Jakie jest ryzyko zakażenia wirusem HIV u chorych na hemofilię?

Przed rutynowym badaniem krwi od dawców osoby otrzymujące krew i produkty krwiopochodne były narażone na znaczne ryzyko zakażenia wirusem HIV. W rzeczywistości od najwcześniejszego okresu kryzysu AIDS w latach 80. i 90. ryzyko przeniesienia zakażenia z krwi do krwi uważano za tak wysokie, że umieszczano chorych na hemofilię w grupie wysokiego ryzyka (sytuacja, na którą zwrócił uwagę świat szeroko nagłośnione przypadki Ricky’ego Raya, Ryana White’a i Elizabeth Glaser).

Zrozumienie hemofilii

Hemofilia to genetyczne zaburzenie krwawienia charakteryzujące się niższymi niż normalnie czynnikami krzepnięcia krwi krążącymi we krwi. Przy tych nienormalnie niskich poziomach czynników krzepnięcia, krzepnięcie krwi jest przedłużone, co naraża pacjenta na ryzyko nieprawidłowego krwawienia.

Osoby żyjące z hemofilią często potrzebują hospitalizacji z powodu krwawienia do stawów, takich jak łokcie i kolana lub nieprawidłowego krwawienia po urazie lub pęknięciu skóry. Ponieważ hemofilia jest genetycznie powiązana z genami determinującymi płeć, hemofilia dotyka prawie wyłącznie mężczyzn.

Hemofilia i HIV

Przed 1992 r. nie było dostępnego narzędzia do badań przesiewowych, które gwarantowałoby, że oddawane produkty krwiopochodne są wolne od wirusa HIV. Niestety osoby żyjące z hemofilią wymagają regularnych transfuzji czynników krzepnięcia w celu utrzymania prawidłowego układu krzepnięcia krwi.

Dlatego też pacjenci z hemofilią, którzy otrzymali nieprzetestowany i niebadany przesiewowo czynnik krzepnięcia przed 1992 rokiem, byli uważani za szczególnie narażonych na zakażenie wirusem HIV poprzez te właśnie produkty krwiopochodne, które ratowały im życie.

Do i tak już wysokiego ryzyka dodano sposób, w jaki gromadzono zapasy krwi, arbitralnie mieszając dawców krwi od różnych dawców, a raczej w oparciu o grupę krwi, co oznacza, że ​​nawet te, które były negatywne, były skażone krwią zakażoną wirusem HIV.

Historia Ricky’ego Raya

Ricky Ray i jego dwaj bracia byli hemofilikami i otrzymywali regularne transfuzje produktów krwiopochodnych w celu utrzymania ich układu krzepnięcia. Niestety, wszyscy trzej zarazili się wirusem HIV z produktów krwi, które uważano za skażone wirusem HIV. Nie byli sami.

Sprawę pogorszyło to, że później ujawniono, że agencje zignorowały ostrzeżenia o szybkim rozprzestrzenianiu się wirusa HIV w populacji chorych na hemofilię i nie zrobiły nic, aby przeprowadzić wstępne badania przesiewowe dawców.

Historia Ricky’ego Raya jest tragiczna. Po zdiagnozowaniu HIV Ricky i jego bracia zostali wyrzuceni ze szkoły z obawy, że przeniosą HIV na innych uczniów. Ostatecznie zostali zmuszeni do ukrywania się po spaleniu ich domu przez nieznanych sprawców.

Ta niesprawiedliwość była tak oburzająca, że ​​w 1998 roku Kongres uchwalił ustawę Ricky Ray Hemophilia Relief Fund Act, wypłacając rekompensatę tym pacjentom z hemofilią, którzy zarazili się wirusem HIV od 1 lipca 1982 r. do 31 grudnia 1987 r.

Ryzyko HIV dzisiaj

Obecnie istnieją rozbudowane narzędzia do badań przesiewowych, które zapobiegają przedostawaniu się krwi zakażonej wirusem HIV do układu krwionośnego.

Pod koniec lat 90., po wprowadzeniu powszechnych badań przesiewowych krwi i tkanek, a także wprowadzeniu testów na HIV nowej generacji, szacowane ryzyko zakażenia wirusem HIV w wyniku transfuzji krwi wynosiło mniej więcej jeden na 600 000 przypadków. Do 2003 r. ryzyko to wyniosło około 1 do 1,8 miliona.

Pomimo tych statystyk, Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków nałożyła surowy zakaz oddawania krwi od grup wysokiego ryzyka, a mianowicie homoseksualistów i biseksualnych mężczyzn. Nawet po złagodzeniu zakazu krwi homoseksualistów 22 grudnia 2015 r. geje i biseksualni mężczyźni mogą oddawać darowizny tylko wtedy, gdy nie uprawiali seksu w ciągu ostatnich 12 miesięcy, a taki celibat jest potwierdzany podpisaniem wypełnionego kwestionariusza.