Jak działa Twój słuch

Tworzenie i przemieszczanie się dźwięku jest punktem wyjścia mechanizmu słyszenia. Dźwięk przemieszcza się do ucha, a następnie do pnia mózgu i kory mózgowej (w mózgu), aby zinterpretować dźwięk.

Zanim cokolwiek usłyszymy, musi zostać wygenerowany dźwięk. Niezależnie od tego, czy dźwięk jest czyimś głosem, syreną, czy grzmotem, powstają wibracje. Wibracje te mogą przemieszczać się w powietrzu, metalu, wodzie, drewnie itp. Koncepcja ta działa w ten sam sposób, w jaki wibrują ludzkie struny głosowe, tworząc dźwięki, których używamy do generowania mowy. Wibracje istnieją w formie fali, która ostatecznie dociera do naszych uszu. Powstająca fala jest ważna dla tego, jak odbierzemy dźwięk.

Funkcja ucha zewnętrznego i środkowego

Ucho zewnętrzne działa jak lejek dla dźwięków. Dźwięk przemieszcza się wewnątrz ucha do błony bębenkowej (błony bębenkowej). Fale dźwiękowe, które wchodzą w kontakt z błoną bębenkową, są przekształcane w wibracje, które są wyczuwane przez grupę maleńkich kości, zwanych kosteczkami ucha środkowego. Składają się z młoteczka (młotka), kowadełka (kowadła) i strzemiączka (strzemię). Młotek jako pierwszy przewodzi wibrację, która następnie przechodzi przez kowadełko i kończy się na strzemiączku, który styka się z okienkiem owalnym (przedsionkowym), które oddziela ucho środkowe od ucha wewnętrznego.

Funkcja ucha wewnętrznego

Funkcja ucha wewnętrznego rozpoczyna się, gdy przewodzenie fali dźwiękowej dociera do okienka owalnego. Fala dźwiękowa przechodzi następnie przez ślimak, który wygląda jak muszla ślimaka. Ślimak jest podzielony na trzy komory wypełnione płynem. Różne obszary wzdłuż ślimaka są podatne na różne częstotliwości. Następnie sygnał trafia do przewodu ślimakowego, powodując drgania endolimfy (specjalnego płynu), gdzie sygnał jest przekształcany w impuls elektryczny, który jest przekazywany do nerwów ślimakowych i przedsionkowych.

Ślimak kończy się w okrągłym okienku, gdzie fala dźwiękowa jest ostatecznie rozpraszana jako ciśnienie hydrauliczne.

Mózg

Mechanizm słyszenia w rzeczywistości składa się z dwóch funkcjonalnych jednostek: prawego ucha i lewego ucha. Jednostki są identyczne; jednak każdy z nich odgrywa ważną rolę w określaniu dźwięku. Rdzeń przedłużony (dolna część pnia mózgu) odbiera sygnały z nerwu przedsionkowo-ślimakowego w różnych odstępach czasu i siły, w zależności od tego, skąd dochodzi dźwięk, sposobu obracania głowy i odległości dźwięku. Różnica w taktowaniu i intensywności jest ważna dla zapewnienia trójwymiarowego aspektu dźwięku.

Pień mózgu wysyła sygnał do śródmózgowia, a następnie do kory słuchowej płatów skroniowych mózgu, gdzie impulsy elektryczne są interpretowane jako dźwięki, których doświadczamy.