Przegląd leków stosowanych w leczeniu łuszczycowego zapalenia stawów

Obecnie nie ma lekarstwa na łuszczycowe zapalenie stawów (PsA). Leczenie łuszczycowego zapalenia stawów (PsA) koncentruje się na kontrolowaniu stanu zapalnego w celu zapobiegania uszkodzeniom stawów i niepełnosprawności i obejmuje niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), różne rodzaje leków przeciwreumatycznych modyfikujących przebieg choroby (DMARD), leki biopodobne i kortykosteroidy.

Łuszczycowe zapalenie stawów to rodzaj zapalenia stawów dotykającego osoby z łuszczycą, stanem zapalnym skóry. Łuszczyca przyspiesza wzrost komórek skóry, powodując ich odkładanie się na powierzchni skóry. Objawy ŁZS obejmują ból stawów, sztywność i obrzęk, a także zmiany skórne związane z łuszczycą.

Celem leczenia ŁZS jest poprawa objawów skórnych i stawowych. Istnieje wiele możliwości leczenia, które mogą obejmować jedną lub więcej z następujących terapii lekowych.

NLPZ

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) są środkami przeciwbólowymi i w większych dawkach mogą zmniejszać stan zapalny. NLPZ są skuteczne u osób z łagodnym ŁZS.

Niektóre NLPZ są dostępne bez recepty (OTC), takie jak Advil i Motrin, podczas gdy inne wymagają recepty. Inhibitory Cox-2 są na ogół przepisywane w przypadku długotrwałych schorzeń, w tym ŁZS, ponieważ uważa się, że są bezpieczniejsze w żołądku. Jednak ostatnie badania nie wykazały różnicy w działaniach niepożądanych żołądkowych między NLPZ a inhibitorami COX-2.KątKąt

Chociaż większość ludzi może tolerować NLPZ, nie są one pozbawione skutków ubocznych, które obejmują:

• Podrażnienie żołądka
• Problemy sercowe
• Uszkodzenia wątroby i nerek

Tradycyjne DMARDs

Tradycyjne leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby (DMARD) mogą pomóc spowolnić lub nawet zatrzymać proces zapalny, który w przeciwnym razie uszkodziłby stawy i ostatecznie doprowadziłby do niepełnosprawności.KątKąt

Tradycyjne DMARD obejmują:

• Metotreksat
• Sulfasalazyna
• Leflunomid
• Leki przeciwmalaryczne, takie jak Plaquenil (hydroksychlorochina).

Leki te są również nazywane lekami immunosupresyjnymi, ponieważ tłumią lub zmniejszają siłę układu odpornościowego.

Najczęstsze skutki uboczne tradycyjnych DMARD to:

• Wysypka na skórze
• Tymczasowe wypadanie włosów
• Objawy żołądkowo-jelitowe, w tym nudności, biegunka i ból brzucha
• Utrata masy ciała
• Uszkodzenie wątroby

Biologiczne DMARD

Biologiczne DMARD (leki biologiczne) są stosowane w umiarkowanym lub ciężkim ŁZS, gdy inne terapie nie działają. Należą do nich leki zwane inhibitorami TNF, które blokują substancję zwaną czynnikiem martwicy nowotworu (TNF). Za dużo TNF prowadzi do zapalenia.

Leki biologiczne stosowane w leczeniu ŁZS obejmują:

• Cimzia (certolizumab pegol)
• Cosentyx (sekukinumab)
• Enbrel (etanercept)
• Humira (adalimumab)
• Orencia (abatacept)
• Remikada (infliksymab)
• Simponi (golimumab)

Skutki uboczne tych leków obejmują:

• Ból i siniak w miejscu wstrzyknięcia
• Zwiększone ryzyko infekcji
• Mdłości
• Biegunka

Biopodobne

Leki biopodobne to terapie biologiczne bardzo podobne do już zatwierdzonych leków biologicznych. Można je rozpoznać po sposobie zapisu ich nazw: leki biopodobne mają czteroliterowy przyrostek po nazwie rodzajowej.

Podobnie jak biologiczne DMARD, leki biopodobne mogą regulować, a nawet zmniejszać reakcje zapalne. Chociaż są tańsze niż biologiczne DMARD, nie są generykami tych leków. Co więcej, podobnie jak leki biologiczne, muszą przejść rygorystyczne testy Agencji ds. Żywności i Leków (FDA).

Niektóre leki biopodobne stosowane obecnie w leczeniu ŁZS to:

• Amjevita (adalimumab-atto), biopodobny do Humira
• Erelzi (etanercept-szzs), biopodobny do Enbrel
• Inflectra (infliksymab-dyyb), biopodobny do Remicade

Skutki uboczne leków biopodobnych obejmują:

• Objawy grypopodobne
• Bół głowy
• Ból brzucha
• Reakcja w miejscu wstrzyknięcia
• Zakażenie górnych dróg oddechowych

DMARD specyficzne dla celu

Obecnie jedynymi dostępnymi DMARD specyficznymi dla celu są inhibitory kinazy Janusowej (JAK). JAK to cytokina (przekaźnik chemiczny), która według naukowców odgrywa rolę w wywoływaniu stanu zapalnego. W ŁZS i podobnych stanach inhibitory JAK mogą zmniejszać reakcje zapalne i zatrzymywać uszkodzenia stawów, które byłyby konsekwencją stanu zapalnego.KątKąt

Obecnie dostępny jest tylko jeden lek będący inhibitorem JAK do leczenia ŁZS:

• Xeljanz (tofacytynib)

Częste działania niepożądane leków hamujących JAK obejmują:

• Infekcje, w tym infekcje górnych dróg oddechowych i infekcje dróg moczowych
• Bół głowy
• Objawy przeziębienia (ból gardła, katar lub zatkany nos itp.)
• Zawroty głowy
• Bóle głowy
• Siniaki
• Przybranie na wadze
• Objawy żołądkowo-jelitowe (wzdęcia, gazy, biegunka itp.)
• Niski poziom płytek krwi i/lub niedokrwistość
• Duszność
• Zmęczenie

Poważne skutki uboczne leku Xeljanz mogą obejmować:

• Poważne infekcje
• Choroby krwi
• Łzy w przewodzie pokarmowym
• Nieprawidłowe testy czynności wątroby
• Reakcje alergiczne

Istnieje zwiększone ryzyko poważnych zdarzeń niepożądanych związanych ze stosowaniem leku Xeljanz:

• Zdarzenia związane z sercem, takie jak zawał serca i udar mózgu
• Rak
• Zakrzepy
• Śmierć

Kortykosteroidy

Kortykosteroidy naśladują kortyzol, hormon naturalnie wytwarzany przez organizm. W ten sposób mogą zmniejszyć stan zapalny w organizmie. Kortykosteroid jest zwykle wstrzykiwany do dotkniętych chorobą stawów.

Twój lekarz może określić, jakie leki – lub leki – są odpowiednie dla Twojej wyjątkowej sytuacji. Należy pamiętać, że chociaż leki na ŁZS mogą zmniejszać ból i zmiany skórne, nie są lekarstwem i powinny być częścią kompleksowego planu leczenia, który obejmuje zdrowy tryb życia i terapie uzupełniające.