Anatomia krtani

Krtań, powszechnie nazywana skrzynką głosową, znajduje się na szczycie szyi i jest niezbędna do oddychania, wokalizacji, a także do zapewniania, że ​​jedzenie nie utknie w tchawicy i nie spowoduje zadławienia. Siedząc tuż przed przełykiem, tutaj znajdują się fałdy głosowe, co sprawia, że ​​ten narząd jest absolutnie niezbędny do fonacji (wydawania dźwięków mowy).Widocznie porusza się w górę iw dół, gdy ludzie połykają. Ta część ciała może podlegać wielu poważnym schorzeniom, w tym infekcjom bakteryjnym (zapalenie krtani), rakowi krtani i porażeniu fałdów głosowych (VFP), które mogą poważnie upośledzić funkcjonowanie.

Anatomia

Struktura

Krtań to złożony zespół chrząstki, więzadła i mięśnia oraz błony śluzowej. Pusta struktura składa się z trzech dużych odcinków chrząstki, które są niesparowane – tarczycy, pierścieniowatej i nagłośni – a także sześciu mniejszych chrząstek. Oto szybki podział dużych chrząstek:

• Chrząstka tarczycy: ta największa chrząstka krtani składa się z przedniej i bocznej części jej struktury. Prawa i lewa połówka (blaszki) łączą się w linii środkowej, tworząc występ do przodu – wypukłość krtani, która jest powszechnie znana jako jabłko Adama. Ta struktura jest najbardziej widoczna u mężczyzn po okresie dojrzewania i znajduje się tuż poniżej górnego wcięcia tarczycy i tuż nad dolnym wcięciem tarczycy, które znajduje się u podstawy tej chrząstki. Tylne boki każdej blaszki zwijają się w górę w wyższy róg, a w dół w mniejszy, dolny róg. Pierwsza z nich, jak również górny brzeg krtani, przyczepiają się do kości gnykowej poprzez błonę tarczycy. Róg dolny przylega do tylnej, bocznej granicy chrząstki pierścieniowatej.

• Chrząstka pierścieniowata: Siedząc tuż pod chrząstką tarczycową, chrząstka pierścieniowata ma kształt pierścienia i otacza drogi oddechowe; reprezentuje dolną część krtani. Jest węższa z przodu i szersza z tyłu, z linią środkową, która służy jako punkt zaczepienia przełyku. Chrząstka ta przyczepia się do chrząstki tarczycy poprzez więzadło pierścienno-tarczowe oraz do tchawicy (znanej również jako tchawica) poprzez więzadło pierścienno-tchawicze. Co ważne, dwie sparowane, piramidalne chrząstki nalewkowate znajdują się wzdłuż górnych, bocznych części szerszej części pierścieniowatej. Każdy z nich ma górny wierzchołek, skierowany do przodu proces głosowy, a także umięśnione części boków.

• Nagłośnia: Ta chrząstka w kształcie liścia pokryta jest błoną śluzową i jest połączona z kątownikiem utworzonym przez boki chrząstki tarczycy za pomocą więzadła tarczowo-nagłośniowego. Jest również połączona z kością gnykową wzdłuż więzadła gnykowo-nagłośniowego, które biegnie od górnej, przedniej powierzchni nagłośni. Górny brzeg tej struktury znajduje się w gardle i znajduje się tuż pod nasadą języka. W związku z tym znajduje się tuż nad otworem krtani, co przyczynia się do jej zasadniczej funkcji podczas połykania (patrz poniżej). Pomiędzy górnymi, bocznymi granicami nagłośni i bokami chrząstki nalewkowatej przebiega warstwa tkanki łącznej, czworokątna błona. Wolno zwisająca dolna krawędź jest grubsza i tworzy więzadło przedsionkowe, które jest otoczone błoną śluzową, tworząc w ten sposób fałdy przedsionkowe. Ten fałd z kolei łączy się z chrząstką tarczycy i nalewkowatą.

Wreszcie, istnieje kilka swobodnie zwisających chrząstek, chrząstki klinowe, zlokalizowane w błonie zwanej błoną nalewkowo-nagłośniową, która reprezentuje górny brzeg błony łączącej chrząstki nalewkowate z chrząstką nagłośniową.Jest on pokryty śluzem i tworzy strukturę zwaną fałdą nagłośni.

Ważne jest również przyjrzenie się wnętrzu krtani lub jamy krtaniowej, w której znajdują się ważne struktury, w tym struny głosowe. Ta przestrzeń rozciąga się wzdłuż otworu do dolnej części chrząstki pierścieniowatej; jest cieńszy w środku i szerszy w górnej i dolnej części. Mówiąc anatomicznie, jest podzielony na trzy sekcje:

• Przekrój nadgłośniowy: Pomiędzy otworem krtaniowym a fałdami przedsionkowymi znajduje się przedsionek jamy krtani. Ta część, której ściany wyłożone są śluzem, znajduje się tuż nad fałdami głosowymi, utworzonymi przez więzadło przedsionkowe, rozciągające się od nagłośni.

• Glottis: Ta część krtani, znana również jako przestrzeń głośni, jest ograniczona fałdami przedsionkowymi od góry i strunami głosowymi od dołu. Ściany tej części wybrzuszają się, tworząc zagłębione obszary po bokach znane jako komory krtaniowe, które mają przedłużenia zwane woreczkami krtaniowymi, które rozciągają się do przodu i do góry. Są one wyłożone śluzem niezbędnym do wokalizacji. Struny głosowe to cztery pasma elastycznej, włóknistej tkanki, z których dwa górne (górne) i dwa dolne (gorsze). Pierwsze z nich, znane również jako fałszywe struny głosowe, są cienkie i mają kształt wstążki bez elementów mięśniowych, podczas gdy te drugie są szersze i mają zakrywające je mięśnie. To gorsze struny głosowe są w stanie zbliżyć się do siebie, co jest niezbędne do wydobycia dźwięku. Otwór między tymi strukturami nazywa się rima glottidis.

• Jama infraglottic: zdefiniowana jako przestrzeń pod głośnią i nad tchawicą, ta część krtani zaczyna się rozszerzać, gdy biegnie w dół.

Warto zauważyć, że krtań jest powiązana z dwiema grupami mięśni – zewnętrznymi i wewnętrznymi. Pierwsze z nich poruszają całą strukturę i poruszają gnykową, wyginając się podczas połykania i wokalizacji. Z kolei wewnętrzne mięśnie są znacznie mniejsze i biorą udział w poruszaniu strunami głosowymi podczas oddychania, wokalizacji i połykania.

Lokalizacja

Krtań znajduje się z przodu szyi między trzecim a siódmym kręgiem szyjnym (C3 do C7), gdzie jest zawieszona w odpowiedniej pozycji.Górna część tego narządu jest połączona z dolną częścią gardła poprzez kość gnykową. Jego dolna granica łączy się z górną częścią tchawicy (tchawicy), która jest ważną częścią górnego układu oddechowego.

Wariacje anatomiczne

Przede wszystkim obserwuje się różnice między krtaniami męskimi i żeńskimi. U mężczyzn ta cecha jest bardziej widoczna, głównie z powodu grubszej tarczycy i jest pochylona pod kątem 95 stopni w porównaniu do 115 stopni u kobiet.Podobnie jak w przypadku wielu części ciała, istnieje również wiele innych odmian anatomicznych:

• Chrząstka pszenżyta: Najczęstszą odmianą tej części ciała jest obecność dodatkowej struktury zwanej chrząstką pszenżyta. Ta mała, owalna chrząstka, obserwowana u od 5% do 29% ludzi, znajduje się w bocznej granicy błony tarczycy (która łączy kość gnykową z chrząstką tarczycy).W dużej mierze funkcja tego wariantu jest nieznana.

• Wariantowe osłabienie krtani: Różnice w strukturze nerwowej krtani są dość powszechne i mogą się różnić w zależności od osoby. Zaobserwowano, że pierwotny nerw krtaniowy dzieli się na dwie lub trzy gałęzie, co wpływa na dostęp do różnych struktur, takich jak staw pierścienno-tarczowy.Te różnice mogą mieć poważne konsekwencje w chirurgii.

• Agenezja rogów tarczycy: Anatomowie zaobserwowali również brak rozwoju górnych rogów chrząstki tarczycy. Jest to widoczne u 0,8% do 9,4% osób i może powodować asymetryczną krtań.To również może mieć wpływ na leczenie chirurgiczne tego regionu.

Funkcjonować

Jak wspomniano powyżej, krtań jest przede wszystkim organem związanym z wokalizacją i wydawaniem dźwięków. Zasadniczo, kiedy wydychasz powietrze, powietrze jest przepychane przez głośnię i to wibracje strun głosowych wytwarzają hałas i dźwięk.Podczas mowy lub wokalizacji położenie tych strun głosowych zmienia się, aby wpływać na wysokość i głośność, które mogą być dalej modulowane przez język i względną pozycję ust, w zależności od potrzeb mowy.

Ponadto krtań odgrywa ważną rolę w zapobieganiu utknięciu pokarmu w drogach oddechowych. Kiedy ludzie połykają, nagłośnia przesuwa się w dół, blokując tchawicę.Następnie pokarm lub płyn przemieszcza się do przełyku, który biegnie wzdłuż tchawicy i dostarcza materiał do żołądka.

Powiązane warunki

Na tę część ciała może wpływać szereg warunków. Różnią się one od stanów zapalnych spowodowanych chorobami po raka. Należą do nich przede wszystkim:

Zapalenie krtani

To zapalenie krtani może być przewlekłe – to znaczy trwające ponad trzy tygodnie – lub ostre, przy czym to pierwsze występuje częściej. Objawy tego stanu to chrypka, ból, kaszel, a w niektórych przypadkach gorączka. Ostre zapalenie krtani jest często wynikiem infekcji wirusowej lub bakteryjnej górnych dróg oddechowych, przy czym znaczna liczba przypadków jest wynikiem rozwoju grzybów. Przewlekłe przypadki są zwykle wynikiem palenia tytoniu, alergii lub refluksu żołądkowego. Osoby często posługujące się głosem, takie jak śpiewacy, nauczyciele i osoby wykonujące inne zawody, mogą doświadczyć zapalenia krtani z powodu przeciążenia.

Paraliż fałdów głosowych

W wyniku porażenia nerwu krtaniowego, który unerwia wewnętrzne mięśnie krtani, porażenie fałdów głosowych (VFP) jest wynikiem szeregu stanów, w tym urazu głowy lub szyi, udaru, guzów, infekcji lub innych problemów neurologicznych. W rezultacie może to mieć poważny wpływ na mowę i funkcję wokalizacji. Ten stan czasami ustępuje samoistnie, chociaż terapia mowy i języka lub leczenie przyczyn leżących u jego podstaw może być konieczne, aby rozwiązać ten problem.

Rak krtani

Ta forma raka powstaje w głośni i, podobnie jak inne, może się agresywnie rozprzestrzeniać. Prowadzi to do chrypki, zmian w głosie, powstawania guzków na szyi, kaszlu, a także trudności w przełykaniu. Podobnie jak w przypadku innych nowotworów, pacjenci przechodzą operację, chemioterapię lub radioterapię.

Testy

Dokładna ocena krtani jest niezbędna do prawidłowego rozpoznania każdego schorzenia i ogólnego funkcjonowania. Oto szybki podział:

• Laryngoskopia lustrzana: test, który jest stosowany od ponad wieku, to podejście polega na włożeniu specjalnego lusterka do tylnej części jamy ustnej, aby umożliwić specjalistom wizualną ocenę krtani.

• Laryngoskopia z użyciem elastycznego światłowodu: Najszerzej stosowane badanie, elastyczna laryngoskopia światłowodowa, polega na użyciu narzędzia zwanego endoskopem (w zasadzie specjalistycznej rurki z kamerą na końcu), które jest wprowadzane przez nozdrze w celu przechwytywania obrazów wnętrza krtani. Testy wykonuje się, gdy pacjent przełyka, mówi lub śpiewa, aby ocenić między innymi problemy, takie jak paraliż fałdów głosowych lub problemy funkcjonalne spowodowane stanami neurologicznymi.

• Sztywna laryngoskopia przezustna: Ten rodzaj laryngoskopii wykorzystuje sztywny endoskop, do którego przymocowane jest światło. Kamera tego narzędzia może dostarczać lekarzowi wysokiej jakości obrazy i pozwala na dokładniejszą analizę. Służy do identyfikacji subtelniejszych lub mniej łatwo dostrzegalnych problemów w krtani.

• Stroboskopia: Ta technika polega na użyciu specjalistycznego mikrofonu, który umieszcza się na skórze tuż nad krtanią. To urządzenie rejestruje częstotliwość głosu i tłumaczy ją na światło stroboskopowe, które błyska niezgodnie z tą częstotliwością, tworząc obraz wideo ruchu fałdów głosowych. Ta metoda jest idealna do analizy problemów ze zdrowiem powierzchni strun głosowych, takich jak zmiany chorobowe.