Co to jest zaburzenie polegające na ograniczaniu spożycia żywności?

Zaburzenie polegające na unikaniu restrykcyjnego przyjmowania pokarmu (ARFID), wcześniej znane jako selektywne zaburzenie odżywiania (SED), jest zaburzeniem odżywiania charakteryzującym się poważnym ograniczeniem ilości i/lub rodzajów spożywanych pokarmów.

Unikanie jedzenia opiera się na cechach sensorycznych i/lub obawie o nieprzyjemne konsekwencje jedzenia, skutkujące niezaspokojeniem indywidualnych potrzeb żywieniowych.

Zwykle występuje w dzieciństwie, ale może rozwinąć się w każdym wieku. Jest bardziej dotkliwy niż typowe dziecięce „wybredne jedzenie” i ma tendencję do wpływania na ogólny apetyt dziecka, przyjmowanie pokarmu, wzrost i rozwój.

ARFID jest podobny do anoreksji z zaburzeniami odżywiania, ponieważ ogranicza przyjmowanie pokarmu. Jednak ARFID różni się tym, że nie wiąże się z lękiem ani obsesją na punkcie masy ciała, wyglądu ani lęku przed otłuszczeniem.

Niemniej jednak ARFID i anoreksja mają podobne objawy fizyczne (a tym samym konsekwencje medyczne) z powodu obu zaburzeń związanych z niezaspokojeniem potrzeb żywieniowych.

Będąc stosunkowo nowym rozpoznanym zaburzeniem odżywiania, wciąż wiele nie wiadomo na temat ARFID, szczególnie w odniesieniu do starszych nastolatków i dorosłych. Trwają badania w tej dziedzinie i miejmy nadzieję, że rzucą więcej światła na ten ważny temat, aby pomóc ludziom, którzy na to cierpią.

Objawy

Poniżej znajdują się zarówno behawioralne, jak i fizyczne objawy, które często wykazują osoby z ARFID.

Behawioralne

Osoby z ARFID mogą wykazywać następujące objawy behawioralne, psychologiczne lub fizyczne:

• Znaczna utrata wagi
• Ubieranie się w warstwy, aby ukryć utratę wagi lub utrzymać ciepło
• Skarży się na zaparcia, bóle brzucha, nietolerancję zimna, zmęczenie i/lub nadmiar energii
• Skargi na stałe, niejasne problemy żołądkowo-jelitowe w czasie posiłków, które nie mają znanej przyczyny, takie jak rozstrój żołądka, uczucie sytości itp.
• Nagłe lub poważne ograniczenie rodzaju lub ilości spożywanego pokarmu
• Zje tylko niektóre tekstury jedzenia
• Knebluje się na jedzeniu lub obawia się zakrztuszenia się lub wymiotów
• Zmniejszony apetyt lub zainteresowanie jedzeniem
• Mały zakres lubianych pokarmów, które z czasem się zmniejszają (tj. wybredne jedzenie, które stopniowo się pogarsza)
• Brak lęku związanego z obrazem ciała lub strachu przed przybraniem na wadze

Fizyczny

Objawy fizyczne mogą obejmować:

• Skurcze żołądka, inne niespecyficzne dolegliwości żołądkowo-jelitowe (zaparcia, refluks żołądkowy itp.)
• Zaburzenia miesiączkowania, brak miesiączki lub całkowite zatrzymanie miesiączki u osoby po okresie dojrzewania.
• Trudności z koncentracją
• Nieprawidłowe wyniki badań laboratoryjnych (niedokrwistość, niski poziom tarczycy i hormonów, niski poziom potasu, niska liczba krwinek)
• Spowolnione tętno
• Zawroty głowy
• Półomdlały
• Cały czas jest mi zimno
• Problemy ze snem
• Sucha skóra
• Łamliwe paznokcie
• Cienkie włosy na ciele
• Przerzedzenie włosów na głowie, suche i łamliwe włosy
• Słabe mięśnie
• Zimne, cętkowane dłonie i stopy lub obrzęki stóp
• Słabe gojenie ran
• Upośledzone funkcjonowanie układu odpornościowego

Diagnoza

Osoby z zaburzeniem polegającym na unikaniu restrykcyjnego przyjmowania pokarmów unikają jedzenia i ograniczają przyjmowanie pokarmów do takiego stopnia, że ​​nie zaspokajają swoich potrzeb żywieniowych. Z tego powodu mogą mieć jeden lub więcej z następujących objawów diagnozy:

• Znacząca utrata masy ciała, brak przybierania na wadze zgodnie z oczekiwaniami lub słabsze wzorce wzrostu
• Znaczący niedobór żywieniowy
• Uzależnienie od doustnych suplementów diety lub żywienia przez zgłębnik (dojelitowego)
• Znacznie upośledzone funkcjonowanie psychospołeczne
• Brak dowodów na zaburzone postrzeganie masy ciała lub kształtu

Świadczeniodawcy muszą wykluczyć inne diagnozy, takie jak choroba fizyczna, a także inne zaburzenia psychiczne, które zmniejszają apetyt i/lub spożycie, takie jak inne zaburzenia odżywiania lub depresja.

Nieleczone niedobory żywieniowe mogą zagrażać życiu. Ponadto funkcjonowanie społeczne może być zauważalnie zmniejszone, takie jak nieuczestniczenie w rodzinnych posiłkach lub spędzanie czasu z przyjaciółmi, gdy chodzi o jedzenie.

Czynniki ryzyka

Chociaż wciąż istnieją pewne niewiadome dotyczące ARFID, naukowcy byli w stanie zidentyfikować niektóre czynniki ryzyka. Osoby mogą być bardziej podatne na rozwój ARFID, jeśli mają zaburzenia ze spektrum autyzmu, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) lub inne niepełnosprawności intelektualne.

Dzieci, których wybredne jedzenie nie ustępuje po dłuższym czasie lub które mają wyjątkowo wybredne jedzenie, mają większe ryzyko rozwoju ARFID. Wiele dzieci z ARFID ma również współwystępujące zaburzenie lękowe, a także są one narażone na wysokie ryzyko innych zaburzeń psychicznych.

Leczenie

Terapia, taka jak terapia poznawczo-behawioralna, jest powszechnie stosowana, aby pomóc pacjentom w normalizacji jedzenia i zmniejszyć niepokój związany z jedzeniem. Korzystne może być również leczenie rodzinne i szkolenie rodziców.

Praca z multidyscyplinarnym zespołem pracowników służby zdrowia, która obejmuje interwencje fizyczne, żywieniowe, psychologiczne i psychiatryczne, może zaoferować całościowe podejście do powrotu do zdrowia.

Korona

To, jak radzi sobie jedna osoba, może się różnić od innych. Jednym z głównych celów radzenia sobie z zaburzeniami odżywiania jest zwracanie się ku zdrowym strategiom radzenia sobie, a nie dysfunkcyjnym lub destrukcyjnym. Poniższe strategie mogą być pomocne w radzeniu sobie z ARFID lub innymi zaburzeniami odżywiania:

• Bądź świadomy osobistych wyzwalaczy i opracuj plan działania, jeśli napotkasz jednego (lub więcej) swoich tygrysów.
• Otocz się systemem wsparcia. Niezależnie od tego, czy będzie to rodzina, przyjaciele, sąsiedzi czy współpracownicy, znajdź osoby w swoim życiu, na które możesz liczyć na wsparcie w drodze do wyzdrowienia i nie tylko.
• Bądź uważny i uczestnicz w czynnościach samoopieki. Określ, co musisz zrobić, aby zachować dobre zdrowie fizyczne i psychiczne, a także zaspokoić swoje potrzeby społeczne i psychologiczne. Znajdź sposoby na regularne włączanie tych czynności dbania o siebie do swojego stylu życia.

Rodzice i opiekunowie osób z ARFID odgrywają ważną rolę w powrocie do zdrowia. Ważne jest, aby ci, którzy opiekują się osobami z ARFID, mieli również zdrowe umiejętności radzenia sobie. Rodzice i opiekunowie również muszą być zdrowi fizycznie, emocjonalnie i duchowo, ponieważ powrót do zdrowia bliskiej osoby może być równie trudny do zniesienia.

Zaangażowanie się w samoopiekę, dołączenie do grupy wsparcia (osobiście lub online) lub udział w terapii to tylko kilka sposobów na zarządzanie odpowiedzialnością za opiekę nad osobą z zaburzeniami odżywiania.