GP 120, GP 41 i GP 160
HIV jest wirusem otoczkowym. To odróżnia go od wielu innych retrowirusów. Ma nie tylko płaszcz białkowy. Zamiast tego, kiedy wirus HIV opuszcza komórkę gospodarza, zabiera ze sobą część błony komórkowej tej komórki. Ten kawałek błony staje się otoczką HIV. Jednak otoczka wirusa HIV składa się nie tylko ze składników pochodzących od żywiciela. Składa się również z białek otoczki wirusa HIV.
Białka otoczki HIV obejmują gp41, gp120 i gp160. GP oznacza „glikoproteinę”. Glikoproteiny zawierają składniki węglowodanowe lub cukrowe, a także szkielet białkowy. Liczba po gp odnosi się do długości białka.
Uwaga: Nie wszystkie glikoproteiny są związane z wirusami. Wiele z najważniejszych białek w układzie odpornościowym to także glikoproteiny. Podobnie jak wiele innych białek znajdujących się w ludzkim ciele.
Białko gp120 jest prawdopodobnie najlepiej poznanym z białek otoczki HIV. Kilka szczepionek przeciwko HIV próbowało go zaatakować. Jest to bardzo ważne w wiązaniu wirusa HIV z komórkami CD4. Wielu badaczy uważa, że gdyby mogli skutecznie ingerować w wiązanie gp120, byliby w stanie zmniejszyć przenoszenie HIV.
Oprócz gp120, gp41 jest również ważna we wspomaganiu wnikania HIV do komórek gospodarza. Pomaga błonie wirusowej i błonie komórkowej łączyć się. Jest to kluczowa część procesu infekcji. Fuzja dwóch błon jest pierwszym krokiem w kierunku uwolnienia wirusowego RNA do komórki w celu replikacji. W rzeczywistości, inhibitor fuzji, enfuwirtyd, faktycznie działa poprzez zakłócanie działania gp41. Gp41 jest również białkiem, które utrzymuje gp120 przyłączone do otoczki wirusa. Znajduje się w błonie i wiąże się z gp120. Gp120 nie łączy się bezpośrednio z kopertą.
Gp160 nie jest w rzeczywistości trzecim białkiem otoczki wirusa HIV. Zamiast tego gp160 jest prekursorem gp120 i gp41. Większe białko, gp160, jest kodowane przez gen env (envelope). Następnie jest cięty na dwa mniejsze kawałki przez enzymy w komórce gospodarza, w wyniku czego otrzymuje się gp120 i gp41.
Rola we wchodzeniu i zakaźności HIV
Białka otoczki HIV odgrywają ważną rolę we wnikaniu i zakaźności HIV. Mają też potencjalnie duże znaczenie w profilaktyce i leczeniu. Jednak, co ciekawe, temat białek otoczki HIV często pojawia się w dyskusjach na temat testowania w kierunku HIV. Na przykład Western Blot nie jest uważany za ostateczną diagnozę dla HIV, chyba że dana osoba ma przeciwciała zarówno przeciwko białkom otoczki HIV, jak i białkom rdzenia HIV.
Istnieją również obawy dotyczące wpływu prób szczepionek przeciw HIV na rutynowe testy na obecność wirusa HIV. Rosnąca liczba osób, które brały udział w tych próbach, może prowadzić do większej liczby fałszywie dodatnich testów na przeciwciała HIV. Szczepionki są zwykle zaprojektowane tak, aby organizm wytwarzał przeciwciała przeciwko określonym białkom, takim jak białka otoczki wirusa HIV. Ponieważ te przeciwciała są dokładnie tym, czego szukają standardowe testy na HIV, może to prowadzić do fałszywie dodatniego wyniku. Po wzięciu udziału w próbie szczepionki przeciwko HIV ważne jest, aby w przyszłości wykonać właściwy test; taki, który szuka samego wirusa zamiast przeciwciał.
Jeśli bierzesz udział w próbie szczepionki przeciwko HIV, powiedz o tym swojemu lekarzowi, a możesz zdecydować się na odrzucenie standardowych testów na HIV. Powinieneś również prowadzić staranną dokumentację swojego udziału we wszelkich próbach szczepień.
Discussion about this post