Jakie są najmniej toksyczne chemioterapie?

Dla większości ludzi chemioterapia odnosi się do rodzaju leku cytotoksycznego lub zabijającego komórki, leku stosowanego w leczeniu raka. Pierwotnie jednak chemioterapia była terminem wymyślonym przez niemieckiego chemika Paula Ehrlicha, który używał go w znaczeniu po prostu stosowania chemikaliów do leczenia chorób. Technicznie rzecz biorąc, chemioterapia może obejmować wszystko, od antybiotyków, a nawet uzupełniających, naturalnych środków ziołowych, ponieważ zawierają one chemikalia i są stosowane w leczeniu chorób.

Obecnie niektórzy uważają „ukierunkowane terapie przeciwnowotworowe” za te, które mają najmniej skutków ubocznych. Jednak często jest tak, że te nowsze terapie są stosowane w połączeniu ze standardową chemioterapią, a nie same. I chociaż celowane leki terapeutyczne nie wpływają na organizm w taki sam sposób, jak standardowe środki chemioterapeutyczne, nadal mogą powodować działania niepożądane. Komórki rakowe mogą mieć więcej określonego receptora lub celu niż zdrowe komórki – co z pewnością mogą wykorzystać terapie celowane – ale zdrowe komórki mogą nadal być dotknięte.

Magiczny Pocisk

Idealna terapia przeciwnowotworowa byłaby czymś w rodzaju magicznej kuli, a w przypadku większości nowotworów idealna terapia jeszcze nie istnieje. Pod koniec XIX i na początku XX wieku naukowcy zaczęli poznawać bakterie i zakaźne przyczyny chorób. Paul Ehrlich był lekarzem, który pracował z bakteriami i wierzył, że skoro może zabarwić bakterie i zobaczyć je pod mikroskopem, powinien również być w stanie zaatakować te zarazki, jeśli znajdzie substancję chemiczną, która przyczepi się do zarazka i zabij go, pozostawiając wszystko inne bez szwanku. Takie chemikalia nazywał „magicznymi kulami”.

Obecnie mamy wersje tych magicznych pocisków znanych jako antybiotyki, ale nawet najłagodniejsze antybiotyki mogą nadal wywoływać skutki uboczne – lub, co gorsza, mogą powodować u niektórych osób niebezpieczną reakcję zwaną nadwrażliwością. Nie oznacza to jednak rezygnacji z idei magicznej kuli.

Skuteczność kontra toksyczność

Niestety, wiele skutecznych terapii przeciwnowotworowych wiąże się również ze znaczną toksycznością. Komórki rakowe na ogół powstają z normalnych, zdrowych komórek, które mają nagromadzone defekty, powodując niekontrolowany wzrost. Różnią się na tyle od normalnych komórek, że lekarze mogą stosować leki, aby wybiórczo uszkadzać komórki rakowe w większym stopniu niż zdrowe komórki, ale niektóre zdrowe komórki są niezmiennie dotknięte; toksyczność ta jest podtrzymywana przez pacjentów i zarządzana przez lekarzy w celu zabicia komórek rakowych i próby przedłużenia życia danej osoby.

Czasami istnieje bezpośredni związek między zwiększeniem skuteczności przeciwnowotworowej a zwiększeniem toksyczności. Z drugiej strony naukowcy, którzy analizują wyniki badań klinicznych, zawsze szukają punktów, w których zwiększanie dawki leku nie przynosi żadnych korzyści, ale wiąże się z większą toksycznością. Często jest to równoważenie, które lekarze i pacjenci wykonują razem – dążąc do najlepszej skuteczności przy akceptowalnym poziomie toksyczności, aby osiągnąć długoterminowe korzyści.

Starsi pacjenci

Chociaż dla wielu może to być szokujące, niektóre badania nad rakiem wykorzystują wiek 60-65 lat jako próg dla „starszych” pacjentów. Oczywiście słowo „starsi” może być terminem subiektywnym, ponieważ niektóre osoby w wieku 80 i 90 lat cieszą się lepszym zdrowiem niż wiele osób młodszych o kilkadziesiąt lat. Jednak wraz z wiekiem mamy tendencję do rozwoju bardziej przewlekłych schorzeń, takich jak wysokie ciśnienie krwi. A nasze nerki często nie filtrują krwi tak skutecznie, jak kiedyś. Z tych powodów i z wielu innych czynników nasza zdolność do tolerowania silnej chemioterapii średnio w wieku 85 lat nie jest tak dobra, jak mogłaby być w wieku 20 lat.

Rozlany chłoniak z dużych komórek B (DLBCL) i inne rodzaje raka mogą być dość powszechne u osób w podeszłym wieku. Rzeczywiście, liczba osób w wieku 80 lat lub starszych z agresywnym chłoniakiem nieziarniczym z limfocytów B (B-NHL) wzrosła w warunkach klinicznych. Schematy leczenia DLBCL u osób młodszych są względnie wystandaryzowane lub ustalone, przynajmniej na chwilę obecną. Wysiłki mające na celu zoptymalizowanie równowagi między skutecznością a toksycznością są obecnie podejmowane również dla osób starszych.

Mniejsza toksyczność

Grupa naukowców dobrze znana w świecie badań nad chłoniakami – Groupe d’Etude des Lymhomes de l’Adulte (GELA) – zbadała to pytanie u osób z DLBCL w wieku od 80 do 95 lat. Ich celem było zbadanie skuteczności i bezpieczeństwa zmniejszona dawka chemioterapii CHOP (doksorubicyna, cyklofosfamid, winkrystyna i prednizon) z konwencjonalną dawką rituksymabu — przeciwciała monoklonalnego skierowanego do komórek z „znacznikiem” CD20 — u starszych pacjentów z DLBCL.

Jak dotąd, po dwóch latach, wyniki są zachęcające, podkreślając również znaczenie indywidualnych czynników pacjentów w tej grupie wiekowej. Gdy stosowano schemat chemioterapii z niższą dawką, lub R-„miniCHOP”, skuteczność wydawała się być z grubsza porównywalna po 2 latach ze standardową dawką, ale ze zmniejszoną częstością hospitalizacji związanych z chemioterapią.

Trwające badania sprawdzają również, czy nowsze inhibitory punktów kontrolnych układu odpornościowego i terapie celowane można łączyć w celu zmniejszenia toksyczności podczas leczenia raka u pacjentów w podeszłym wieku.