Kanada na nowo definiuje otyłość: na czym stoją Stany Zjednoczone?

Zespół kanadyjskich lekarzy opublikował w zeszłym tygodniu nowe wytyczne, aby zachęcić lekarzy do ponownego przyjrzenia się sposobowi diagnozowania i leczenia pacjentów z otyłością. Teraz amerykańscy lekarze zastanawiają się nad korzyściami i wyzwaniami zmiany swojego podejścia.

Wytyczne, które zostały opublikowane w Canadian Medical Association Journal, mówią, że otyłość powinna być definiowana przez ogólny stan zdrowia pacjenta, a nie tylko jego wagę.KątWzywają również społeczność medyczną do sklasyfikowania otyłości jako choroby przewlekłej, która wymaga długoterminowej opieki i leczenia.

Wytyczne w szczególności zalecają, aby lekarze przenieśli „koncentrację zarządzania otyłością na poprawę wyników zdrowotnych skoncentrowanych na pacjencie, a nie samą utratę wagi”.

Jest to znaczące odejście od obecnego sposobu diagnozowania otyłości w Kanadzie – i USA

„Kanada radzi sobie z tym lepiej”, mówi Verywell Fatima Cody Stanford, lekarz medycyny otyłości i badacz kliniczny w Massachusetts General Hospital. „Wskaźnik masy ciała nie jest jedyną miarą, której powinniśmy używać”.

Jak obecnie diagnozowana jest otyłość

Według Światowej Organizacji Zdrowia otyłość można zmierzyć dzieląc wagę osoby (w kilogramach) przez kwadrat jej wzrostu (w metrach). Ta liczba daje wskaźnik masy ciała, czyli BMI. BMI 30 lub wyższy jest uważany za otyłość, a BMI od 25 do 29 za nadwagę.KątKąt

W Kanadzie 26,8% dorosłych uważa się za otyłych.KątW Stanach Zjednoczonych liczba ta wynosi 42%.KątKąt

W Stanach Zjednoczonych otyłość jest podzielona na trzy kategorie przez Centra Kontroli i Zapobiegania Chorobom (CDC):

• Klasa 1: BMI od 30 do mniej niż 35

• Klasa 2: BMI od 35 do mniej niż 40

• Klasa 3: BMI 40 lub wyższy. Otyłość klasy 3 jest czasami klasyfikowana jako „ekstremalna” lub „ciężka” otyłość.

Nowe wytyczne zalecają przyjęcie szerszej perspektywy

Nowe wytyczne zachęcają lekarzy do postrzegania otyłości w szerszym kontekście zdrowia człowieka. Wytyczne określają bardzo konkretny, pięcioetapowy plan dla lekarzy w zakresie leczenia otyłości:

1. Lekarze powinni poprosić o zgodę na omówienie wagi pacjenta. Jak mówią wytyczne, pytanie o pozwolenie pokazuje empatię i buduje zaufanie pacjenta do dostawcy.

2. Lekarze ocenią historię pacjenta. Obejmuje to rozmowę z pacjentem o jego celach, klasyfikacji otyłości (z uwzględnieniem BMI i obwodu talii) oraz ciężkości choroby.

3. Lekarze udzielą porad medycznych. Może to obejmować medyczną terapię żywieniową, zalecenia dotyczące ćwiczeń, terapię psychologiczną, leki i chirurgię bariatryczną.

4. Lekarze i pacjenci zgodzą się co do celów. Razem będą współpracować nad spersonalizowanym planem działania.

5. Lekarze pomogą pacjentom osiągnąć ich cele. Obejmuje to wsparcie lekarzy i pomoc pacjentom w identyfikowaniu barier w ich celach.

Amerykańscy lekarze oklaskiwają ruch

„Te wytyczne starają się zwracać większą uwagę na rzeczywisty stan zdrowia” – mówi Stanford. „Problem polega na tym, że BMI nie dostarcza nam wielu informacji – mówi nam tylko o czyimś wzroście i wadze”.

BMI wyklucza, czy ktoś ma tkankę tłuszczową (tłuszcz ciała wokół narządów), czy zmaga się z nadmierną masą wody i ogólnym składem ciała, mówi Stanford.

BMI kładzie również duży nacisk na liczbę na skali, która według Stanforda może być „powalająca” dla pacjentów. „Nigdy nie podaję pacjentom wagi docelowej; ideał jednej osoby może różnić się od mojego lub twojego” – mówi. „Jeśli pacjent zaczyna z dużą wagą – powiedzmy 500 funtów – i osiąga 300 funtów, czy mówimy, że mu się nie powiodło? Gdybym dał im docelową wagę 200 funtów, a oni osiągnęliby „tylko” 300, pomyśleliby, że zawiedli”.

Mimo to BMI odgrywa rolę w medycynie otyłości.

„Chociaż nie jest to idealne obliczenie do określenia czyjejś otyłości, nie wymyśliliśmy jeszcze alternatywy, którą można zastosować zamiast BMI”, dr Mir Ali, dyrektor medyczny MemorialCare Surgical Weight Loss Center w Orange Coast Medical Centrum w Fountain Valley w Kalifornii, mówi Verywell.

Ali mówi, że kanadyjskie podejście do otyłości jest „praktyczne, ale czasochłonne”.

„Może być trudno spędzić tyle czasu z pacjentem, aby opracować plan leczenia” – mówi. Jednak lekarz podstawowej opieki zdrowotnej lub lekarz pierwszego kontaktu powinien „rozpocząć u pacjenta proces utrzymania prawidłowej wagi i ogólnie spojrzeć na stan zdrowia pacjenta”.