EMTALA: Ustawa o leczeniu i pracy w nagłych wypadkach

W 1986 roku rząd federalny Stanów Zjednoczonych uchwalił Ustawę o nagłym leczeniu medycznym i pracy (EMTALA). Ustawa ta wymaga, aby każdy szpital, który przyjmuje płatności od Medicare, zapewniał opiekę każdemu pacjentowi, który przyjeżdża na oddział ratunkowy w celu leczenia, niezależnie od jego obywatelstwa, statusu prawnego w Stanach Zjednoczonych lub możliwości opłacenia usług. EMTALA dotyczy karetek pogotowia i opieki szpitalnej.

EMTALA została opracowana w celu zwalczania „dumpingu pacjentów”, praktyki polegającej na odmowie leczenia osób, które nie były w stanie zapłacić za usługi zdrowotne. Gwarantuje to, że osoby z niewystarczającymi środkami nie zostaną odsunięte od ratownictwa medycznego. Większość szpitali w USA uczestniczy w Medicare, tak więc prawo obejmuje praktycznie wszystkie szpitale.

EMTALA jest objęta ustawą Consolidated Omnibus Budget Reconciliation Act (COBRA) i podlega auspicjom CMS, Centrum Usług Medicare.

Obowiązki prawne szpitali zgodnie z ustawą EMTALA

1. Medyczne badania przesiewowe: Każdy, kto przybywa na szpitalny oddział ratunkowy, musi przejść badania przesiewowe w celu ustalenia, czy znajduje się w nagłym wypadku medycznym. Prawo mówi również, że należy to zrobić niezależnie od statusu finansowego lub ubezpieczeniowego pacjenta, w kolejności priorytetu opartej wyłącznie na potrzebach medycznych. EMTALA posiada prawne definicje „nagłego stanu zdrowia” i terminu „ustabilizowany”. Co więcej, CMS mówi, że ten wymóg dotyczy każdego obiektu, który świadczy usługi ratunkowe, a nie tylko wyznaczonych oddziałów ratunkowych. Jeśli medyczne badanie przesiewowe wykaże, że nie ma stanu nagłego, nie ma obowiązku dalszego leczenia.

2. Stabilizacja lub przeniesienie: Jeśli istnieje nagły stan medyczny, stan pacjenta musi być leczony w celu jego ustabilizowania lub przeniesienia do odpowiedniej placówki. Pogotowie nie może po prostu odesłać do domu pacjenta ze stanem, który prawdopodobnie ulegnie dalszemu pogorszeniu. Pacjent musi zostać poinformowany o wszelkich transferach i wyrazić zgodę. Pacjent odesłany do domu w niestabilnym stanie lub wysłany do szpitala, który nie ma możliwości leczenia jego stanu, może skorzystać z pomocy prawnej w ramach EMTALA.

3. Szpitale są zobowiązane do przyjmowania transferów w przypadku usług specjalistycznych: Odnosi się to do praktyki odwrotnego zrzutu, gdzie szpitale z oddziałami specjalistycznymi, takimi jak oddział oparzeń, przyjmują tylko pacjentów, którzy są w stanie zapłacić. W ramach EMTALA muszą dokonać odpowiedniego przelewu. Jednak prawo daje im klauzulę zwalniającą. Muszą zaakceptować przeniesienie, jeśli mają taką zdolność. Jeśli nie mają otwartych łóżek lub są już na karetce, nie muszą brać transferu. Jednakże, jeśli powiedzą szpitalowi żądającemu przeniesienia, że ​​są pełne, ale pacjent i tak zostanie do nich wysłany (wyrzucanie), muszą leczyć pacjenta, kiedy przybędzie. Mogą później zgłosić szpital wysyłający za naruszenie EMTALA.

EMTALA nie zapewnia bezpłatnej opieki

Chociaż szpitale są zobowiązane do badania i leczenia pacjentów w ramach EMTALA, ich usługi nie są bezpłatne. Mogą wystawiać rachunek pacjentowi i pozwać go za nieopłacone rachunki. Nie muszą zapewniać opieki ambulatoryjnej po wypisie ze szpitala, ale muszą skierować ich do klinik i programów, które mogą zapewnić ich świadczenie po obniżonych kosztach lub bezpłatnie. Szpitale nie mogą odmówić leczenia pacjentom zgłaszającym się pod EMTALA, którzy już są im winni pieniądze.