Dysfunkcja śródbłonka

Pojęcie dysfunkcji śródbłonka stało się w ostatnich latach ważne dla naszego zrozumienia wielu schorzeń sercowo-naczyniowych, w tym choroby wieńcowej (CAD), nadciśnienia, dławicy mikronaczyniowej (zespół serca x), dysfunkcji rozkurczowej i innych.

Funkcja warstwy śródbłonka

W tętniczkach organizmu (małych tętnicach, które precyzyjnie regulują przepływ krwi do tkanek) warstwa śródbłonka (lub śródbłonek) jest wewnętrzną wyściółką komórek, która pełni kilka krytycznych funkcji.

Śródbłonek utrzymuje prawidłowe rozszerzenie i zwężenie naczyń krwionośnych. Ta funkcja określa z chwili na chwilę, ile krwi jest odbierane przez różne tkanki organizmu.

„Ton” śródbłonka (równowaga między rozszerzeniem a zwężeniem) również w dużej mierze determinuje ciśnienie krwi danej osoby i ile pracy musi wykonać serce, aby przepompować krew do organizmu.

Ponadto śródbłonek chroni również tkanki przed różnymi substancjami toksycznymi, reguluje mechanizm krzepnięcia krwi, kontroluje płyny, elektrolity i wiele innych substancji, które przechodzą tam iz powrotem między krwią a tkankami oraz reguluje stan zapalny w tkankach.

Wszystko to oznacza, że ​​prawidłowe funkcjonowanie śródbłonka ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania tkanek i narządów organizmu.

Przyczyny dysfunkcji śródbłonka

Ponieważ śródbłonek jest tak ważny dla tak wielu funkcji życiowych, przeprowadza się wiele badań, aby zrozumieć wszystkie przyczyny dysfunkcji śródbłonka. W tym momencie oczywiste jest, że dysfunkcja śródbłonka jest związana z obniżeniem poziomu tlenku azotu (NO) w ścianach naczyń krwionośnych.

NO to gaz wytwarzany przez metabolizm aminokwasu L-argininy. NO, który ma bardzo krótki okres półtrwania, działa lokalnie w naczyniach krwionośnych, pomagając modulować napięcie naczyniowe i inne ważne funkcje śródbłonka.

Niedobór produkcji NO prowadzi do nadmiernego zwężenia naczyń krwionośnych (co może powodować nadciśnienie), przyczynia się do aktywacji płytek krwi (co prowadzi do krzepnięcia krwi), zwiększa stymulację stanu zapalnego ścian naczyń krwionośnych (co przyczynia się do miażdżycy) i zwiększa przepuszczalność ścian naczyń krwionośnych dla uszkadzających lipoprotein i różnych toksyn.

Podsumowując, dysfunkcja śródbłonka charakteryzuje się obniżonym poziomem NO w naczyniach, co z kolei prowadzi do kilku nieprawidłowości w funkcjonowaniu naczyń krwionośnych. Te nieprawidłowości funkcjonalne mają tendencję do sprzyjania chorobom sercowo-naczyniowym.

Ponadto dysfunkcja śródbłonka może bezpośrednio powodować nieprawidłowe zwężenie małych tętnic i uważa się, że jest głównym czynnikiem w wytwarzaniu zespołu sercowego xi, potencjalnie, dysfunkcji rozkurczowej.

Powiązane zaburzenia i nawyki

Dokładne drogi rozwoju dysfunkcji śródbłonka są wciąż opracowywane. Wydaje się jednak jasne, że mogą się do tego przyczynić liczne zaburzenia medyczne, nawyki i nieuniknione wydarzenia życiowe, w tym:

• Nadciśnienie
• Cukrzyca
• Podwyższony poziom cholesterolu LDL i trójglicerydów
• Palenie
• Siedzący tryb życia
• Stres emocjonalny: obecnie uważa się, że kardiomiopatia stresowa, znana również jako „zespół złamanego serca”, jest związana z ostrą i ciężką postacią dysfunkcji śródbłonka.
• Infekcje
• Niewydolność serca
• Niedoczynność tarczycy
• Osteoporoza
• Starzenie się
• Chemioterapia i radioterapia
• Wpływy genetyczne

Diagnoza

Postawienie formalnej diagnozy dysfunkcji śródbłonka zwykle nie jest konieczne. Można bezpiecznie założyć pewien stopień dysfunkcji śródbłonka u każdego, kto ma CAD, nadciśnienie lub główne czynniki ryzyka chorób serca (szczególnie te wymienione powyżej). Tak więc faktyczny pomiar funkcji śródbłonka pacjenta nie jest czymś, co rutynowo robią lekarze.

Jeśli jednak podejrzewa się dysfunkcję śródbłonka u osoby bez wyraźnych powodów (np. u osoby, u której podejrzewa się zespół kardiologiczny x), diagnozę można potwierdzić badaniami, które mierzą zdolność naczyń krwionośnych do rozszerzania się (podczas cewnikowania lub badania USG). ) w odpowiedzi na podanie acetylocholiny.

Zabiegi

Funkcjonowanie śródbłonka można poprawić, stosując środki związane ze stylem życia, które są powszechnie nakłaniane do zmniejszenia ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, w tym do utraty wagi, ćwiczeń fizycznych, zaprzestania palenia, kontroli nadciśnienia i cukrzycy.

Niektóre z tych środków kontroli ryzyka zostały dobrze udokumentowane w celu zmniejszenia dysfunkcji śródbłonka. Obejmują one:

• Statyny
• dieta śródziemnomorska
• Inne środki dietetyczne, w tym orzechy, oliwa z oliwek, gorzka czekolada, zielona herbata, żywność pochodzenia roślinnego.
• Ćwiczenia aerobowe
• Utrata masy ciała

Ponadto kilka leków jest specjalnie badanych, aby sprawdzić, czy mogą one poprawić dysfunkcję śródbłonka w klinicznie znaczący sposób. Niektóre środki, które wydają się obiecujące, to nifedypina, estrogen, ranolazyna, aspiryna, L-arginina i sildenafil.

W ostatnich latach badacze medyczni zidentyfikowali dysfunkcję śródbłonka jako ważną przyczynę wielu rodzajów problemów sercowo-naczyniowych. Chociaż prowadzone są aktywne badania mające na celu odkrycie sposobów poprawy funkcji śródbłonka, a tym samym zmniejszenia ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, już wiele możemy z tym zrobić.

W szczególności powinniśmy zadbać o to, aby dużo ćwiczyć, rzucić palenie i upewnić się, że współpracujemy z naszymi lekarzami, aby poradzić sobie z nadciśnieniem lub cukrzycą, jeśli mamy takie schorzenia.