Przegląd chłoniaka z komórek płaszcza

Chłoniak z komórek płaszcza (MCL) jest rzadkim typem chłoniaka nieziarniczego (NHL), który powstaje w limfocytach B, rodzaju białych krwinek, które pomagają zwalczać infekcje. MCL zwykle atakuje węzły chłonne i może obejmować również inne narządy. Większość osób z MCL ma agresywną postać choroby, która wymaga szybkiego leczenia. Kandydaci do intensywnej terapii mogą osiągnąć remisję trwającą od 7 do 10 lat, a nawet dłużej. Istnieje coraz więcej możliwości leczenia zarówno nowo zdiagnozowanego, jak i nawrotowego MCL. Niewielka grupa ludzi ma znacznie wolniejszą postać MCL, która może nie wymagać natychmiastowego leczenia i może być stabilna przez lata.

Objawy

Objawy MCL są podobne do objawów wielu innych typów chłoniaka nieziarniczego i mogą obejmować jeden lub więcej z następujących objawów:

• Bezbolesne, obrzęk węzłów chłonnych
• Gorączka i nocne poty
• Niezamierzona utrata wagi
• Biegunka, nudności/wymioty, ból brzucha lub dyskomfort

Powiększone węzły chłonne mogą znajdować się na tyle blisko powierzchni skóry, że można je wyczuć rękami. Mogą jednak znajdować się również głębiej w ciele. Rzadziej MCL rozwija się poza węzłami chłonnymi, w którym to przypadku najczęstszym miejscem jest przewód pokarmowy. Kiedy MCL wpływa na żołądek lub jelita, może powodować objawy, takie jak biegunka i ból brzucha.

W postaciach MCL, które są mniej agresywne, ludzie często nie mają powiększenia węzłów chłonnych, a zamiast tego mają powiększoną śledzionę. Może to nie powodować żadnych objawów lub może powodować uczucie pełności lub ból w lewym nadbrzuszu, który może rozprzestrzenić się na lewy bark. To uczucie pełności może być nieco stałe lub można je zauważyć po zjedzeniu niewielkiej ilości jedzenia. Innym określeniem powiększonej śledziony jest splenomegalia.

Powoduje

Podobnie jak w przypadku wielu form raka, dokładna przyczyna MCL jest nieznana, ale naukowcy podejrzewają, że pewne czynniki genetyczne i środowiskowe mogą być ważne. MCL dotyka głównie osoby starsze i często zdarza się, że osoby, u których zdiagnozowano MCL, są w późnych latach 50. lub w połowie lat 60. Mężczyźni chorują częściej niż kobiety, ale przyczyny tego schematu nie są znane.

Nowotwory złośliwe rozwijają się w związku ze zmianami w kodzie genetycznym lub mutacjami DNA. Większość osób z MCL nabyła określoną nieprawidłowość genetyczną, w której doszło do wymiany materiału genetycznego między dwoma chromosomami: chromosomem 11 i 14. Ta wymiana nazywa się translokacją chromosomową, a ta konkretna translokacja jest naukowo zapisana jako t(11;14 )(q13;q32). Kiedy ta translokacja występuje w limfocytach B, może przyczyniać się do rozwoju MCL, jak również innych nowotworów z komórek B.

Inne wskazówki dotyczące przyczyn mogą dotyczyć miejsca pochodzenia komórek MCL. „Płaszcz” w MCL pierwotnie odnosił się do lokalizacji komórek, które kiedyś uważano za zaangażowane głównie w nowotwór złośliwy. MCL wydawał się rozwijać z części węzła chłonnego zwanej strefą płaszcza, obszarem komórek, które otaczają i otaczają inną strukturę, ośrodek rozmnażania.

Diagnoza

Rozpoznanie MCL, podobnie jak innych typów chłoniaków, często zależy od wskazówek, które ujawniono w procesie dokładnej oceny klinicznej. Pewne objawy i objawy fizyczne mogą zostać wykryte, a różne specjalistyczne testy są stosowane w celu potwierdzenia określonego typu i podtypu chłoniaka nieziarniczego (NHL), w celu określenia zakresu choroby i pomocy w określeniu najbardziej odpowiedniego leczenia.

W badaniu fizykalnym lekarz może wyczuć węzły chłonne w określonych obszarach, aby wykryć obrzęk. Badanie obejmuje również dotknięcie brzucha pod klatką piersiową w celu wykrycia obrzęku narządów (wątroby, śledziony) oraz nieprawidłowego nagromadzenia płynu, które może być związane z chorobą układu limfatycznego.

Badania krwi, biopsje, badania obrazowe, badanie szpiku kostnego, endoskopia i/lub kolonoskopia, analiza płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) i/lub inne badania są możliwe jako część postępowania w przypadku chłoniaka z komórek płaszcza.

Biopsja

Pobiera się próbkę zajętej tkanki lub biopsję w celu zbadania jej mikroskopowego wyglądu i wykonania różnych testów na podejrzanej komórce. Często węzły chłonne są poddawane biopsji lub w niektórych przypadkach cały powiększony węzeł chłonny, który jest podejrzany o rak, zostanie usunięty i zbadany. W niektórych przypadkach podejrzane miejsca mogą nie być łatwo dostępne z zewnątrz, a laparoskopia lub laparotomia mogą być konieczne w celu pobrania próbek głęboko w jamie brzusznej lub miednicy.

Wykorzystując tkankę z biopsji, wykonuje się specjalistyczne testy, które pomagają określić typ komórek pochodzenia złośliwego. MCL to chłoniak z komórek B, a komórki MCL wytwarzają charakterystyczne białka (CD5, CD19, CD20 i CD22). Inne badania są często wykonywane w celu wykrycia obecności translokacji chromosomu (11;14) w złośliwych limfocytach i białka cykliny D1. Mimo to inne badania, takie jak testowanie obecności mutacji TP53, mogą mieć wpływ na wybór najlepszego leczenia.

Obrazowanie

Może być potrzebna dowolna liczba badań obrazowych, w tym obrazowanie rentgenowskie, tomografia komputerowa (CT), obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), pozytonowa tomografia emisyjna (PET) i/lub inne badania. Skany CT mogą być wykonywane w celu zbadania obszarów takich jak szyja, klatka piersiowa, brzuch i miednica, aby pomóc wykryć powiększenie niektórych chorób węzłów chłonnych, które rozprzestrzeniły się na niektóre narządy. MRI może być użyty do wykrycia jakiegokolwiek zajęcia chorobowego mózgu i rdzenia kręgowego. Inne formy obrazowania, takie jak FDG-PET, mogą dostarczyć ważnych informacji o chorobie i jej zasięgu.

Badanie szpiku kostnego

Badanie szpiku kostnego w rzeczywistości składa się z dwóch oddzielnych, ale zwykle równoczesnych badań: aspiracji szpiku kostnego w celu pobrania płynnej części szpiku kostnego i biopsji szpiku kostnego dla części stałej. Testy na komórkach krwi uzyskanych ze szpiku kostnego mogą pomóc w ustaleniu, czy MCL w ogóle dotyczy szpiku kostnego.

Analiza płynu mózgowo-rdzeniowego

Czasami zaleca się analizę płynu mózgowo-rdzeniowego w poszukiwaniu nieprawidłowości, które wskazywałyby na rozprzestrzenienie się raka do mózgu i rdzenia kręgowego. Płyn ten otrzymuje się do analizy w procedurze zwanej nakłuciem lędźwiowym.

Częścią pracy nad MCL jest ustalenie diagnozy, ale druga część to próba uzyskania jak największej ilości informacji o ryzyku związanym z tą chorobą. Niewielki odsetek przypadków MCL jest bardziej leniwy; inni zachowują się bardziej agresywnie. Często MCL rozprzestrzenia się poza węzły chłonne, wpływając na śledzionę, szpik kostny i narządy poza układem limfatycznym, takie jak wątroba lub obszary przewodu pokarmowego [GI]) w momencie diagnozy.

Przy określaniu stadium MCL i wybieganiu w przyszłość do leczenia, gromadzony jest cały szereg informacji, aby przewidzieć potencjalny przebieg choroby i rozważyć odpowiednie opcje leczenia. Twój wiek i ogólny stan zdrowia, wielkość guza, poziom enzymu dehydrogenazy mleczanowej i inne czynniki mogą wpłynąć na decyzję o leczeniu.

Inne testy mogą być wykonane w oczekiwaniu na leczenie; na przykład przed rozpoczęciem intensywnego leczenia mogą być wykonane badania serca i płuc, aby upewnić się, że takie leczenie byłoby wskazane.

Leczenie

Istnieje wiele różnych opcji leczenia dostępnych dla pacjentów z nowo zdiagnozowanym MCL. Właściwe dla Ciebie będą zależeć od Twojej choroby, Twoich celów i indywidualnych okoliczności. Często schematy leczenia są klasyfikowane jako terapia agresywna lub terapia mniej agresywna.

Leczenie pierwszej linii

Przykłady agresywnego leczenia obejmują następujące w celu wywołania remisji:

• RDHA (rytuksymab, deksametazon, cytarabina) + platyna (karboplatyna, cisplatyna lub oksaliplatyna)
• Naprzemiennie RCHOP/RDHAP (rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna, winkrystyna, prednizon)/(rytuksymab, deksametazon, cytarabina, cisplatyna)
• Schemat NORDIC (indukująca immunochemioterapia ze wzmocnioną dawką rytuksymabem + cyklofosfamid, winkrystyna, doksorubicyna, prednizon [maxi-CHOP]) naprzemiennie z rytuksymabem + cytarabina w dużej dawce)

Młodzi pacjenci z MCL zazwyczaj otrzymywali agresywną, intensywną chemioterapię z zastosowaniem wysokich dawek cytarabiny, a następnie przeszczep komórek macierzystych. Allogeniczny przeszczep komórek macierzystych jest opcją przy pierwszej remisji lub w momencie nawrotu.

Mniej agresywne przykłady leczenia pierwszego rzutu mogą obejmować:

• Bendamustyna + rytuksymab
• VR-CAP (bortezomib, rytuksymab, cyklofosfamid, doksorubicyna i prednizon)
• RCHOP

Leczenie podtrzymujące może być zgodne ze schematem pierwszego rzutu. Rytuksymab co osiem tygodni jest jednym z takich schematów, dla którego korzyści są obecnie oceniane.

Jeśli analiza nowotworu złośliwego wykaże obecność pewnych mutacji, takich jak mutacje TP53, klinicyści skłaniają się do preferowania bardziej eksperymentalnych metod, takich jak badania kliniczne dla tych pacjentów.

Leczenie drugiej linii

Niezależnie od tego, czy po siedmiu latach remisji, czy po zaledwie trzech latach po mniej agresywnym leczeniu początkowym, istnieje wiele opcji leczenia drugiego rzutu. Naukowcy wciąż próbują ustalić, które z nich mogą być najlepsze na początek i jak najlepiej je zsekwencjonować. Przykłady obejmują:

• akalabrutynib
• Ibrutynib ± rytuksymab
• Lenalidomid ± rytuksymab
• Wenetoklaks
• Bendamustyna ± rytuksymab (jeśli nie podano wcześniej)
• Bortezomib ± rytuksymab

Wybór leczenia drugiego rzutu zależy od takich czynników, jak schemat leczenia pierwszego rzutu, jak długo trwała remisja po leczeniu początkowym, indywidualne cechy osoby z MCL (wiek, ogólny stan zdrowia, inne schorzenia) oraz cechy MCL danej osoby (wyższe ryzyko vs mniejsze ryzyko), a także osobiste preferencje i status ubezpieczenia / problemy ekonomiczne.

Jedną z najważniejszych rzeczy, o których należy pamiętać w przypadku MCL, jest to, że Twój MCL nie jest taki sam jak MCL innej osoby i że nie jesteś statystyką. Oznacza to, że różni ludzie mają bardzo różne doświadczenia z tą chorobą.

Niektóre formy MCL, takie jak wariant blastoidalny, są niezwykle agresywne i traktowane jako takie. Inne formy zachowują się bardziej jak przewlekła białaczka limfocytowa, nowotwór krwi, na który większość ludzi „umiera zamiast umierać”. Niestety ta ostatnia grupa jest raczej wyjątkiem niż regułą dla MCL. Jednak postępy w leczeniu częstszych chłoniaków z limfocytów B pojawiają się w rekordowym tempie i prawdopodobnie osoby z MCL również odniosą korzyści z tych przełomów.