Co to jest chromofobowy rak nerkowokomórkowy?

Chromofob komórka nerkowa rak jest dość rzadkim rodzajem raka nerki. Osoby z tym podtypem radzą sobie lepiej niż osoby z niektórymi innymi rodzajami raka nerki.

Nazwa „chromofob” pochodzi od sposobu, w jaki te komórki rakowe wyglądają podczas badania pod mikroskopem przy użyciu określonych barwników. Naukowcy po raz pierwszy opisali ten specyficzny rodzaj raka w latach 80. XX wieku.

Rodzaje raka nerki

Chromofobowy rak nerkowokomórkowy należy do szerszej grupy raków nerki zwanych rakiem nerkowokomórkowym (RCC). „Nerka” oznacza „nerkę”. „Rak” to słowo określające nowotwory, które zaczynają się w komórkach wyściełających narządy wewnętrzne. Około 90% nowotworów rozpoczynających się w nerkach jest klasyfikowanych jako rak nerkowokomórkowy.

Naukowcy w końcu dowiedzieli się, że niektóre nowotwory nerek zachowują się nieco inaczej niż inne. Oznacza to, że jeśli czyjeś komórki rakowe wyglądały pod mikroskopem w określony sposób, klasyfikowano je do różnych kategorii. A te nowotwory wydawały się mieć pewne podobieństwa, na przykład to, jak dobrze reagowały na określone terapie.

Chromofobowy rak nerkowokomórkowy jest podtypem raka nerkowokomórkowego. Około 5% osób z rakiem nerkowokomórkowym ma ten podtyp. W porównaniu z osobami z kilkoma innymi, bardziej powszechnymi podtypami, osoby z chromofobowym rakiem nerkowokomórkowym częściej są kobietami.

Osoby z podtypem chromofobów są również diagnozowane na wcześniejszym etapie niż osoby z niektórymi innymi podtypami. Oznacza to, że ich rak nie jest tak zaawansowany – nie rozrósł się i nie rozprzestrzenił tak bardzo – w porównaniu z osobami z innymi podtypami.

Objawy chromofobowego raka nerkowokomórkowego

Większość osób z chromofobowym RCC nie ma żadnych objawów w momencie diagnozy. Zamiast tego rak może zostać wykryty na skanach obrazowych wykonanych z innego powodu.

Jeśli objawy są obecne, mogą obejmować:

• Ból w dolnej części pleców (czasami nazywany „bólem boków”)
• Krew w moczu

Możesz odczuwać różne objawy, jeśli rak przeniósł się już do innych miejsc w twoim ciele (tzw. rak przerzutowy). W takim przypadku niektóre możliwe objawy to:

• Ból kości
• Utrata masy ciała
• Gorączka
• Kaszel
• Obrzęk nóg

Powoduje

Naukowcy wciąż dowiadują się, co powoduje chromofobowego raka nerkowokomórkowego. Wydaje się, że w grę wchodzi wiele złożonych czynników genetycznych i środowiskowych.

Podobnie jak inne rodzaje raka, chromofobowe RCC rozwija się częściowo z powodu zmian w materiale genetycznym danej osoby. Wiele czynników może spowodować, że twój materiał genetyczny – twoje DNA – ulegnie nieznacznemu uszkodzeniu podczas twojego życia. Jest to znane jako nabyta mutacja genetyczna.

Zwykle to nic wielkiego. Jeśli jednak konkretna komórka w twoich nerkach dostanie kilka mutacji, może zacząć zachowywać się nienormalnie. Na przykład może zacząć rosnąć i rozmnażać się, kiedy normalnie nie powinno. Innymi słowy, zamienia się w raka.

Niektóre rzeczy mogą zwiększać ryzyko niebezpiecznych mutacji. Na przykład następujące czynniki czasami zwiększają ryzyko raka nerkowokomórkowego:

• Palenie
• Wysokie ciśnienie krwi
• Inne rodzaje chorób nerek
• Narażenie na niektóre toksyny

Osoby w niektórych zawodach są bardziej narażone na te toksyny, na przykład mechanicy lub osoby pracujące w pralni chemicznej. Jednak w większości przypadków nie można znaleźć jasnej przyczyny.

To skomplikowane, ale niektóre części twojego DNA – specyficzne geny – wydają się być uszkodzone w chromofobowym raku nerkowokomórkowym. Na przykład gen o nazwie TP53 jest powszechnie dotknięty chorobą u osób z tą chorobą.

Zespoły genetyczne i chromofobowy rak nerkowokomórkowy

Niektórzy ludzie są również bardziej narażeni na zachorowanie na chromofobowego raka nerkowokomórkowego z powodu schorzeń, które odziedziczyli po rodzicach i byli obecni od urodzenia.

Na przykład osoby z zespołem Birt-Hogg-Dubé, stanem, który powoduje liczne łagodne (nienowotworowe) guzy skóry, mają wyższe ryzyko chromofobowego raka nerkowokomórkowego niż ogół społeczeństwa. Większość osób z chromofobowym rakiem nerkowokomórkowym nie ma takich zespołów.

Diagnoza

Aby postawić diagnozę, najpierw lekarz przeprowadzi Twoją historię medyczną, pytając Cię o aktualne objawy i inne schorzenia. To, w połączeniu z badaniem fizykalnym, może wskazywać na rak nerki jako potencjalny problem.

Chociaż nie można ich użyć do ostatecznej diagnozy, wiele testów medycznych może dostarczyć pewnych wskazówek. Mogą również wykluczyć inne potencjalne przyczyny twoich objawów. Niektóre z nich to:

• Analiza moczu: Analiza próbki moczu w poszukiwaniu krwi i innych cech

• Kreatynina: Aby sprawdzić czynność nerek

• Fosfataza alkaliczna: aby dać wskazówki na temat potencjalnego rozprzestrzeniania się do kości

Testy obrazowe mogą być również ważne dla diagnozy. Mogą one ujawnić, czy w nerkach jest coś nienormalnego. Na przykład mogą one obejmować co najmniej jeden z następujących elementów:

• Tomografia komputerowa (CT) nerki (najczęściej)

• Pielogram dożylny (badanie rentgenowskie z użyciem barwnika w celu lepszego ukazania dróg moczowych)

• USG nerki

• Rezonans magnetyczny (MRI) nerki

W połączeniu te testy mogą dać lekarzom bardzo dobre wyobrażenie o tym, czy dana osoba ma jakiś rodzaj raka nerki. Jednak specjalista musi zbadać pod mikroskopem próbkę tkanki z podejrzanego obszaru nerki w celu uzyskania ostatecznej diagnozy.

Może się to zdarzyć na różne sposoby. Lekarze często mogą stwierdzić na podstawie tych wszystkich innych wskaźników, że rak nerki jest bardzo prawdopodobny. Jeśli tak, mogą planować chirurgiczne usunięcie nerki lub części nerki.

Następnie mogą wysłać do laboratorium część podejrzanej tkanki nowotworowej. Patolog (lekarz specjalizujący się w naukach laboratoryjnych) bada komórki i określa, czy rak jest obecny i jaki to jest. To wtedy możesz powiedzieć, że masz konkretnie chromofobowe RCC.

Rzadziej osoba może mieć biopsję nerki przed operacją, jeśli nie jest jeszcze jasne, że rak jest problemem. W takim przypadku do laboratorium wysyłana jest również próbka tkanki. Tam ekspert może ostatecznie zdiagnozować chromofobowego RCC.

Leczenie

Leczenie chromofobowego raka nerkowokomórkowego będzie w dużej mierze zależeć od stadium raka. Odnosi się to do tego, jak bardzo rak rozprzestrzenił się w twoim ciele.

Etapy 1-3 Choroba

Dla osób z rakiem w stadium 1, stadium 2 lub stadium 3 głównym podejściem jest operacja. Chirurg może zalecić całkowite usunięcie nerki (radykalne nefrektomia). Jeśli twój rak jest bardzo mały, może być konieczne usunięcie tylko jego części (częściowa nefrektomia).

Chodzi o to, aby całkowicie usunąć raka z organizmu poprzez operację. Zwykle nie jest potrzebne dalsze leczenie. Na przykład radioterapia – czasami stosowana w przypadku innych rodzajów nowotworów – nie jest standardową częścią leczenia.

Jednak twój lekarz prawdopodobnie będzie chciał monitorować twoje nerki pod kątem oznak nawrotu raka. Na przykład możesz potrzebować okresowych badań obrazowych (takich jak tomografia komputerowa) obszaru.

Niektóre inne procedury są alternatywą dla tradycyjnej chirurgii, która może mieć sens dla niektórych osób. Nie wymagają one dużych cięć w okolicy. Zamiast tego są to techniki, które spalają lub zamrażają rakową część nerki. Na przykład możesz usłyszeć te, które są określane jako:

• Kriochirurgia: Tkanka rakowa zostaje zamrożona.
• Ablacja o częstotliwości radiowej: Do tkanek nowotworowych przykładany jest prąd elektryczny.
• Ablacja mikrofalowa: energia mikrofalowa jest dostarczana przez sondę do tkanek nowotworowych.

Jedna z tych alternatyw może być dobrą opcją dla osób z wysokim ryzykiem operacji, jeśli masz bardzo mały guz lub jeśli masz tylko jedną nerkę. Jednak jest znacznie bardziej prawdopodobne, że Twój rak odrośnie, jeśli wybierzesz jedną z tych metod zamiast standardowej operacji.

Choroba stopnia 4

U osób z chorobą w stadium 4 ich rak rozprzestrzenił się już bardziej w całym ciele. Sama operacja nie wyleczy choroby. Jednak operacja jest nadal czasami pomocna, na przykład w celu zmniejszenia objawów, nawet jeśli nie wyleczy choroby.

Osoby z RCC chromofobowym w stadium 4 zwykle również potrzebują dodatkowych terapii. Na przykład chemioterapia może pomóc spowolnić wzrost guza i pomóc ci żyć dłużej z mniejszą liczbą objawów. Naukowcy wciąż uczą się, jakie kombinacje leków są najlepsze.

Można wypróbować grupę leków zwanych inhibitorami angiogenezy. Leki te blokują zdolność guza do tworzenia nowych naczyń krwionośnych, dzięki czemu ograniczają rozprzestrzenianie się guza. Niektóre z nich to:

• Sutent (sunitynib)
• Zortressa (ewerolimus)

Czasami stosuje się kombinację leków, takich jak Lenvima (lenwatynib) i Zortress (everolimus).

Rokowanie

W porównaniu do osób z niektórymi innymi podtypami raka nerkowokomórkowego, osoby z chromofobowym rakiem nerkowokomórkowym radzą sobie lepiej. Częściowo dzieje się tak dlatego, że mają tendencję do diagnozowania we wcześniejszym stadium raka.

Około 90% osób zdiagnozowanych na etapie 1 lub 2 będzie żyło pięć lat po postawieniu diagnozy. Jednak wskaźnik ten jest niższy w przypadku osób, które w momencie pierwszej diagnozy mają już zaawansowanego raka.

Streszczenie

Chromofobowy rak nerkowokomórkowy jest rzadkim rodzajem raka nerki. Wiele osób jest diagnozowanych, zanim pojawią się objawy. Kiedy ten rak jest we wczesnym stadium, zwykle jest wykrywany, gdy skan wykonany pod kątem innego stanu wykrywa go przypadkowo.

Diagnozę stawia się na podstawie obrazowania i biopsji guza. Leczenie wczesnych stadiów polega na usunięciu całości lub części nerki. W przypadku zaawansowanych stadiów leczenie może obejmować leki hamujące wzrost nowotworu.

Wiadomość, że u Ciebie lub bliskiej Ci osoby zdiagnozowano jakikolwiek rodzaj raka, może być druzgocąca. Jednak dobrą wiadomością jest to, że wiele osób, u których zdiagnozowano chromofobowego raka nerkowokomórkowego, można całkowicie wyleczyć. Uzyskaj jak najwięcej informacji od swojego lekarza o dostępnych opcjach. Pomoże Ci to podejmować najlepsze decyzje zdrowotne dla siebie i swojej rodziny.