn to androidy i platyploidy, które mają kąty, które nie są biologicznie przeznaczone do porodu. Kobieta, która ma miednicę sklasyfikowaną jako platypelloid lub antropoid, zazwyczaj nie przechodzi tradycyjnego porodu pochwowego i często wymaga alternatywnych metod porodu (takich jak cięcie cesarskie).

Funkcjonować

Główną funkcją kości łonowej jest ochrona jelit, pęcherza i wewnętrznych narządów płciowych. Kość łonowa również łączy się z kośćmi biodra i zapewnia wsparcie blisko ciała, jednocześnie umożliwiając ruch dalej w dół nogi.

Kość łonowa łączy się z tylnymi kośćmi obręczy miednicznej, utrzymując je na miejscu i umożliwiając okrągłą strukturę łączącą górną połowę ciała z dolną połową ciała.

Kość łonowa ma również kilka punktów orientacyjnych szkieletu, które umożliwiają wprowadzenie mięśni, chrząstki, więzadeł i ścięgien. Każda z tych struktur pozwala na prawidłowe tworzenie stawów, kości i struktur ciała.

Kość łonowa pełni mniejszą funkcję motoryczną, ponieważ jej podstawową rolą jest stabilizacja obręczy miednicznej. Chrzęstne spojenie łonowe wykazuje niewielki ruch w luźnym połączeniu dwóch połówek kości łonowej. Jednak głównym celem tej chrząstki jest również stabilizacja. Wszystkie narządy w obrębie obręczy miednicy mają skomplikowane unerwienie, co oznacza, że ​​kilka głównych nerwów przebiega przez obręcz miednicy i jej struktury.

Powiązane warunki

Jak w przypadku każdej kości, kość łonowa może ulec złamaniu i musi zostać unieruchomiona, aby umożliwić prawidłowe i całkowite wygojenie. To unieruchomienie jest często uzupełniane badaniami krwi, aby upewnić się, że nie ma infekcji, oraz zdjęciami rentgenowskimi w celu monitorowania procesu gojenia.

Na łono może również wpływać stan zapalny zwany zapaleniem kości łonowej, w którym osoba odczuwa ból brzucha lub ból w dole pachwiny. Jeśli nie jest odpowiednio leczony, stan ten może przekształcić się w zapalenie kości i szpiku kości łonowej.KątZapalenie kości łonowej jest stanem, który często mylony jest z prostym bólem brzucha, bólem menstruacyjnym u kobiet lub naciągnięciem mięśni. Może wystąpić w czasie ciąży. Postawienie właściwej diagnozy za pomocą USG i dokładne badanie jest ważne dla przeprowadzenia dokładnego leczenia.

Zapalenie kości i szpiku jest trudną do leczenia infekcją kości ze względu na prawdopodobieństwo i łatwość rozprzestrzeniania się infekcji na inne kości przez pobliskie tkanki lub krwioobieg. Chociaż zapalenie kości i szpiku tej kości jest dość rzadkie,Kątjest to stan, który często powoduje dodatkowe komplikacje medyczne.

Zapalenie kości łonowej i zapalenie kości i szpiku leczy się silnymi antybiotykami, które mają na celu zabicie bakterii i uwolnienie obszaru infekcji.KątTe stany często powodują również zewnętrzne rany skóry i tkanek, które muszą być odpowiednio oczyszczone, opatrzone i unieruchomione, aby umożliwić pełne i całkowite wygojenie.

Rehabilitacja

Rehabilitacja złamań kości łonowej w dużej mierze polega na unieruchomieniu, aby umożliwić wygojenie kości. Kość łonowa jest trudna do unieruchomienia poza resztą ciała, co oznacza, że ​​konieczne są ograniczenia na dużą skalę, aby uniknąć wszelkich ruchów, które mogą utrudniać proces gojenia. Ograniczenia te często obejmują leżenie w łóżku przez kilka tygodni, podczas wykonywania biernego ruchu kończyn górnych i dolnych z pomocą terapeuty. Gdy zdjęcie rentgenowskie wskazuje na zakończenie gojenia, osoba przystępuje do rehabilitacji fizycznej, aby wzmocnić mięśnie i zapobiec nawrotowi urazu.

Rehabilitacja złamania łonowego jest podobna do procesu stosowanego po zapaleniu kości i szpiku lub zapaleniu kości łonowej.KątDyscypliny, w tym fizjoterapia i terapia zajęciowa, mogą dotyczyć różnych obszarów leczenia w celu przywrócenia funkcji. Nacisk kładziony jest na odzyskanie siły mięśni, które mogły zostać utracone w wyniku unieruchomienia i dekondycji. Jest to rozwiązywane poprzez programy ćwiczeń oporowych kończyn górnych i dolnych, symulowane i wspomagane wykonywanie samoopieki, trening równowagi, trening chodzenia i inne metody leczenia dostosowane do potrzeb danej osoby.