Co należy wiedzieć o Zantac (ranitydyna)

Bloker histaminy, który zmniejsza kwas żołądkowy

Aktualizacja z 1 kwietnia 2020 r.: Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) ogłosiła wycofanie wszystkich leków zawierających składnik ranitydynę, znany pod marką Zantac. FDA odradzała również przyjmowanie ranitydyny w postaci OTC, a pacjentom przyjmującym ranitydynę na receptę rozmawiali ze swoim lekarzem o innych opcjach leczenia przed przerwaniem leczenia. Aby uzyskać więcej informacji, odwiedź witrynę FDA.

Klient apteki omawia leki bez recepty z farmaceutą — SDI Productions / Getty Images

Zantac (ranitydyna) jest lekiem dostępnym bez recepty, najczęściej stosowanym w leczeniu choroby refluksowej przełyku (GERD). Ranitydyna jest również stosowana w leczeniu innych stanów, w których występuje nadmiar kwasu żołądkowego i może zapobiegać występowaniu wrzodów żołądka i jelit. Ranitydyna jest lekiem z klasy blokerów histaminy-2 i może być przyjmowana w postaci syropu, pigułki lub tabletki eferdozy.

Najpopularniejszą marką ranitydyny jest Zantac, ale można ją również znaleźć w sklepach pod markami Wal-Zan i Heartburn Relief. Ze względu na dostępny bez recepty charakter tego leku, wielu dużych detalistów opracowało swoje wersje z ranitydyną jako tym samym podstawowym składnikiem.

Zastosowania

Zatwierdzone przez FDA zastosowania ranitydyny obejmują leczenie wrzodów dwunastnicy (jelit) i żołądka, GERD oraz nadżerkowego zapalenia przełyku, które zostało zdiagnozowane za pomocą endoskopii. Inną diagnozą, w której powszechnie stosuje się ranitydynę, jest leczenie zespołu Zollingera-Ellisona, który powoduje nadmierne wytwarzanie kwasu żołądkowego.

Ranitydyna została uznana za bezpieczną do krótkotrwałego stosowania w leczeniu wyżej wymienionych schorzeń. Bezpieczne jest również długotrwałe przyjmowanie innej dawki ranitydyny w ramach programu podtrzymującego w tych stanach.

Zastosowania poza etykietą

Jednym z pozarejestracyjnych zastosowań ranitydyny jest profilaktyczne leczenie wrzodów stresowych. W populacji pediatrycznej ranitydyna jest stosowana poza wskazaniami do stosowania pozajelitowego w leczeniu nadżerkowego zapalenia przełyku i GERD. Innym pozarejestracyjnym zastosowaniem ranitydyny jest leczenie nadżerkowego zapalenia przełyku u noworodków.

Przed podjęciem

Ranitydyna jest uważana za bezpieczną w stosowaniu przez większość zdrowych osób doświadczających refluksu i innych objawów związanych z kwasem, ponieważ jest dostępna bez recepty. Oznacza to, że jest uważany za leczenie pierwszego rzutu ze względu na jego dostępność.

Środki ostrożności i przeciwwskazania

Nie ma przeciwwskazań związanych z ranitydyną. Istnieją pewne środki ostrożności związane ze stosowaniem ranitydyny w populacji pediatrycznej i geriatrycznej, ponieważ dawki muszą być dostosowane do szybkości wchłaniania.

Pracownicy służby zdrowia powinni dostosować dawkowanie ranitydyny u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, ponieważ wchłanianie i eliminacja leku przebiega przez te narządy. Osoby z porfirią powinny ostrożnie stosować ranitydynę. Porfiria to stan, który powoduje nadmierne gromadzenie się białka, a ranitydyna może powodować nasilenie objawów porfirii. Pacjenci z alergią na ranitydynę nie powinni stosować tego leku w jakiejkolwiek ilości.

Inni antagoniści histaminy-2

Axid
Axid AR
Pulvules Axid
Ulga na zgagę
Pepcyd
Pepcyd AC
Tagameta
Tagamet HB
Zantac 150
Zantac 150 Eferdoza
Zantac 25

Dawkowanie

Zaleca się, aby pacjenci z wrzodami dwunastnicy przyjmowali 150 miligramów (mg) syropu ranitydynowego dwa razy dziennie w celu krótkotrwałego leczenia. U pacjentów, którzy nie pamiętają o przyjmowaniu leku dwa razy dziennie, dawkę tę można dostosować do przyjmowania 300 mg syropu raz dziennie po posiłku. Zalecana dawka do podtrzymania gojenia wrzodów dwunastnicy wynosi 150 mg raz na dobę przed snem. Pacjenci z GERD, stanami nadmiernego wydzielania, takimi jak zespół Zollingera-Ellisona, oraz łagodnymi wrzodami żołądka powinni przyjmować ranitydynę w dawce 150 mg dwa razy na dobę.

Pacjenci z nadżerkowym zapaleniem przełyku powinni przyjmować 150 mg ranitydyny cztery razy dziennie. U pacjentów, którzy chcą podtrzymać proces gojenia nadżerkowego zapalenia przełyku, dawkę należy dostosować do 150 mg dwa razy na dobę.

Pacjenci przyjmujący ranitydynę w postaci tabletek eferdozy powinni przyjmować 2 do 4 mg dwa razy dziennie w celu leczenia wrzodów dwunastnicy i żołądka. Maksymalna dawka tabletek eferdozy wynosi 300 mg na dobę. Dawkę należy dostosować do 2 do 4 mg raz na dobę, aby utrzymać proces gojenia wrzodów dwunastnicy i żołądka.

Wszystkie wymienione dawki są według producenta leku. Sprawdź swoją receptę i porozmawiaj ze swoim lekarzem, aby upewnić się, że przyjmujesz odpowiednią dla siebie dawkę.

Modyfikacje

Pacjenci pediatryczni, którzy chcą leczyć GERD i nadżerkowe zapalenie przełyku, muszą starannie obliczyć dawkę na podstawie masy ciała. Zalecana formuła to od 5 do 10 mg na kilogram dziennie, która zwykle jest podzielona na dwie dawki.

W przypadku geriatrii lub osób z zaburzeniami czynności nerek dobowe dawki ranitydyny nie powinny przekraczać 150 mg syropu.

Jak wziąć i przechowywać

Jedną tabletkę eferdozy ranitydyny 25 należy rozpuścić w co najmniej jednej łyżeczce wody. Tabletkę przed zażyciem należy całkowicie rozpuścić w wodzie. Niemowlęta mogą otrzymywać tabletki eferdozy za pomocą zakraplacza. Jedną tabletkę ranitydyny 150 efferdose należy rozpuścić w 6 do 8 uncji wody przed wypiciem. Ten wzrost płynu uwzględnia wzrost wytrzymałości tabletki.

Dopuszczalne jest nadrabianie pominięcia dawki i nie powinny wystąpić żadne negatywne skutki uboczne. Należy jednak zachować ostrożność, aby w takich przypadkach nie przekroczyć maksymalnej dawki dziennej.

W przypadkach przedawkowania pacjenci doświadczali trudności w chodzeniu i spadku ciśnienia krwi. Miało to miejsce w przypadkach, gdy do 18 gramów ranitydyny podawano doustnie.

W przypadku przedawkowania pacjenci powinni zwrócić się o pomoc medyczną w celu usunięcia pozostałej ranitydyny z organizmu. Po tym nastąpi monitorowanie kliniczne i inne terapie w razie potrzeby.

Tabletki eferdozy ranitydyny należy przechowywać w pomieszczeniu o temperaturze między 36 F (2 C) a 86 F (30 C). Syrop ranitydynowy należy przechowywać w pomieszczeniu o temperaturze od 39 F (4 C) do 77 F (25 C) w szczelnych i odpornych na światło pojemnikach. Standardowe pigułki ranitydyny powinny być przechowywane w suchym, ciemnym miejscu w temperaturze między 60 F (15 C) a 86 F (30 C).

Skutki uboczne

Pospolity

Częste działania niepożądane związane z przyjmowaniem ranitydyny obejmują zawroty głowy, nudności, wymioty, zaparcia, dyskomfort w jamie brzusznej, bóle mięśni i stawów oraz wysypkę. Kiedy pacjenci z zaburzeniami czynności nerek przyjmowali zbyt dużą dawkę, powodowało to uspokojenie, splątanie, pobudzenie i halucynacje. Badania wykazały, że objawy te były niewielkie i łatwe do rozwiązania dzięki opiece medycznej.

Ciężki: Silny

Poważne działania niepożądane związane z przyjmowaniem ranitydyny obejmują nieregularne rytmy serca, mieszane zapalenie wątroby, zmiany w morfologii krwi (takie jak leukopenia, granulocytopenia i trombocytopenia), ginekomastię, impotencję, łysienie, zapalenie naczyń i reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy. Skontaktuj się z lekarzem, jeśli masz jakiekolwiek poważne objawy.

Ostrzeżenia i interakcje

Zaobserwowano, że ranitydyna ma niewielkie interakcje z warfaryną, lekiem rozrzedzającym krew. Doprowadziło to do wahań poziomów badania krwi mierzącego czas protrombinowy.

Przeprowadzono badania sprawdzające, czy ranitydyna nie szkodzi płodom szczurów i królików. Jednak te badania nie zostały powtórzone na ludzkich płodach, dlatego wskazane jest przerwanie leczenia w przypadku ciąży. Badania wykazały, że ranitydyna może mieć wpływ na karmienie piersią i w takim przypadku należy ją odstawić.

Ranitydyna może powodować gromadzenie się toksycznych substancji u pacjentów geriatrycznych, osób ze słabą czynnością nerek i pacjentów pediatrycznych. W takich przypadkach ranitydynę należy stosować ostrożnie.