Jak diagnozuje się rzeżączkę

A rzeżączka diagnoza opiera się na analizie laboratoryjnej próbki moczu lub wymazu z potencjalnie zakażonego obszaru (na przykład pochwy, cewki moczowej lub gardła). Jeśli nie możesz spotkać się z lekarzem lub wolisz zajmować się tym prywatnie, istnieją również zestawy, których możesz użyć do samodzielnego wykonania testu w domu.

Jeśli podejrzewasz, że zaraziłeś się Neisseria gonorrhoeae, bakterią wywołującą rzeżączkę, koniecznie udaj się do lekarza. Ta infekcja przenoszona drogą płciową (STI) często nie powoduje objawów, więc powinieneś zostać przetestowany, nawet jeśli czujesz się dobrze.

Laboratoria i testy

Do diagnozowania rzeżączki stosuje się trzy testy:

• Kultura bakteryjna poszukująca wzrostu N. gonorrhoeae

• Barwienie Grama, w którym N. gonorrhoeae jest widoczny pod mikroskopem za pomocą specjalnych barwników

• Test amplifikacji kwasu nukleinowego (NAAT), który może dostarczyć genetycznych dowodów infekcji

Każdy ma zalety i ograniczenia.

Kultura bakteryjna

Hodowla bakterii może być bardzo skuteczna w diagnozowaniu rzeżączki narządów płciowych, odbytnicy, oczu lub gardła.

Komórki pobrane wymazem z zaatakowanego obszaru są wysyłane do laboratorium, gdzie są dodawane do substancji mającej promować wzrost N. gonorrhoeae.

Ogólnie rzecz biorąc, otrzymanie wyników kultury bakteryjnej może zająć od pięciu do siedmiu dni. Jeśli jest wzrost, test jest pozytywny. Jeśli nie ma wzrostu, test jest negatywny.

Hodowlę można również wykorzystać do określenia, czy bakteria jest oporna na którykolwiek z antybiotyków stosowanych w leczeniu tej infekcji. Jest to szczególnie ważne, jeśli leczenie nie usuwa infekcji lub jeśli rozwija się rozsiane zakażenie gonokokowe (DGI).

DGI to poważne powikłanie, w którym N. gonorrhoeae rozprzestrzenia się przez krwioobieg do narządów ciała.

Chociaż wyniki posiewu mogą dostarczyć ostatecznego dowodu na zakażenie, test może zostać zakłócony, jeśli wymaz nie zostanie pobrany prawidłowo. Hodowla bakteryjna jest wrażliwa na temperaturę i może być mniej dokładna, jeśli wystąpią jakiekolwiek błędy w obchodzeniu się, przechowywaniu, inkubacji lub przetwarzaniu próbki.

Gramowanie

Barwienie metodą Grama jest często stosowane do diagnozowania infekcji rzeżączki u mężczyzn.

Zazwyczaj wykonuje się ją poprzez pobranie wymazu z cewki moczowej (przewodu, który umożliwia odpływ moczu z pęcherza na zewnątrz ciała), a także pobranie próbki moczu. Pierwszy połów to metoda, dzięki której oddawanie moczu jest wstrzymywane przez co najmniej godzinę przed pobraniem i zbierane jest tylko pierwsze 20 do 30 mililitrów moczu.

Następnie do próbek dodawane są specjalne barwniki, które zabarwiają ściany bakterii, jeśli są obecne, tak aby można je było rozróżnić i zidentyfikować pod mikroskopem.

Powinieneś spodziewać się otrzymania wyników testu barwienia gramami w ciągu dwóch do trzech dni. Jeśli bakteria jest obecna, otrzymasz wynik dodatni. Jeśli tak nie jest, raport laboratoryjny może zawierać informację „negatywną” lub „nie zaobserwowano żadnego organizmu”.

Test barwienia gramów ma niską czułość. Oznacza to, że jest podatny na wyniki fałszywie ujemne lub wyniki wskazujące, że rzeżączka nie występuje, gdy tak naprawdę jest.

W związku z tym wynik negatywny nie może być uznany za ostateczny. Niezbędne byłyby inne formy testowania.

Test amplifikacji jądrowej (NAAT)

NAAT identyfikuje geny unikalne dla N. gonorrhoeae.

Próbka moczu lub wymaz z pochwy, szyjki macicy lub cewki moczowej jest wysyłana do laboratorium i przetwarzana przy użyciu techniki, która może wykonać około miliarda kopii materiału genetycznego bakterii, jeśli jest obecny. Pozwala to na wykrycie nawet niewielkich ilości bakterii, dzięki czemu jest bardzo dokładny.

Wyniki NAAT mogą być dostarczone w ciągu kilku godzin. Możesz spodziewać się otrzymania raportu laboratoryjnego w ciągu dwóch do trzech dni.

Ze względu na szybkość i dokładność Centrum Kontroli i Prewencji Chorób (CDC) zaleca stosowanie NAAT do diagnozowania infekcji rzeżączki odbytnicy i gardła.

Diagnozy różnicowe

Kilka schorzeń może powodować objawy podobne do objawów rzeżączki.

Typowe schorzenia, które Twój lekarz może wziąć pod uwagę podczas oceny diagnostycznej:

• Infekcje dróg moczowych (ZUM)
• Herpes simplex zapalenie cewki moczowej
• Zapalenie pochwy
• Bakteryjne zapalenie pochwy (BV)
• Hemoroidy wewnętrzne
• Zapalenie najądrza
• śluzowo-ropne zapalenie szyjki macicy
• Bakteryjne zapalenie spojówek
• Zapalenie storczyków

Poniższy przewodnik dotyczący dyskusji z lekarzami może pomóc w rozpoczęciu rozmowy z lekarzem na temat tego, co mogą oznaczać różne wyniki.

Testowanie w domu

Jeśli uważasz, że mogłeś być narażony na rzeżączkę, możesz poszukać oznak i objawów przed badaniem.

Napiętnowanie, zakłopotanie i strach przed ujawnieniem są jednymi z powodów, dla których niektórzy ludzie twierdzą, że unikają badania na choroby przenoszone drogą płciową (STD). Ale możesz też czuć, że test po prostu nie jest konieczny, jeśli czujesz się dobrze.

Pamiętaj, że zarażenie i brak objawów jest powszechne.

W tym celu coraz większa liczba rzeczników zdrowia publicznego popiera stosowanie domowych testów na choroby przenoszone drogą płciową, które zapewniają konsumentom pożądaną autonomię i poufność.

Najczęściej sprzedawane domowe zestawy do leczenia rzeżączki wymagają pobrania wymazów i/lub próbek moczu w domu i wysłania ich do laboratorium w celu analizy. Następnie logujesz się na bezpiecznej stronie internetowej, aby uzyskać wyniki w ciągu trzech do pięciu dni roboczych.

Wada testów w domu

Pomimo atrakcyjności testów w domu, istnieje wiele wad.

Pobieranie próbek jest zwykle trudniejsze niż sugerują producenci, a błędy użytkownika są powszechne. Większość firm nie ma jasności co do rodzaju przeprowadzanych testów ani ich dokładności.

Co więcej, koszt zestawów może być wygórowany, zaczynając od 90 USD za pojedynczy STD i ponad 300 USD za kompleksowy ekran STD.

Jednym z testów, którego należy aktywnie unikać, jest pasek szybkiego testu na rzeżączkę. Chociaż może dostarczyć wyniki w ciągu zaledwie 15 minut, aż dwa na pięć testów da wynik fałszywie ujemny.

Jeśli wynik testu jest pozytywny

Jeśli otrzymasz pozytywny wynik na rzeżączkę, powinieneś przejść kompleksowe badanie przesiewowe w kierunku chorób przenoszonych drogą płciową, w tym na chlamydię, kiłę, rzęsistkowicę i HIV.

Zarażenie więcej niż jednego z tych chorób przenoszonych drogą płciową w tym samym czasie, znane jako koinfekcja, jest powszechne. Niektóre koinfekcje, takie jak HIV, są bardziej podatne na progresję, jeśli masz również inną chorobę przenoszoną drogą płciową.

Jeśli użyłeś testu w domu, powinieneś uzyskać dodatkowe badanie przesiewowe przez lekarza.

Zdecydowanie zaleca się skontaktowanie z obecnymi i niedawnymi partnerami seksualnymi oraz poddanie się ich testom (i leczeniu w razie potrzeby). Chociaż CDC zaleca, aby Ty lub Twój dostawca powiadomili wszystkich partnerów, z którymi uprawiałeś seks w ciągu 90 dni przed wystąpieniem jakichkolwiek objawów lub potwierdzeniem diagnozy, możesz chcieć cofnąć się dalej.

Po zakończeniu leczenia nie jest wymagane badanie kontrolne w celu potwierdzenia, że ​​infekcja ustąpiła, o ile stosowane są zalecane antybiotyki.

Jednak biorąc pod uwagę wysokie wskaźniki reinfekcji, Twój lekarz może zażądać ponownego badania w ciągu trzech miesięcy, niezależnie od tego, czy Twój partner (partnerzy) byli leczeni, czy nie.

Zalecenia dotyczące badań przesiewowych

Rzeżączka jest drugą najczęstszą chorobą przenoszoną drogą płciową w Stanach Zjednoczonych, odpowiadającą za ponad 500 000 zakażeń w ostatnich latach.

Podczas gdy badanie na rzeżączkę w przypadku podejrzenia infekcji jest ważne, dla niektórych osób ważne jest badanie przesiewowe w kierunku infekcji — sprawdzenie, czy uważasz, że możesz ją mieć, czy nie.

Dokładniej, USPSTF zaleca, aby badania przesiewowe w kierunku rzeżączki i innych powszechnych chorób przenoszonych drogą płciową były przeprowadzane u osób, które są narażone na zwiększone ryzyko narażenia i/lub powikłań chorobowych.

• Rzeżączkę i chlamydię należy przebadać u urodzonych kobiet i mężczyzn, którzy uprawiają seks z mężczyznami.
• Rzeżączka i chlamydia powinny być badane u ciężarnych o podwyższonym ryzyku.
• Kiła, wirusowe zapalenie wątroby typu B i HIV powinny być badane u wszystkich kobiet w ciąży.
• Kiła, wirusowe zapalenie wątroby typu B i HIV powinny być badane u mężczyzn i kobiet, którzy są w grupie podwyższonego ryzyka.
• Test na obecność wirusa HIV powinien być przeprowadzany w ramach rutynowej wizyty lekarza dla wszystkich osób w wieku od 15 do 65 lat.

Jeśli jesteś zarażony, będziesz nadal zaraźliwy, dopóki nie otrzymasz leczenia, i istnieje ryzyko przeniesienia infekcji w nowy związek, nawet o tym nie wiedząc.

Historia i zachowania seksualne twojego partnera mogą również wpływać na ryzyko chorób przenoszonych drogą płciową.

Skontaktuj się z lekarzem w celu przeprowadzenia badań przesiewowych. Lub, aby znaleźć witrynę testową w pobliżu, odwiedź internetowy lokalizator witryn testowych CDC. Wiele z wymienionych klinik oferuje niedrogie lub bezpłatne, poufne testy dla wykwalifikowanych rezydentów.