Przegląd zapalenia przysadki

Zapalenie przysadki mózgowej jest rzadkim schorzeniem, które powoduje zapalenie przysadki mózgowej, ważnego gruczołu w mózgu produkującego hormony. Istnieją dwa główne typy zapalenia przysadki, sklasyfikowane według jego etiologii: pierwotne (izolowane zapalenie gruczołu niezwiązane z żadną inną chorobą) lub wtórne, będące wynikiem chorób ogólnoustrojowych, infekcji lub polekowych.

Zapalenie przysadki można również podzielić na komórki wywołujące stan zapalny, w tym: limfocytarne, ziarniniakowe, ksantomatyczne i plazmacytyczne. Chociaż te stany wyglądają inaczej na poziomie komórkowym, często mają podobne objawy.

Limfocytowe zapalenie przysadki jest najczęstszym typem, dotykającym częściej kobiety niż mężczyzn i często pojawia się pod koniec ciąży lub w okresie połogu. Ziarniniakowe i żółtawe zapalenie przysadki występuje częściej u kobiet, ale nie jest związane z ciążą, podczas gdy typ plazmacytyczny występuje częściej u starszych mężczyzn.

Jeśli zapalenie przysadki nie jest leczone lub kontrolowane, stan ten może przyczyniać się do rozwoju niedoczynności przysadki, która jest osłabioną funkcją przysadki.

Objawy

Objawy związane ze wszystkimi rodzajami zapalenia przysadki obejmują częste bóle głowy, zaburzenia widzenia (słabe widzenie lub podwójne widzenie) oraz upośledzenie funkcji przysadki.

Większość hormonów wydzielanych przez przednią część przysadki mózgowej, w tym ACTH, TSH, hormon wzrostu i hormony płciowe, jest zwykle obniżona w zapaleniu przysadki, podczas gdy poziom prolaktyny może być niski lub wysoki. W przypadku zajęcia tylnej części gruczołu lub/i pnia przysadki może wystąpić moczówka prosta.KątKąt

Niedobór powyższych hormonów może powodować różne objawy, w tym zmniejszenie reakcji organizmu na stres (ACTH), zmęczenie i nietolerancję zimna (TSH), zaburzenia seksualne i bezpłodność (hormony płciowe). Jeśli spadek ACTH jest wystarczająco silny, może to być śmiertelne.KątNiski poziom prolaktyny wiąże się ze zmniejszoną produkcją mleka, podczas gdy wysoki poziom może powodować niepłodność, brak lub nieprawidłowe miesiączki oraz mlekotok (wzrost produkcji mleka). Moczówka prosta związana jest z nadmiernym pragnieniem i zwiększonym oddawaniem moczu z powodu niedoboru hormonu antydiuretycznego.

Dodatkowo, zapalenie przysadki zatrzymuje produkcję hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), który odgrywa rolę w podstawowych funkcjach organizmu, takich jak uwalnianie innego hormonu zwanego kortyzolem. Zarówno kortyzol, jak i ACTH wpływają na reakcję organizmu na stres, apetyt, sen i funkcje każdego narządu. Jeśli ten brak ACTH i kortyzolu jest wystarczająco poważny, może to być śmiertelne.KątKąt

Objawy wtórne wynikające ze zmian poziomu hormonów obejmują zwiększone oddawanie moczu i nadmierne pragnienie w miarę rozwoju moczówki prostej. Mogą wystąpić zaburzenia seksualne (w tym niski popęd u obu płci oraz zaburzenia erekcji u mężczyzn), utrata masy ciała, zmęczenie i wysoki poziom sodu we krwi (tzw. hipernatremia). Dodatkowe objawy to nudności, wymioty i nadmierna produkcja hormonu prolaktyny.

Powoduje

Zapalenie przysadki występuje, gdy przysadka jest atakowana przez różne typy komórek, w tym limfocyty, komórki plazmatyczne, komórki olbrzymie i histiocyty. Chociaż naukowcy nie ustalili, dlaczego organizm przyjmuje taką reakcję w stosunku do przysadki mózgowej, wielu uważa ten stan za chorobę autoimmunologiczną. Dysfunkcja autoimmunologiczna jest wynikiem ataku układu odpornościowego organizmu na własne komórki. Jest to niebezpieczne i może powodować różne objawy, w zależności od dotkniętego narządu.

Zapalenie przysadki może również wystąpić w zakażeniach, takich jak gruźlica, kiła i zakażenia grzybicze, a ostatnio wykryto je u pacjentów poddawanych immunoterapii raka, zwłaszcza z użyciem przeciwciała monoklonalnego ipilimumabu stosowanego w leczeniu przerzutowego czerniaka.

Istnieją badania wskazujące, że przyczyna autoimmunologiczna jest prawidłowa, ponieważ ten stan często występuje u kobiet, które niedawno rodziły i często mają niezrównoważony poziom hormonów. W szczególności zauważono, że limfocytarne zapalenie przysadki występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, ze względu na związek z historią kobiet w późniejszej ciąży lub kobiet, które niedawno rodziły. Pomimo zwiększonej częstości występowania w tej populacji, zapalenie przysadki może wystąpić również u kobiet, które nie zaszły w ciążę oraz u mężczyzn.

Diagnoza

Rozpoznanie zapalenia przysadki ustala się, wykonując badania laboratoryjne w celu potwierdzenia nieprawidłowego poziomu hormonów we krwi oraz badania obrazowe, zwykle obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) z kontrastem. Nieprawidłowości w MRI mogą obejmować rozlane powiększenie i/lub jednorodne wzmocnienie kontrastowe przysadki, a także pogrubienie przysadki.KątKąt

W przypadku wtórnego zapalenia przysadki konieczne będą dodatkowe badania w zależności od podejrzenia etiologii.

Ważne jest, aby Twój lekarz najpierw wykluczył obecność guzów przysadki, chorób zakaźnych i innych chorób zapalnych dotyczących większych obszarów lub układów ciała. Zapewni to nie tylko dokładną diagnozę, ale potwierdzenie pomoże w zapewnieniu odpowiednich metod leczenia.

Obrazowanie radiograficzne (często wykonywane za pomocą rezonansu magnetycznego lub MRI) jest często uzupełniane w celu weryfikacji zmian tkankowych wpływających na przysadkę mózgową, która często pojawia się jako tkanka rzadka z obszarami czystej tkanki rozpadu.

Pobranie tkanki do biopsji może wymagać zabiegu chirurgicznego. Potwierdzi to rozpoznanie zapalenia przysadki i wykluczy jakąkolwiek aktywność nowotworową obecną w przysadce mózgowej. Jeśli gruczoł jest powiększony, a szypułka lub błona śluzowa przysadki jest gruba, może to wskazywać na rozpoznanie zapalenia przysadki.

Często łatwiej jest postawić diagnozę zapalenia przysadki u kobiet w ciąży ze względu na regularne i rozległe badania hormonalne, którym przechodzą te kobiety. Często nie ma potrzeby potwierdzania zapalenia przysadki za pomocą obrazowania radiologicznego u tych kobiet, chociaż można to zrobić w razie potrzeby. W przypadkach, w których obrazowanie radiograficzne nie zostało zakończone w celu potwierdzenia rozpoznania zapalenia przysadki, zdecydowanie zaleca się, aby pacjenci byli ściślej monitorowani i obserwowani po leczeniu.

Leczenie

Leczenie zapalenia przysadki jest zwykle zalecane, jeśli objawy w znacznym stopniu wpływają na funkcjonowanie lub są bolesne. Obejmuje to silne bóle głowy i zmiany widzenia, które są spowodowane uciskiem nerwu wzrokowego (który nieleczony spowoduje ślepotę).

W niektórych przypadkach wskazane jest leczenie zapalenia przysadki za pomocą leków immunosupresyjnych, ale zależy to od lekarza i okoliczności.KątNie jest jasne, czy stosowanie leków immunosupresyjnych jest skuteczniejsze w leczeniu zapalenia przysadki niż inne metody leczenia. Jednak zazwyczaj nie zaleca się, aby pacjenci przez dłuższy czas stosowali leki immunosupresyjne. Potrzebna jest również hormonalna terapia zastępcza.

Operacja jest zarezerwowana dla ciężkich przypadków, w których dochodzi do znacznego powiększenia przysadki mózgowej z uciskiem pobliskich struktur.

Niektóre przypadki zapalenia przysadki ustępują samoistnie, co eliminuje potrzebę jakiegokolwiek leczenia poza okresowym monitorowaniem w celu zmniejszenia ryzyka nawrotu. Niemieckie badanie retrospektywne obejmujące 76 pacjentów z zapaleniem przysadki wykazało, że wielu pacjentów z łagodniejszymi postaciami choroby dobrze reagowało na leczenie.KątJednak pacjenci z cięższymi lub postępującymi postaciami choroby wymagali sterydów i/lub operacji. Sterydy były początkowo dość skuteczne, ale objawy miały tendencję do nawracania po zmniejszeniu lub przerwaniu leczenia. Często występowały również skutki uboczne sterydów. Operacja była korzystna w wyjaśnieniu diagnozy i złagodzeniu objawów, ale jej wpływ na odległy przebieg zapalenia przysadki jest nadal niejasny.

Zapalenie przysadki jest rzadkim, ale dającym się opanować stanem zapalnym przysadki mózgowej. Chociaż może powodować objawy, które wpływają na jakość życia i funkcjonowanie, wiele osób nie odczuwa objawów w znacznym stopniu. Takie osoby są w stanie poradzić sobie z tym stanem, otrzymując monitorowanie i oficjalną diagnozę, aby zapewnić odpowiednie leczenie.

Jeśli doświadczasz objawów, które mają negatywny wpływ na Twoje życie, skonsultuj się z lekarzem w sprawie możliwości leczenia. Twój lekarz będzie mógł wykonać badanie fizykalne, ocenić leki, historię medyczną, historię rodzinną, ogólny stan zdrowia oraz wykonać testy, takie jak pobranie krwi i badania radiologiczne, aby określić, która opcja jest dla Ciebie najlepsza. Pomimo leczenia, niektóre objawy nie ustępują całkowicie. Jak zawsze, utrzymanie pozytywnego nastawienia i szukanie wsparcia w zakresie zdrowia psychicznego i emocjonalnej reakcji na ten stan ma ogromne znaczenie.