Pozycja rekonwalescencji w leczeniu pierwszej pomocy

Od wielu lat w ratownictwie medycznym (EMS) leczeniem z wyboru dla nieprzytomnych pacjentów, którzy oddychają, jest ułożenie ich w pozycji wyzdrowienia. Chodzi o to, aby zapobiec wymiotom (zawartość żołądka) do płuc, co jest stanem znanym jako aspiracja. W żargonie lekarskim pozycja wypoczęta nazywana jest pozycją leżącą boczną lub czasami określa się ją mianem pozycji leżącej na boku. W prawie każdym przypadku ratownikom udziela się pierwszej pomocy, aby ułożyć pacjenta na lewym boku i regularnie nazywać to lewą, boczną pozycją leżącą.

Jak to działa (podobno)

Pomysł na pozycję wygodną polega na umożliwieniu odpływu zawartości żołądka na wypadek, gdyby coś zostało zwrócone. Wierzchołek przełyku (przewód pokarmowy) znajduje się tuż obok górnej części tchawicy (tchawicy). Jeśli cokolwiek wypłynie z przełyku, może łatwo dostać się do płuc, zasadniczo utopiąc pacjenta lub powodując tzw. zachłystowe zapalenie płuc (infekcja płuc od obcego materiału).

Problem z pozycją wygodną jest taki sam, jak w przypadku wielu innych zabiegów pierwszej pomocy: w teorii brzmi to dobrze, ale nikt nie wie, czy to naprawdę działa. Nie ma dużo pieniędzy na pierwszą pomoc, chyba że leczenie wymaga lekarstwa lub specjalistycznego sprzętu. Pozycjonowanie kogoś, aby uniemożliwić mu aspirację, jest całkowicie bezpłatne. Ponieważ nie ma nic do zyskania, bardzo niewiele osób prowadzi badania na temat takich rzeczy, jak pozycja wyzdrowienia.

Dowody potwierdzające (nie ma ich wiele)

Udało nam się znaleźć dokładnie jedno badanie, w którym oceniano skuteczność różnych pozycji ciała podczas aspiracji. Badanie jest wadliwe, ponieważ w rzeczywistości nie porównywało pozycji ciała jako rodzaju leczenia. Zamiast tego w badaniu porównywano wyniki pacjentów, którzy przedawkowali i zwymiotowali, zanim ktokolwiek tam dotarł. Autorzy przyjrzeli się, jak pacjent został znaleziony, a następnie porównali, jak dobrze każdy z nich radził sobie na dłuższą metę.

W tym badaniu pozycja wypoczywania była lepsza niż w przypadku, gdy osoba nieprzytomna leżała płasko na plecach, znana jako leżąca na wznak. Jednak najlepszą opcją ochrony dróg oddechowych — przynajmniej według tego jednego badania — było leżenie pacjenta na brzuchu. Okazuje się, że jeśli leżysz płasko z drenem (usta) w najniższym punkcie, to rzeczy wychodzące z jelit nie trafią do Twoich płuc.

Kto wiedział?

Oczywiście nie jest to takie proste. Badali przypadek, a nie wybór leczenia dokonany przez ratowników. Większość z nas zawahałaby się przed całkowitym przewróceniem pacjenta. Po pierwsze, musisz być w stanie monitorować oddech i drogi oddechowe pacjenta, jeśli jest on tak chory. Naprawdę trudno to zrobić, jeśli masz twarz pacjenta wepchniętą w ziemię. Oddychanie piaskiem nie jest dużo lepsze niż wsysanie obiadu, jeśli chodzi o przeżywalność.

Przedawkowanie to coś więcej niż rzyganie

Inne badanie dotyczące pozycjonowania pacjenta po przedawkowaniu jeszcze bardziej komplikuje sprawę. To, że pacjent połknął zbyt wiele tabletek, nie oznacza, że ​​całkowicie wchłonął potencjalnie niebezpieczną substancję. Prawie zawsze w brzuchu znajdują się niestrawione kapsułki i tabletki. Inna grupa badaczy zmierzyła wpływ ustawienia ciała na to, jak szybko te niestrawione części pigułki przedostały się do krwiobiegu. Nazywa się to wchłanianiem i okazuje się, że pozycja naszego ciała ma duży wpływ na szybkość trawienia.

W tym badaniu odleżyna boczna lewa wyszła na wierzch. Zwyciężyła osoba leżąca na plecach, ale nawet ci autorzy przyznali, że bulgotanie treści żołądkowej do płuc przede wszystkim pokonało cel spowolnienia wchłaniania. Ułożenie pacjenta na brzuchu było najgorszym sposobem spowolnienia przedawkowania. Pacjenci w pozycji leżącej znacznie szybciej wchłaniali tabletki.

Co zrobić, jeśli pacjent ma chorobę serca?

Jakby wody nie były wystarczająco mętne, jest jeszcze jedna potencjalna komplikacja do rozważenia. Pacjenci z postacią choroby serca znaną jako zastoinowa niewydolność serca (CHF) w ogóle nie tolerują dobrze pozycji wypoczętej. Ci ludzie mają problemy z utrzymaniem przepływu krwi przez serce, a kiedy leżą na boku, serce staje się bardziej zatkane niż zwykle.

Trzecia grupa badaczy porównała 14 zdrowych ochotników z 14 pacjentami z CHF (którzy również byli ochotnikami). Pacjenci z CHF nie zmienili się zbytnio, gdy przeszli z pozycji siedzącej do leżącej lub leżącej. Jednak po bokach mieli duszność i duży dyskomfort.

Co to oznacza dla Ciebie

Możesz być teraz bardziej zdezorientowany niż wtedy, gdy zaczynałeś ten artykuł, ale o to właśnie chodzi. Wiele terapii nauczanych w ramach pierwszej pomocy opiera się raczej na teorii niż na dowodach. Jeśli to ma sens, tak to się robi. Czasami teorie są błędne. Czasami dowody są błędnie odczytywane i zmieniają sposób udzielania pierwszej pomocy, tylko po to, aby zmienić się z powrotem po opublikowaniu kolejnych dowodów. RKO jest doskonałym przykładem tego, jak praktyka pierwszej pomocy przypływa i odpływa w połączeniu z polityką, modą i rosnącą liczbą dowodów.

W przeciwieństwie do resuscytacji krążeniowo-oddechowej, praktyka umieszczania nieprzytomnych pacjentów w pozycji bezpiecznej nie zmieniła się od dziesięcioleci. Może tak być, ponieważ aspiracja nie jest tak powszechna u większości pacjentów. W rzeczywistości aspiracja jest głównie problemem u starszych pacjentów z demencją, którzy mają trudności z przełykaniem.

Pozycja do odpoczynku jest nauczana w bardzo precyzyjny sposób. W niektórych podręcznikach pierwszej pomocy – a także bardziej zaawansowanych – ratownik kładzie pacjenta na boku z jedną zgiętą nogą i głową opartą na ramieniu. Rzeczywisty świat nie jest precyzyjny. Zrozumienie tego, co musisz osiągnąć, jest ważniejsze niż sposób, w jaki to robisz. Trzymaj rzeczy z dala od płuc pacjentów. Jeśli to oznacza, że ​​przetaczasz je prawie do końca na brzuchu, niech tak będzie. Upewnij się, że obserwujesz ich oddech, a jeśli się zatrzymają, odwróć je i rozpocznij resuscytację krążeniowo-oddechową.