Jak przyjmowanie litu może wpływać na tarczycę

Osoby z chorobą afektywną dwubiegunową, czasami określaną jako depresja maniakalna, często są zaskoczone, że problemy z tarczycą są skutkiem ubocznym przyjmowania litu, leku stosowanego w leczeniu tego schorzenia psychicznego.KątMoże to stanowić problem zarówno dla osób, u których zdiagnozowano już chorobę tarczycy, jak i dla tych, u których jeszcze nie zdiagnozowano, ale teraz są narażeni na ryzyko z powodu używania litu.

Lit ma kilka biologicznych skutków dla tarczycy, z których niektóre obejmują:KątKąt

• Zwiększenie zawartości jodu w obrębie tarczycy
• Zmniejszenie zdolności tarczycy do wytwarzania tyroksyny (T4) i trójjodotyroniny (T3)
• Blokowanie uwalniania hormonów tarczycy z tarczycy
• Zmiana struktury białka w tarczycy, zwanego tyreoglobuliną, które bierze udział w wytwarzaniu hormonu tarczycy

Ze względu na te i inne efekty lit może powodować wole (powiększenie tarczycy), a także niedoczynność tarczycy (niedoczynność tarczycy). Jest to również związane z rozwojem nadczynności tarczycy (nadczynność tarczycy) u niektórych osób, chociaż jest to rzadkie.KątKąt

wole

Wole, określenie powiększonej i opuchniętej tarczycy, jest najczęstszym działaniem niepożądanym litu związanym z tarczycą, występującym u około 40-50 procent wszystkich pacjentów. Wole zwykle rozwija się w ciągu pierwszych dwóch lat leczenia litem i powoduje tarczycę, która jest około dwukrotnie większa od normalnej.

Uważa się, że tworzenie się wola następuje w wyniku wywołanych litem zmian funkcji niektórych hormonów i cząsteczek, w tym insulinopodobnego czynnika wzrostu i kinazy tyrozynowej.

Leczenie za pomocą leków zastępujących hormon tarczycy (lewotyroksyna) może być stosowane w celu zmniejszenia wielkości wola; operacja jest konieczna, jeśli wole staje się zbyt duże i zwęża drogi oddechowe.

Niedoczynność tarczycy

Szacuje się, że niedoczynność tarczycy występuje u około 20 do 30 procent wszystkich pacjentów przyjmujących lit. Najczęściej występuje u kobiet w wieku powyżej 45 lat oraz u osób z rodzinną historią chorób tarczycy. Podobnie jak w przypadku wola, niedoczynność tarczycy zwykle rozwija się w ciągu pierwszych dwóch lat leczenia litem.KątKąt

Niedoczynność tarczycy spowodowana używaniem litu może wystąpić w obecności lub braku wola i jest zwykle subkliniczna, co oznacza, że ​​osoba ma podwyższony poziom hormonu tyreotropowego (TSH), ale normalne poziomy T4 i T3. Jednak u niewielkiego odsetka pacjentów po terapii litem rozwinie się jawna niedoczynność tarczycy, z typowymi dla niej objawami i objawami.KątKąt

Leczenie subklinicznej lub jawnej niedoczynności tarczycy wywołanej litem wiąże się z przyjmowaniem leków zastępczych hormonami tarczycy.

Nadczynność tarczycy

Wydaje się również, że leczenie litem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem nadczynności tarczycy, chociaż nie jest to tak powszechne, jak wole lub niedoczynność tarczycy.KątNie jest do końca jasne, jak rozwija się nadczynność tarczycy podczas terapii litem. Możliwe, że przejściowa nadczynność tarczycy może wynikać z bezpośredniego toksycznego działania litu na tarczycę. Lit może również wywoływać zapalenie tarczycy, o czym świadczy produkcja autoprzeciwciał tarczycy u niektórych osób.

Leczenie nadczynności tarczycy wywołanej litem polega na przyjmowaniu leków przeciwtarczycowych. Jeśli u osoby rozwinie się choroba Gravesa-Basedowa wywołana litem (autoimmunologiczna nadczynność tarczycy), konieczne może być leczenie radioaktywnym jodem lub chirurgiczne usunięcie tarczycy.KątKąt

Diagnozowanie dysfunkcji tarczycy wywołanej przez lit

Przed przepisaniem litu Twój lekarz powinien wykonać następujące standardowe testy stosowane do diagnozowania dysfunkcji tarczycy.

Badanie kliniczne

Twój lekarz zapyta Cię o objawy i przeprowadzi kilka innych ocen klinicznych. Testy obejmują:

• Dotykanie szyi i odczuwanie powiększenia, guzków lub nieregularności w kształcie tarczycy
• Testowanie odruchów: Nadmierna odpowiedź może wskazywać na nadczynność tarczycy, a stępiona odpowiedź odruchowa jest często związana z niedoczynnością tarczycy.
• Sprawdzanie tętna, rytmu i ciśnienia krwi. Niższe tętno i/lub ciśnienie krwi mogą być związane z niedoczynnością tarczycy; podwyższone tętno i/lub ciśnienie krwi są często powiązane z nadczynnością tarczycy.
• Ważenie: Nieoczekiwany przyrost masy ciała jest często powiązany z niedoczynnością tarczycy, podczas gdy utrata masy ciała jest związana z nadczynnością tarczycy.
• Badanie oczu w poszukiwaniu klasycznych objawów tarczycy, w tym wypukłych oczu, wydatnego spojrzenia i suchości oczu
• Obserwując ogólną ilość i jakość twoich włosów, skóry i paznokci: Zmiany tekstury mogą wskazywać na nadczynność i niedoczynność tarczycy.

Badania krwi

Badania krwi tarczycy służą do pomiaru poziomu tych substancji:

• Hormon stymulujący tarczycę (TSH)

• Całkowita T4/całkowita tyroksyna
• Bezpłatna T4/wolna tyroksyna

• Całkowita T3/całkowita trójjodotyronina

• Bezpłatna T3/wolna trójjodotyronina

• Rewers T3
• Tyreoglobulina/globulina wiążąca tarczycę/TBG
• Przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycy (TPOAb)/przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycy
• Przeciwciała przeciw tyreoglobulinie/przeciwciała przeciw tyreoglobulinie
• Przeciwciała przeciwko receptorowi tarczycy (TRAb)
• Immunoglobuliny stymulujące tarczycę (TSI)

Test wychwytu radioaktywnego jodu

Mierząc ilość jodu wchłanianego przez tarczycę, pracownicy służby zdrowia mogą określić, czy tarczyca funkcjonuje prawidłowo. Bardzo wysoki wychwyt radioaktywny (RAIU) obserwuje się u osób z nadczynnością tarczycy, podczas gdy niski RAIU obserwuje się u osób z niedoczynnością tarczycy.

Oprócz wychwytu radioaktywnego jodu można wykonać badanie tarczycy, które pokazuje obraz tarczycy.

Jeśli zażywasz lit, Twój lekarz powinien ponownie ocenić czynność tarczycy za pomocą tych samych testów co sześć do 12 miesięcy – wcześniej, jeśli zaczniesz wykazywać objawy wskazujące na dysfunkcję tarczycy.

Jeśli dysfunkcja tarczycy wystąpi podczas przyjmowania litu, leczenie podstawowego problemu z tarczycą jest uzasadnione, ale odstawienie litu nie jest na ogół konieczne. Zamiast tego Twój psychiatra będzie nadal zajmował się Twoją chorobą litową i chorobą afektywną dwubiegunową, a Twój lekarz podstawowej opieki zdrowotnej lub endokrynolog (lekarz medyczny specjalizujący się w chorobach tarczycy) zajmie się i leczy Twój problem z tarczycą.

Związek między używaniem litu a dysfunkcją tarczycy, zwłaszcza wola i niedoczynnością tarczycy, jest dobrze znany, ale nie należy się obawiać zażywania litu w chorobie afektywnej dwubiegunowej z powodu tego potencjalnego efektu ubocznego. Problemy z tarczycą wywołane litem można łatwo wykryć i skutecznie leczyć.