Przewlekłe funkcjonalne zaparcia bez określonej przyczyny

Zaparcie czynnościowe, znane również jako przewlekłe idiopatyczne zaparcie, jest diagnozowane, gdy osoba doświadcza objawów zaparcia, ale nie można zidentyfikować konkretnej przyczyny problemu. Ponieważ można znaleźć fizyczną przyczynę wyjaśniającą objawy, zaparcie czynnościowe jest jednym z funkcjonalnych zaburzeń żołądkowo-jelitowych (FGD).

Objawy

Osoby, które doświadczają zaparcia czynnościowego, zgłaszają niektóre lub wszystkie z następujących objawów:

• Trzy lub mniej wypróżnień tygodniowo
• Twarde, grudkowate stołki
• Poczucie niepełnej ewakuacji
• Uczucie zablokowania lub niedrożności w odbycie i/lub odbytnicy
• Nadwyrężenie podczas wypróżnień
• Używanie palców do pomocy przy oddawaniu stolca (ewakuacja cyfrowa)
• Luźne stolce są rzadkością bez użycia środków przeczyszczających

Zgodnie z kryteriami Rzymu III dotyczącymi FGD, objawy zaparcia muszą występować w co najmniej 25% wszystkich wypróżnień. Objawy muszą również występować mniej niż 3 dni w tygodniu, przez co najmniej trzy miesiące w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, aby można było postawić diagnozę zaparcia czynnościowego.

Funkcjonalne zaparcia a IBS

Rozpoznanie funkcjonalnego zaparcia wymaga, aby objawy nie spełniały kryteriów zespołu jelita drażliwego (IBS). Zazwyczaj to brak bólu związanego z wypróżnianiem powoduje rozpoznanie zaparcia czynnościowego, w przeciwieństwie do IBS. Chociaż te dwa zaburzenia mają różne kryteria diagnostyczne, niektórzy badacze uważają, że nie ma między nimi wyraźnego rozróżnienia. Wielu świadczeniodawców oferuje diagnozę IBS, nawet jeśli surowe kryteria nie są spełnione, każdemu, kto doświadcza przewlekłych problemów jelitowych bez możliwej do zidentyfikowania przyczyny. Wielu pacjentów zgłasza, że ​​ich obraz objawów zmienia się z jednego zaburzenia na drugie i z powrotem w miarę upływu czasu.

Funkcjonalne zaparcia u dzieci

Kryteria diagnostyczne Rzymu IV dotyczące czynnościowych zaparć u niemowląt, małych dzieci i dzieci różnią się od tych dla dorosłych:

• Zaparcie definiuje się jako dwa lub mniej wypróżnień na tydzień.
• Przynajmniej jeden epizod zabrudzenia na tydzień (u osób przeszkolonych w korzystaniu z toalety)
• Historia trzymania stołka w
• Bolesne, twarde wypróżnienia
• Zaatakowany stolec w odbytnicy
• Doświadczenie stolców, które są tak duże, że mogą zatkać toaletę

Twoje dziecko może również wykazywać drażliwość i zmniejszony apetyt, ale poprawia nastrój i zwiększa apetyt, gdy jest w stanie oddawać duży stolec. Podobnie jak w przypadku zaparć czynnościowych u dorosłych, diagnozę stawia się tylko u dzieci, które nie spełniają kryteriów IBS.

Przewlekłe zaparcia to jeden z dziesięciu głównych problemów, które sprowadzają dzieci do pediatry. Szacuje się, że w 95 procentach przypadków problem jest diagnozowany jako funkcjonalny, a tylko bardzo mały odsetek dzieci ma rozpoznawalny problem, który odpowiada za objawy zaparcia. Problem najprawdopodobniej pojawia się w wieku od dwóch do czterech lat i jest zwykle związany z początkiem nauki korzystania z toalety.

Duży odsetek dzieci, u których występują zaparcia funkcjonalne, również doświadcza nietrzymania stolca, ponieważ luźny stolec wycieka wokół twardej masy. Około jedna trzecia dzieci z funkcjonalnymi zaparciami będzie wykazywać trudności behawioralne związane z ich objawami.

Leczenie

Leczenie zaparć czynnościowych jest inne dla dorosłych i dzieci. Jeśli Ty lub Twoje dziecko doświadczacie objawów przewlekłych zaparć, koniecznie udaj się do lekarza w celu przeprowadzenia odpowiedniej diagnostyki. Jeśli Twój pracownik służby zdrowia postawi diagnozę zaparcia, będzie współpracować z Tobą w celu opracowania planu leczenia.