Objawy narkolepsji

Narkolepsja to przewlekłe zaburzenie neurologiczne, które poważnie zakłóca cykle snu i czuwania organizmu. Charakteryzuje się ekstremalną sennością w ciągu dnia.

Najbardziej widocznymi objawami tego stanu są ataki snu (w których chęć zaśnięcia jest przytłaczająca), katapleksja (nagłe napady osłabienia mięśni) i paraliż senny (czasowa niezdolność do poruszania się podczas zasypiania lub budzenia się).

Narkolepsja może wystąpić w każdym wieku, chociaż początek jest najczęściej obserwowany u dzieci, młodzieży lub młodych dorosłych. Biorąc pod uwagę, jak destrukcyjny może być ten stan – zwłaszcza jeśli nie jest leczony – narkolepsja może znacząco wpłynąć na jakość życia oraz wyniki w nauce lub pracy zawodowej.

Częste objawy

Chociaż narkolepsja jest stanem przewlekłym, nie pogarsza się wraz z wiekiem. Najczęstsze objawy obserwowane w przypadkach narkolepsji wynikają z zakłóceń w cyklach snu i czuwania organizmu. Obejmują one:

Nadmierna senność w ciągu dnia (EDS)

Cechą charakterystyczną tego stanu (każdy z narkolepsją ją ma), EDS powoduje, że ludzie stają się bardzo senni w ciągu dnia, co prowadzi do ataków snu. Powstaje niezależnie od tego, ile dana osoba śpi.

Są to krótkie okresy, w których chęć snu pojawia się szybko i jest nienasycona. Pomiędzy atakami snu osoby narkoleptyczne czują się wypoczęte i czujne.

Katepleksja

Znaczna część przypadków narkolepsji wiąże się również z katapleksją. Nagły atak osłabienia mięśni, braku napięcia mięśniowego i utraty ruchów dowolnych często pojawia się, gdy osoba narkoleptyczna doświadcza silnych reakcji emocjonalnych, takich jak śmiech, napady strachu, stres lub nagłe podniecenie.

Nasilenie tego stanu jest różne, niektórzy doświadczają tylko kilku z tych ataków w ciągu życia, podczas gdy inni mają wiele epizodów dziennie.

W najcięższych przypadkach ludzie zachowują pełną świadomość, doświadczając całkowitego zatrzymania ruchu ciała. Chociaż te epizody – które trwają kilka minut na raz – mogą być niepokojące, są w dużej mierze nieszkodliwe.

Paraliż senny

Paraliż senny, który pojawia się, gdy osoby narkoleptyczne zbliżają się do zaśnięcia lub po prostu się budzą, to tymczasowa niezdolność do wykonywania ruchów lub mówienia. Stan, który trwa od kilku sekund do kilku minut, przypomina katapleksję i stan ciała, gdy ludzie znajdują się w stanie snu (tzw. REM).

Podobnie jak w przypadku tych stanów osłabienie nie jest trwałe i nie ma długotrwałych skutków; ludzie szybko odzyskują zdolność mówienia i poruszania się zgodnie z oczekiwaniami.

Halucynacje

Żywe halucynacje często towarzyszą paraliżowi sennemu i mogą pojawić się, gdy osoba narkoleptyczna zasypia (halucynacje hipnagogiczne) lub wkrótce po przebudzeniu (halucynacje hipnopompiczne). Najczęściej mają one charakter wizualny — chociaż inne zmysły również mogą być dotknięte — i mogą przybierać przerażający lub drażniący charakter.

Rzadkie objawy

Kilka innych objawów może towarzyszyć narkolepsji, chociaż niekoniecznie są one cechami charakterystycznymi tego stanu. Oto podział niektórych z tych rzadszych objawów:

Zakłócony sen

Narkolepsja może towarzyszyć bezsenności lub nietypowej bezsenności w nocy i bezsenności. W takich przypadkach żywe sny lub odgrywanie i poruszanie się podczas snu przerywają okresy odpoczynku w nocy.

Zachowania automatyczne

W niektórych przypadkach narkolepsji, osoba będzie miała bardzo krótkie epizody snu – trwające nie dłużej niż kilka minut – podczas wykonywania innych zadań. Zwykle występuje, gdy wykonują rutynowe zadania, zasypiają na chwilę, ale nadal kontynuują to, co robią.

Zadania wykonywane podczas snu są jednak upośledzone, a ludzie nie będą mieć świadomej pamięci ich wykonywania.KątKąt

Inne efekty

Niektórzy pacjenci z narkolepsją zgłaszają depresję, zmęczenie, niezdolność do koncentracji i zaburzenia pamięci. Ten stan jest również związany z bezdechem sennym i zespołem niespokojnych nóg (niekontrolowany ruch stóp lub nóg).

Powikłania / Wskazania podgrupy

Ogólnie szacuje się, że narkolepsja występuje u około jednej na 2000 osób, chociaż liczby mogą być wyższe, ponieważ stan ten jest często błędnie diagnozowany lub wcale nie jest diagnozowany.

Występuje równie często u mężczyzn i kobiet, a początek może wystąpić w każdym wieku. Jednak w większości przypadków narkolepsja pojawia się między 7 a 25 rokiem życia, a objawy nasilają się w ciągu pierwszej do dwóch dekad po jej wystąpieniu, zanim ustabilizują się.

Chociaż objawy narkolepsji pozostają względnie stałe i nie postępują, ich nasilenie i częstotliwość mogą się znacznie różnić. Cięższe przypadki prowadzą na przykład do częstszych i destrukcyjnych ataków snu lub mogą spać do godziny po każdym epizodzie.

Inni mogą doświadczać poważnych problemów w wyniku katapleksji lub być zagrożeni przez regularne automatyczne zachowania.

Kiedy spotkać się z lekarzem?

Jednym z wyzwań związanych z diagnozą narkolepsji jest to, że schorzenie to nie jest dobrze rozumiane, a świadczeniodawcy często mylą go z innym schorzeniem lub całkowicie go pomijają. Jeśli uważasz, że możesz być narkoleptykiem, będziesz musiał zostać skierowany do specjalisty od snu, który może zapewnić kompleksową ocenę Twojego przypadku.

Chociaż same objawy nie są śmiertelne, z pewnością są uciążliwe i mogą powodować wypadki samochodowe, upadki lub inne problemy. Jeśli Ty lub ktoś bliski doświadczacie EDS lub innych objawów – a one znacznie utrudniają Twoje życie towarzyskie lub zawodowe lub narażają Cię na niebezpieczeństwo – nadszedł czas, aby poszukać pomocy.

Wreszcie, jeśli zdiagnozowano już narkolepsję i radzisz sobie z chorobą, powinieneś również skontaktować się z lekarzem, jeśli objawy powrócą (lub pozostaną niezmienione) lub staną się bardziej nasilone.

Jest więcej rzeczy, które świadczeniodawcy muszą dowiedzieć się o narkolepsji i ostatecznie nie ma lekarstwa. Dobrą wiadomością jest to, że tę przewlekłą chorobę można skutecznie leczyć.

W miarę kontynuowania badań nad przyczynami tej choroby, nie ma wątpliwości, że zakres terapii i podejść zapobiegawczych będzie nadal rósł. Można śmiało powiedzieć, że przyszłość populacji narkoleptyków staje się jaśniejsza.

Niemniej jednak życie z narkolepsją może być trudne. Objawy nie tylko same w sobie są bardzo uciążliwe, ale mogą również poważnie obniżyć jakość życia i ogólne bezpieczeństwo. Mogą również wystąpić skumulowane, długoterminowe skutki dla zdrowia emocjonalnego i psychicznego.

Jeśli Ty lub ktoś bliski macie narkolepsję, koniecznie należy uzyskać pomoc medyczną i pozyskać pomoc rodziny i przyjaciół. Przy odpowiedniej sieci wsparcia można podjąć narkolepsję, a kluczowe znaczenie dla tej pracy ma poznanie oznak i objawów tej choroby.