Co to jest ototoksyczność?

Ototoksyczność to termin używany do opisania działania niepożądanego leku, które powoduje uszkodzenie ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego, powodując utratę słuchu, utratę równowagi, a czasami głuchotę. Istnieje coraz większa liczba leków, o których wiadomo, że powodują ototoksyczność w różnym stopniu, w tym leki stosowane w chemioterapii, aspirynę i erytromycynę.

Ponieważ ototoksyczny ubytek słuchu może być czasami nieodwracalny, należy dołożyć wszelkich starań, aby zapobiec uszkodzeniu ucha wewnętrznego, zanim słuch ulegnie znacznemu pogorszeniu. Niektórzy lekarze dokładają większych starań, aby monitorować ubytek słuchu u osób narażonych na środki ototoksyczne wysokiego ryzyka.

Objawy ototoksyczności

Objawy ototoksyczności mogą się różnić w zależności od dotkniętej części ucha. Ucho wewnętrzne składa się z ślimak (który tłumaczy dźwięk na sygnały elektryczne), nerw słuchowy (który przenosi sygnały do ​​mózgu) i nerw przedsionkowy (który pomaga w orientacji w przestrzeni i utrzymaniu równowagi).

W zależności od tego, które części ucha wewnętrznego są dotknięte, objawy ototoksyczności mogą obejmować:KątKąt

• Zawroty głowy
• Niepewny chód
• Utrata koordynacji z ruchem
• Zawrót głowy (zawroty głowy)
• Wizja oscylacyjna (w której obiekty wydają się skakać lub wibrować)
• Pełnia słuchu (uczucie, że coś jest wepchnięte do ucha)
• szum w uszach (dzwonienie w uchu)
• Hiperakuz (zwiększona czułość na dźwięk o różnej głośności lub częstotliwości)
• Ubytek słuchu w jednym lub obu uszach

Objawy ototoksyczności mogą rozwijać się szybko lub w ciągu kilku miesięcy, w zależności od zastosowanego leku i innych czynników.

Powoduje

Wśród leków budzących największe obawy są te stosowane w chemioterapii, takie jak Eloxitan (oksaliplatyna), iperyt azotowy, Paraplantin (karboplatyna) i Platinol (cisplatyna).

Leki takie jak Platinol mogą powodować objawową ototoksyczność u 50% użytkowników.KątPonieważ leki atakują szybko replikujące się komórki, celują głównie w komórki rakowe, ale mogą również uszkadzać inne szybko replikujące się komórki – w tym komórki rzęsate słuchowe, które wzmacniają fale dźwiękowe.

Ale istnieje ponad 600 leków, o których wiadomo, że mają działanie ototoksyczne. Oprócz chemioterapii, te, które mogą być ototoksyczne, obejmują:KątKąt

• Antybiotyki aminoglikozydowe, takie jak amikacyna, dihydrostreptomycyna, Gentak (gentamycyna), kanamycyna A, netilmycyna, rybostamycyna, streptomycyna i Tobrex (tobramycyna)

• Antybiotyki nieaminoglikozydowe, takie jak erytromycyna i Vanocin (wankomycyna)

• Diuretyki pętlowe, takie jak bumetanid, Demadex (torsemid), Edekrin (kwas etakrynowy) i Lasix (furosemid)

• Salicylany, takie jak aspiryna, chlorochina i chinina

Antybiotyki aminoglikozydowe i nieaminoglikozydowe mogą powodować ototoksyczne uszkodzenie słuchu u do 25% użytkowników i dysfunkcję przedsionka u do 10% użytkowników.

Diuretyki pętlowe i salicylany dotyczą około 1% użytkowników, najczęściej osób starszych.KątKąt

Chemikalia i substancje środowiskowe, takie jak arsen, tlenek węgla, heksan, ołów, rtęć, cyna i toluen, mogą również powodować ototoksyczność, szczególnie w warunkach przemysłowych lub zawodowych, w których występuje ciągłe narażenie.KątKąt

Czynniki ryzyka

Istnieją inne czynniki poza samymi lekami lub narażeniem, które mogą przyczyniać się do ryzyka ototoksyczności, w tym:

• Wiek (najbardziej zagrożone są dzieci i osoby starsze)
• Rodzinna historia ototoksyczności
• Dawka leku i czas trwania terapii
• Dawka skumulowana przez cały okres życia
• Szybkość infuzji (dla antybiotyków i chemioterapii)
• Używanie wielu leków ototoksycznych
• Upośledzona czynność nerek (powodująca kumulację leku)
• Wcześniejsze napromienianie głowy i szyi (w przypadku leków stosowanych w chemioterapii)
• Wcześniejszy ubytek słuchu (zwłaszcza odbiorczy ubytek słuchu)

Uważa się również, że genetyka odgrywa pewną rolę, biorąc pod uwagę, że ototoksyczność antybiotyków, takich jak Gentak (gentamycyna), często występuje rodzinnie.

Istnieją również mutacje genów luźno związane z ototoksycznością, które wydają się spowalniać tempo metabolizowania niektórych leków, zwłaszcza chemioterapeutycznych.KątKąt

Diagnoza

Ototoksyczność jest często pomijana we wczesnych stadiach, ponieważ można ją pomylić z innymi schorzeniami. Uczucie „zatkania” w uchu może być mylone z alergią, podczas gdy nagłe zawroty głowy lub zawroty głowy można przypisać dowolnej liczbie stanów, od zapalenia błędnika (zapalenie ucha wewnętrznego) po niedociśnienie (niskie ciśnienie krwi).

Ponieważ starsi ludzie są narażeni na zwiększone ryzyko, po części dlatego, że mają wyższy odsetek wcześniej istniejących ubytków słuchu, objawy ototoksyczności mogą zostać przeoczone lub po prostu przypisane starzeniu się.

To samo dotyczy niemowląt i małych dzieci, u których postępujący ubytek słuchu może pozostać niezauważony, aż stanie się poważny.

Badania audiologiczne

Testy audiologiczne (słuchowe) są jedynym sposobem postawienia diagnozy ototoksyczności. Są one prowadzone przez audiologa, pracownika służby zdrowia przeszkolonego w ocenie zaburzeń słuchu i pokrewnych.

Powszechnie stosowane testy audiologiczne obejmują:

• Przewodzenie powietrzne czystych tonów: prawdopodobnie najczulszy test słuchu w najwcześniejszych stadiach ototoksyczności)

• Przewodnictwo kostne tonalne: używane do wykrywania niedosłuchu typu zmysłowo-nerwowego wpływającego na ucho wewnętrzne)

• Emisja otoakustyczna: służy do pomiaru odbitych dźwięków z ucha wewnętrznego

• Reakcja słuchowa pnia mózgu: mierzy reakcję nerwu słuchowego; idealny dla niemowląt i pacjentów przykutych do łóżka

• Test Romberga: służy do wykrywania neurologicznych przyczyn zawrotów głowy i zawrotów głowy

Można to zrobić, jeśli występują objawy ototoksyczności. Badanie słuchu można również wykonywać okresowo, jeśli stosuje się lek wysoce ototoksyczny – najlepiej na początku terapii, w trakcie leczenia i po jego zakończeniu. Takie rutynowe badania mogą pomóc w wyłapaniu efektów ototoksycznych, zanim je zauważysz.

Na przykład American Speech-Language-Hearing Association (ASHA) zaleca wykonanie badania przewodnictwa powietrznego w czystych tonach:KątKąt

• W ciągu 24 godzin od rozpoczęcia chemioterapii lub 72 godzin od rozpoczęcia podawania aminoglikozydów
• Miesiąc później, a następnie co trzy miesiące, aż do zakończenia lub zakończenia leczenia
• Sześć miesięcy po zakończeniu terapii

Pomimo dowodów, że w ten sposób można wykryć ototoksyczność, zanim słuch osoby ulegnie znacznemu pogorszeniu, zalecenia ASHA nie zostały wdrożone w większości sytuacji klinicznych.KątKąt

Leczenie

Zaprzestanie stosowania obraźliwego leku lub ekspozycji może w niektórych przypadkach prowadzić do złagodzenia objawów, ale nie we wszystkich. Profilaktyka jest zatem jedynym sposobem na zmniejszenie ryzyka utraty słuchu.

Obecnie nie ma leków zatwierdzonych przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) do zapobiegania lub leczenia ototoksyczności polekowej. Kilka środków otoochronnych, takich jak tiosiarczan sodu, amifostyna i N-acetylocysteina, zostało zbadanych u osób poddawanych chemioterapii platinolem.

Chociaż leki wydawały się obiecujące w zmniejszaniu ryzyka utraty słuchu, wydawały się również zmniejszać skuteczność chemioterapii.KątKąt

Aby poprawić równowagę, fizjoterapia może pomóc przekwalifikować mózg, aby zrekompensować zaburzoną równowagę.

Leki takie jak Valium (diazepam), hioscyna (skopolamina) lub Phenergan (prometazyna) mogą być również przepisywane w przypadku znacznego uszkodzenia przedsionka, szczególnie jeśli występuje w obu uszach. Tylko w najcięższych przypadkach wskazana jest operacja i nawet wtedy pozostaje ona bardzo kontrowersyjna.

Rokowanie

Prawdopodobieństwo wyzdrowienia z ototoksyczności zależy od:

• Stosowany lek
• Czas użytkowania
• Wszelkie istniejące wcześniej czynniki ryzyka, które mogłeś mieć przed leczeniem

Nie ma twardych i szybkich zasad dotyczących tego, kogo może to dotyczyć lub w jakim stopniu słuch może ulec pogorszeniu.

Powiedziawszy to i ogólnie mówiąc:

• Leki chemioterapeutyczne na bazie platyny, takie jak Platinol, najprawdopodobniej powodują poważną i trwałą utratę słuchu, zwykle w obu uszach i na wszystkich częstotliwościach słyszenia.
• Dzieci poddawane chemioterapii lub dorośli, którzy wcześniej przeszli radioterapię głowy i szyi, często radzą sobie gorzej. Utrata słuchu może zacząć się rozwijać już od jednego do dwóch tygodni po rozpoczęciu terapii.KątKąt
• Antybiotyki aminoglikozydowe i nieaminoglikozydowe mogą również powodować trwałą utratę słuchu, choć rzadziej, i głównie wpływają na wysokie częstotliwości w jednym lub obu uszach. Częste są również przewlekłe zawroty głowy spowodowane uszkodzeniem przedsionka. Dzieci są bardziej dotknięte niż dorośli.KątKąt
• Ototoksyczność salicylanów i diuretyków pętlowych jest na ogół odwracalna po zaprzestaniu leczenia.KątTylko u noworodków narażonych w czasie ciąży może dojść do trwałego uszkodzenia słuchu.KątKąt
• Ubytek słuchu spowodowany przez ototoksyny środowiskowe, zawodowe lub przemysłowe jest prawie zawsze trwały.KątKąt

Ototoksyczność to niedoceniany efekt uboczny leków, który lekarze i pacjenci często przeoczają, dopóki słuch lub równowaga nie zostaną znacznie osłabione.

Ponieważ ototoksyczność nie jest często monitorowana zgodnie ze standardami ASHA, to na Tobie, pacjencie, spoczywa ciężar proaktywnej postawy i zażądania badań audiologicznych, jeśli zamierzasz (lub jesteś leczony) chemioterapią lub lekami aminoglikozydowymi. Im szybciej zostaną wykryte objawy, tym lepiej.