Fakty dotyczące HIV i pleśniawki

Kandydoza, powszechnie nazywana pleśniawką, to infekcja grzybicza wywołana przez szczepy Candida, rodzaj drożdży. Osoby żyjące z zakażeniem wirusem HIV są bardziej podatne na kandydozę. Nie jest to rzadki stan i zwykle objawia się, gdy odpowiedź immunologiczna osoby jest niska.

Same drożdże Candida są obecne u większości ludzi, w naturalnej florze jamy ustnej i przewodu pokarmowego, a także na skórze. Dopiero gdy zajdą zmiany w tych systemach, Candida może aktywnie się rozwijać, zwykle objawiając się powierzchowną infekcją.

Jednakże, gdy układ odpornościowy jest poważnie zagrożony, co może się zdarzyć w przypadku nieleczonego wirusa HIV, Candida może stać się inwazyjna i rozprzestrzeniać się po całym ciele, powodując poważną chorobę i prawdopodobnie śmierć. Dowiedz się więcej o tym, jak ta infekcja grzybicza może na Ciebie wpłynąć i co możesz zrobić, aby zmniejszyć ryzyko.

Objawy kandydozy

Kandydoza charakteryzuje się grubymi, białymi plamami na języku, a także w innych częściach jamy ustnej i gardła. Może również towarzyszyć ból gardła i trudności w połykaniu.

Gdy kandydoza pojawia się w pochwie, jest zwykle określana jako infekcja drożdżakowa i charakteryzuje się gęstą, przypominającą twarożek wydzieliną z pochwy. Podczas epidemii często obserwuje się pieczenie, swędzenie i bolesność pochwy.

Chociaż rzadziej spotykane, infekcje Candida mogą również wystąpić na skórze; pod paznokciami lub paznokciami u nóg; na odbytnicy, odbycie lub penisie; lub w przełyku lub gardle.

Płytka nazębna Candida może zostać zdrapana z języka, ścian jamy ustnej lub ścian pochwy, odsłaniając pod spodem bolącą, czerwoną, obnażoną plamę. Tabliczka jest całkowicie bezwonna.

Kandydoza w zakażeniu wirusem HIV

Ponieważ aktywne zakażenie wirusem HIV osłabia odpowiedź immunologiczną jednostki, kandydoza jest powszechnie obserwowana u osób żyjących z wirusem.

Chociaż może występować powierzchownie nawet u osób stosujących terapię antyretrowirusową (ART), najczęściej obserwuje się ją u osób z poważnie upośledzonym układem odpornościowym i często służy jako znak ostrzegawczy dla rozwoju poważniejszych chorób związanych z HIV.

Kiedy infekcja HIV nie jest leczona, a liczba komórek CD4 spada poniżej 200 komórek/mililitr (jedna z oficjalnych klasyfikacji AIDS), ryzyko inwazyjnej kandydozy znacznie wzrasta. W rezultacie kandydoza przełyku, oskrzeli, tchawicy lub płuc (ale nie jamy ustnej) jest dziś klasyfikowana jako stan określający AIDS.

Ryzyko kandydozy jest związane nie tylko ze stanem immunologicznym danej osoby, ale także z poziomem aktywności wirusa mierzonej mianem wirusa HIV. Dlatego nawet u osób z bardziej zaawansowanym zakażeniem wirusem HIV, wdrożenie ART może przynieść korzyści poprzez unikanie choroby – i to nie tylko infekcji Candida, ale także innych infekcji oportunistycznych.

Rodzaje kandydozy

Kandydoza może występować na wiele sposobów: na błonach śluzowych, na skórze (skórnej) lub inwazyjnie na całe ciało. Istnieją dalsze klasyfikacje typów śluzówkowych i inwazyjnych:

Kandydoza błon śluzowych:

• Kandydoza jamy ustnej: pleśniawki jamy ustnej, kandydoza jamy ustnej i gardła

• Drożdżycowe zapalenie sromu i pochwy: drożdżakowe zakażenie pochwy

• Kandydoza przełyku: Kandydoza przełyku

• Kandydoza żołędzi: kandydoza prącia, występująca prawie wyłącznie u nieobrzezanych mężczyzn

Inwazyjna kandydoza:

• Kandydoza ogólnoustrojowa: obejmująca pojedynczy narząd

• Rozsiana kandydoza: obejmująca wiele narządów

Rozpoznanie infekcji Candida jest zwykle dokonywane przez badanie mikroskopowe i/lub hodowlę zarodników drożdży.

Leczenie i profilaktyka

Najważniejszym pierwszym krokiem w leczeniu lub zapobieganiu kandydozie u osób żyjących z HIV jest przywrócenie funkcji odpornościowej osoby poprzez rozpoczęcie ART. Samo leczenie infekcji Candida w niewielkim stopniu zapobiega nawrotom, jeśli odpowiedź immunologiczna nie zostanie odpowiednio przywrócona.

Samo zakażenie Candida jest najczęściej leczone lekami przeciwgrzybiczymi, takimi jak flukonazol, miejscowy klotrimazol, miejscowa nystatyna i miejscowy ketokonazol. Kandydoza jamy ustnej zwykle dobrze reaguje na leczenie miejscowe, chociaż można również przepisywać leki doustne. (Dla osób żyjących z HIV zalecane są leki doustne, zwłaszcza jeśli zdiagnozowano u nich AIDS.)

Drożdżakowe zapalenie przełyku można leczyć doustnie lub dożylnie, w zależności od stopnia zaawansowania, często z zastosowaniem amfoterycyny B w cięższych przypadkach.

Nowszą klasę leków przeciwgrzybiczych zwaną echinokandynami stosuje się również w leczeniu zaawansowanej kandydozy. Wszystkie trzy typy (anidulafungina, kaspofungina, mykafungina) podaje się dożylnie.

Ogólnie rzecz biorąc, echinokandyny wykazują mniejszą toksyczność i mniej interakcji między lekami, chociaż częściej są przepisywane pacjentom z nietolerancją innych leków przeciwgrzybiczych.

Ogólnoustrojową i rozsianą kandydozę atakującą kości, ośrodkowy układ nerwowy, oczy, nerki, wątrobę, mięśnie lub śledzionę zazwyczaj leczy się bardziej agresywnie, stosując doustne i/lub dożylne leki przeciwgrzybicze. Inną możliwą opcją jest amfoteryna B.