Pierwotniaki i choroby, które powodują

Pierwotniaki to organizmy jednokomórkowe klasyfikowane jako eukariota (organizmy, których komórki zawierają organelle i jądra związane z błoną). Inne eukarionty to:

• ludzie
• Inne zwierzęta
• Rośliny
• Glony
• Robaki
• Grzyby

Pierwotniaki można znaleźć wszędzie. Mogą żyć samodzielnie jako wolno żyjące organizmy w środowisku, często w glebie, wodzie lub mchu. Mogą również być cystami spoczynkowymi, co pozwala im przetrwać okresy suche.

Niektóre pierwotniaki to pasożyty. Inne żyją w symbiozie z innymi organizmami, a każdy z nich polega na sobie nawzajem w celu przetrwania.

pierwotniaki

Pierwotniaki dzielą się na różne klasy:

• Sporozoa (pasożyty wewnątrzkomórkowe)
• Wiciowce (ze strukturami podobnymi do ogona, które trzepoczą, aby je poruszyć)
• Ameby (które poruszają się za pomocą tymczasowych wypustek ciała komórek zwanych pseudopodami)
• Ciliates (które poruszają się, uderzając w wiele podobnych do włosów struktur zwanych rzęskami)

Zakażenia wywołane przez pierwotniaki mogą się rozprzestrzeniać poprzez spożycie cyst (faza życia uśpionego), transmisję płciową lub poprzez wektory owadów.

Wiele powszechnych – i nie tak powszechnych – infekcji jest powodowanych przez pierwotniaki. Niektóre z tych infekcji powodują choroby u milionów ludzi każdego roku; inne infekcje są rzadkie i mogą zanikać.

Choroby pierwotniakowe

Do powszechnych chorób zakaźnych wywoływanych przez pierwotniaki należą:

• Malaria
• Giardia
• Toksoplazmoza

Te infekcje występują w bardzo różnych częściach ciała. Zakażenia malarią zaczynają się we krwi, giardia zaczyna się w jelicie, a toksoplazmozę można znaleźć w węzłach chłonnych, oku, a także (co niepokojące) w mózgu.

Inne choroby pierwotniaków obejmują:

• Trypanosomatoza afrykańska („śpiączka”): spowodowana przez Trypanosoma brucei gambiense (98% przypadków) i Trypanosoma brucei rhodesiense (2%). Oba są przenoszone przez ukąszenia muchy tse-tse.

• czerwonka pełzakowata: z powodu Entamoeba histolytica), co powoduje biegunkę i rozstrój przewodu pokarmowego. Może również przechodzić przez ściany jelit i przedostawać się do krwiobiegu oraz innych narządów, takich jak wątroba, gdzie może tworzyć ropnie wątroby.

Leczenie

Możliwości leczenia zależą od tego, jakie pierwotniaki cię zarażają. Niektóre odnoszą dużo większe sukcesy niż inne.

Malaria jest powszechną chorobą na całym świecie, która ma proste leczenie, chociaż leczenie zależy od rodzaju malarii (Plasmodium falciparum, Plasmodium knowlesi, Plasmodium malariae, Plasmodium ovale i Plasmodium vivax).

Leczenie zależy również od tego, czy pierwotniaki są lekooporne. Szczególnie P. falciparum uodporniło się na niektóre ważne leki w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat.

Wykrywanie infekcji

W przeciwieństwie do innych patogenów próbek z pierwotniakami nie można łatwo zidentyfikować na podstawie kultury. Czasami można je zobaczyć pod mikroskopem, czy to wewnątrz czerwonych krwinek (jak w malarii), czy w kale (jak w lamblii i E. histolytica).

Istnieją również szybkie badania krwi na przeciwciała lub antygeny, a także testy PCR wykrywające ich materiał genetyczny.

Toksoplazmoza

Toksoplazmozę można zidentyfikować na wiele różnych sposobów w zależności od tego, gdzie powoduje infekcję, w tym:

• Badania krwi na obecność przeciwciał
• Testy PCR
• Specjalne plamy tkanek
• Bezpośrednia izolacja patogenu

Giardia

Giardia można znaleźć poprzez test antygenowy stolca, a także patrząc na stolec pod mikroskopem. Do zdiagnozowania tego może być potrzebnych wiele próbek kału (może trzy).

Entamoeba histolytica

E. histolytica można również zidentyfikować z próbek kału, takich jak Giardia. Można go zidentyfikować pod mikroskopem, za pomocą testu PCR, testu antygenowego lub badania krwi na przeciwciała.

Trypanosomatoza ludzka afrykańska

Ludzka trypanosomatoza afrykańska może być zdiagnozowana na podstawie badań krwi lub płynu lub biopsji węzła chłonnego (lub rany wrzodowej).

Trypanosoma brucei rhodesiense

T.b. Pasożyty rhodesiense można zwykle znaleźć we krwi zakażonych osób.

Trypanosoma brucei gambiense

T.b. gambiense ma mniejsze obciążenie pierwotniakami we krwi, więc mikroskopia krwi zwykle nie jest w stanie go zidentyfikować, ale badanie mikroskopowe biopsji węzła chłonnego (tylnego węzła chłonnego) z większym prawdopodobieństwem wykryje zakażenie.