Galeria zdjęć łuszczycy

Łuszczyca plackowata

To zdjęcie zawiera treści, które niektóre osoby mogą uznać za drastyczne lub niepokojące.

Zobacz zdjęcie

Łuszczyca plackowata jest najczęstszą postacią choroby, stanowiącą 80% do 85% wszystkich przypadków. Nazwa nawiązuje do klasycznych zmian skórnych, które definiują chorobę.

Okrągłe do owalnego kształtu z wyraźnie zaznaczonymi granicami, blaszki najczęściej pojawiają się na powierzchniach prostowników. Są to obszary skóry po zewnętrznej stronie stawu (w przeciwieństwie do powierzchni zginaczy po wewnętrznej stronie stawu, gdzie skóra się marszczy). Przykłady obejmują tył przedramienia w pobliżu łokcia (jak na zdjęciu) i przód kolana.

Łuszczyca plackowata może również rozwijać się na skórze głowy, szyi, uszach i tuż nad pośladkami przylegającymi do kręgosłupa lędźwiowego.

Płytki mają zwykle ponad pół centymetra (0,2 cala) średnicy i bardzo grube łuski. Zabiegi miejscowe mogą pomóc w usuwaniu blaszek miażdżycowych poprzez łagodzenie miejscowego stanu zapalnego i delikatne rozluźnienie łusek.KątKąt

Łuszczyca plackowata łokcia

To zdjęcie zawiera treści, które niektóre osoby mogą uznać za drastyczne lub niepokojące.

Zobacz zdjęcie

To zdjęcie ilustruje, jak grube mogą stać się blaszki, jeśli nie są leczone. Poza brakiem odpowiedniego leczenia, łuszczyca plackowata może być wywołana przez wiele powszechnych i rzadkich czynników. Należą do nich stres, infekcje, otyłość, alkohol, palenie, urazy skóry, leki, ekstremalna wilgotność i zimna/sucha pogoda.

Wiele z nich — zwłaszcza leki i stres — może nasilać zaostrzenia, pogarszając objawy i utrudniając ich kontrolowanie.

W tak ciężkich przypadkach lekarz prawdopodobnie zaleciłby leki immunosupresyjne, które łagodzą nadaktywną odpowiedź immunologiczną. Należą do nich leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby (DMARDs), takie jak metotreksat i cyklosporyna, lub nowe leki biologiczne, takie jak Humira (adalimumab) i Enbrel (etanercept).

Łuszczyca plackowata rozszczepu pośladkowego

To zdjęcie zawiera treści, które niektóre osoby mogą uznać za drastyczne lub niepokojące.

Zobacz zdjęcie

Szczelina pośladkowa (zgięcie skóry między pośladkami) jest częstym miejscem łuszczycy plackowatej. To zdjęcie ilustruje charakterystyczne blaszki z wyraźnie zaznaczonymi granicami i niejednolitymi łuskami.

Łuski są jedną ze wskazówek, które odróżniają łuszczycę plackowatą od łuszczycy odwróconej, która może również rozwijać się w fałdzie pośladkowym. Jednak w przypadku łuszczycy odwróconej zmiany są zwykle gładkie z kilkoma widocznymi łuskami.KątKąt

Problem z zajęciem pośladków polega na tym, że sama czynność siedzenia może podrażnić stan zapalny skóry i pogorszyć stan.

Wiele blaszek łuszczycowych

To zdjęcie zawiera treści, które niektóre osoby mogą uznać za drastyczne lub niepokojące.

Zobacz zdjęcie

Na tym zdjęciu łuszczyca plackowata pojawia się na łokciu i ramieniu. Łuszczenie jest niewielkie, ale dotknięta skóra wydaje się gruba, czerwona i podrażniona. Na pierwszy rzut oka łatwo pomylić wiele zmian z wieloma innymi schorzeniami skóry.

Ponieważ nie ma badań krwi ani badań obrazowych, które mogłyby ostatecznie zdiagnozować łuszczycę, czasami może wystąpić błędna diagnoza.

Rozpoznanie łuszczycy opiera się przede wszystkim na pojawieniu się zmian, przeglądzie historii choroby (w tym wywiadzie rodzinnym łuszczycy) oraz wykluczeniu wszystkich innych przyczyn (tzw. diagnostyka różnicowa).

Niektóre choroby i stany, które wyglądają podobnie do łuszczycy, obejmują:

• Tinea curis (świąd pachwiny)
• Tinea pedis (stopa sportowca)
• Grzybica skóry
• Łojotokowe zapalenie skóry
• Wyprysk
• Łupież różany
• Liszaj obrączkowy
• Erytrasma
• Liszaj płaski
• Toczeń
• Rak płaskonabłonkowy

Łuszczyca plackowata tułowia

To zdjęcie zawiera treści, które niektóre osoby mogą uznać za drastyczne lub niepokojące.

Zobacz zdjęcie

Nierzadko zdarza się, że w miejscach, gdzie ubranie jest ciasne, pojawiają się łuszczycowe blaszki, powodujące tarcie skóry. To zdjęcie jest jednym z przykładów, w którym nacisk paska może spowodować powstanie pierścienia łuszczycy wokół talii.

Zjawisko znane jako odpowiedź Koebnera jest związane z łuszczycą i innymi chorobami, w których wzdłuż linii urazu pojawi się wysypka lub zmiany chorobowe.

W przypadku łuszczycy może wystąpić zaostrzenie w wyniku skaleczenia, otarć, oparzeń słonecznych, wysypki, a nawet silnego drapania. Łuszczyca może nawet rozwinąć się na starych tkankach bliznowatych, w tym na tatuażach i bliznach chirurgicznych.

Na tym zdjęciu blaszki zaczęły się goić. Po jej zakończeniu skóra często będzie wyglądać jaśniej lub ciemniej niż otaczająca ją skóra. W większości przypadków przebarwienia z czasem ulegną normalizacji.

Łuszczyca kropelkowata

To zdjęcie zawiera treści, które niektóre osoby mogą uznać za drastyczne lub niepokojące.

Zobacz zdjęcie

Według National Psoriasis Foundation (NPF) łuszczyca kropelkowata jest drugą najczęstszą postacią łuszczycy, stanowiącą około 10% przypadków.

Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa gutta, co oznacza kropelkę. Charakteryzuje się niewielkimi zmianami w kształcie łzy, które najczęściej rozwijają się na tułowiu, ale mogą również pojawić się na rękach, nogach i skórze głowy.KątKąt

Ponieważ choroby te są częstsze w dzieciństwie, dzieci częściej niż dorośli chorują na ten rodzaj łuszczycy. Dorośli poniżej 30 roku życia również są narażeni.KątKąt

Łagodna łuszczyca kropelkowata

To zdjęcie zawiera treści, które niektóre osoby mogą uznać za drastyczne lub niepokojące.

Zobacz zdjęcie

To zdjęcie ilustruje łagodną postać łuszczycy kropelkowatej. Początek objawów jest często szybki z licznymi zmianami wykwitającymi na tułowiu i kończynach w układzie dośrodkowym (poruszającym się z zewnątrz do wewnątrz). Swędzenie jest powszechne.

Oprócz infekcji niektóre leki mogą wywołać zaostrzenie. Wśród typowych podejrzanych są beta-blokery, leki przeciwmalaryczne (takie jak Plaquenil) i niesteroidowe leki przeciwzapalne (zwłaszcza naproksen).

Ciężka łuszczyca kropelkowata

To zdjęcie zawiera treści, które niektóre osoby mogą uznać za drastyczne lub niepokojące.

Zobacz zdjęcie

To zdjęcie przedstawia ciężki przypadek łuszczycy kropelkowatej. Choć może się to wydawać niepokojące, epidemia zwykle ustępuje samoistnie i ustępuje samoistnie bez leczenia po kilku tygodniach lub miesiącach. Niektórzy ludzie mogą nigdy nie doświadczyć kolejnego epizodu; u innych może rozwinąć się przewlekła łuszczyca plackowata, która pojawia się w późniejszym wieku dorosłym.

Ponieważ nie ma testów do ostatecznego zdiagnozowania łuszczycy kropelkowatej, ciężkie przypadki, takie jak ten, będą zwykle wymagały zestawu testów, aby wykluczyć inne przyczyny (takie jak rak skóry z komórek T lub kiła) i sprawdzić prawdopodobne czynniki wyzwalające (najczęściej angina lub przewlekły zapalenie migdałków).