Przyczyny i ryzyko urodzenia martwego dziecka

Wewnątrzmaciczny zgon płodu jest terminem klinicznym oznaczającym urodzenie martwego dziecka, używanym do opisania śmierci dziecka w macicy. Termin ten jest zwykle stosowany do strat w 20. tygodniu ciąży lub później.

Ciąże utracone wcześniej są uważane za poronienia i są traktowane inaczej przez lekarzy orzeczników. Na przykład rodzice martwego dziecka otrzymają akt urodzenia i zgonu, podczas gdy rodzice poronionego płodu nie.

Dla wielu, którzy doświadczyli takiej straty, granica między urodzeniem martwego dziecka a poronieniem często może wydawać się arbitralna, ale w żaden sposób nie powinna sugerować, że reakcja emocjonalna rodzica jest mniej lub bardziej głęboka.

Przypadki martwego urodzenia

Według Centers for Disease Control and Prevention śmierć płodu występuje w około 1 na 100 ciąż w Stanach Zjednoczonych. Wczesny poród martwego dziecka (występujący od 20 do 27 tygodnia) jest tylko nieznacznie częstszy niż późny poród martwy (28 tygodni lub później). Według CDC w Stanach Zjednoczonych jest około 24 000 martwych urodzeń.

Upadek płodu jest różnie definiowany na całym świecie, w zależności od wieku ciążowego i masy płodu. W niektórych miejscach próg może wynosić od co najmniej 16 tygodni do co najmniej 26 tygodni przy wadze od co najmniej 400 gramów do co najmniej 500 gramów.

Według Światowej Organizacji Zdrowia w 2015 roku na świecie było 2,6 miliona martwych urodzeń, z ponad 7178 zgonami dziennie. Większość wystąpiła w krajach rozwijających się. Dziewięćdziesiąt osiem procent wystąpiło w krajach o niskim i średnim dochodzie. Około połowa wszystkich martwych urodzeń miała miejsce podczas aktu urodzenia (okres śródporodowy), w czasie największego ryzyka.

Powoduje

Ogólnie rzecz biorąc, około jeden na cztery urodzenie martwego dziecka będzie niewyjaśniony. Spośród osób ze zdiagnozowaną przyczyną najczęstsze to:

Wrodzone wady wrodzone
Nieprawidłowości genetyczne
Odklejenie łożyska i inne zaburzenia łożyska (takie jak vasa previa)
Dysfunkcja łożyska prowadząca do ograniczenia wzrostu płodu
Powikłania pępowiny
Pęknięcie macicy

Czynniki ryzyka

Istnieje kilka czynników, które mogą narazić kobietę na większe ryzyko urodzenia martwego dzieckaNiektóre są czynnikami, które możesz kontrolować; inne, których nie możesz.

Zdrowie Matki

Twój ogólny stan zdrowia i dobre samopoczucie są kluczowe dla określenia Twojej zdolności do noszenia dziecka do terminu porodu. Nadciśnienie, cukrzyca, toczeń, choroba nerek, zaburzenia tarczycy i trombofilia to tylko niektóre ze schorzeń związanych z urodzeniem martwego dziecka. Palenie, alkohol i otyłość również mogą się przyczynić.

Wyścig

Pochodzenie etniczne i rasa również odgrywają rolę, zarówno pod względem predyspozycji genetycznych, jak i barier społeczno-ekonomicznych, które uniemożliwiają niektórym matkom dostęp do opieki okołoporodowej. Afroamerykanki są dziś dwukrotnie bardziej narażone na urodzenie martwego dziecka w porównaniu do białych kobiet.

Wiek

Dzięki zaawansowanym technologiom okołoporodowym zaawansowany wiek matki nie jest już takim czynnikiem, jak kiedyś. Mimo to kobiety w wieku powyżej 35 lat częściej niż młodsze kobiety mają niewyjaśniony martwy płomień.

Ciąża mnoga

Noszenie więcej niż jednego dziecka zwiększa ryzyko urodzenia martwego dziecka. W rezultacie u kobiet poddawanych zapłodnieniu in vitro (IVF) często zaleca się przeniesienie jednego zarodka na cykl, aby zmniejszyć ryzyko urodzenia martwego dziecka.

Narażenie na przemoc

Przemoc domowa może dotknąć kobiety wszystkich ras i niezależnie od pozycji ekonomicznej. Jednak w biedniejszych społecznościach wysoka stopa bezrobocia, zażywanie narkotyków i uwięzienie może narazić matkę i nienarodzone dziecko na jeszcze większe ryzyko.

Historia problemów

Historia problemów z ciążą, w tym ograniczenie wzrostu płodu i poród przedwczesny, przekłada się na wyższe ryzyko urodzenia martwego dziecka w kolejnej ciąży. Tymczasem kobiety, które wcześniej urodziły martwe dziecko, są od dwóch do dziesięciu razy bardziej narażone na kolejne.

Doświadczanie martwego urodzenia

Najczęstszą oznaką urodzenia martwego dziecka jest to, że matka nie czuje już, że jej dziecko się porusza. Jeśli Twój lekarz potwierdzi, że Twoje dziecko faktycznie urodziło się martwe, prawdopodobnie otrzymasz dwie opcje:

Wywoływanie porodu lekami, aby zaczął się w ciągu kilku dni
Oczekiwanie na naturalny poród w ciągu tygodnia lub dwóch

Jeśli urodzisz martwego dziecka, naturalne jest, że odczuwasz często oszałamiający wachlarz emocji. Nie próbuj ich połykać. Zamiast tego zwróć się do swojej sieci wsparcia (w tym przyjaciół, rodziny i lekarza) o pomoc w pogodzeniu się ze stratą.

Jeśli okaże się, że nie jesteś w stanie sobie z tym poradzić, poszukaj profesjonalnej pomocy u licencjonowanego doradcy lub specjalisty od zdrowia psychicznego. Poproś swojego lekarza lub położnika o skierowania. W końcu pogodzenie się z urodzeniem martwego dziecka nie jest wydarzeniem; to proces. Daj sobie czas i nie zamykaj się. Będzie lepiej.