Przegląd hipowolemii

Gdy ilość płynu w układzie wewnątrznaczyniowym jest zbyt mała, mówi się o niedostatecznej objętości lub hipowolemii. (W większości przypadków odnosi się to do objętości krwi, ale może to również obejmować płyn limfatyczny.) W tym artykule skupimy się na hipowolemii, ponieważ odnosi się ona do objętości krwi w stosunku do dostępnej przestrzeni wewnątrz układu krążenia.

Zapotrzebowanie każdej osoby na płyny jest nieco inne i zależy od beztłuszczowej masy mięśniowej, zdrowia układu krążenia, tkanki tłuszczowej i wielu innych czynników. Istnieją kliniczne objawy hipowolemii, ale może być możliwa utrata do 30% całkowitej objętości krążenia, zanim pojawią się jakiekolwiek oznaki lub objawy hipowolemii.

Tło

Ciało jest w zasadzie workiem (lub kilkoma workami) płynu. Każda komórka ma zewnętrzną błonę wypełnioną płynem, wewnątrz której znajdują się wszystkie struktury niezbędne do funkcjonowania komórki. Komórki tworzą tkanki, z których wiele jest zorganizowanych w różne struktury, które albo ukierunkowują, albo zawierają płyn.

Cały ten płyn jest na bazie wody i musi mieć wystarczającą ilość wody, aby zrównoważyć wszystkie zawarte w nim sole i cząstki stałe. Woda i sól są przenoszone z komórki do komórki, a także do iz krwioobiegu, ponieważ organizm potrzebuje równowagi płynów.

Kiedy organizm jest odpowiednio nawodniony, a względna objętość płynów jest wystarczająca do wypełnienia dostępnej przestrzeni krążenia, układy zazwyczaj działają prawidłowo.

Brak objętości wpływa na zdolność organizmu do odpowiedniej perfuzji (wypełnienia) tkanek krwią, tlenem i składnikami odżywczymi. Niedostateczna perfuzja to stan znany jako wstrząs. Hipowolemia i szok są ze sobą ściśle powiązane.

Objawy

Objawy hipowolemii i objawy wstrząsu są bardzo podobne. Gdy zmniejsza się objętość krwi, organizm zaczyna kompensować brak objętości poprzez zwężenie naczyń krwionośnych. Ściśnięcie naczyń krwionośnych powoduje zmniejszenie dostępnej przestrzeni wewnątrz układu sercowo-naczyniowego, co oznacza, że ​​względna objętość krwi jest wystarczająca do wytworzenia ciśnienia i perfuzji tkanek.

Odsuwa to krew od najbardziej dystalnych części ciała (zwykle jest to skóra) i powoduje utratę koloru i mniej zauważalne ciepło (chłodna, blada skóra). Częstość akcji serca wzrasta, aby szybciej krążyć dostępną krew i zwiększyć ciśnienie krwi na tyle, aby zrównoważyć utratę objętości (i ciśnienia) w przestrzeni naczyniowej. W tym momencie mierzalne ciśnienie krwi często jest bardzo małe.

Jeśli przyczyna hipowolemii (patrz niżej) nie zostanie naprawiona, a organizm nadal traci objętość płynów, organizm reaguje:

• Pocenie się (odpowiedź stresowa na utratę perfuzji)
• Zawroty głowy (ponieważ utrata perfuzji wpływa na mózg)
• Dezorientacja
• Zmęczenie
• Obniżone ciśnienie krwi

Jeśli hipowolemia pozostanie nieleczona, a przyczyna nie zostanie usunięta, pacjent może stracić przytomność.

Powoduje

Ogólnie rzecz biorąc, 60% masy ciała mężczyzn składa się z płynów, podczas gdy u kobiet około 50%.

Istnieje kilka sposobów na utratę objętości płynu. Pocenie się, nadmierne oddawanie moczu, wymioty lub biegunka mogą powodować szybką utratę wody. Jeśli płyn nie zostanie odpowiednio uzupełniony przez wodę pitną, osoba może ulec odwodnieniu i ostatecznie hipowolemii.

Miejsce krwawienia może być wewnętrzne (np. krwawienie do brzucha), żołądkowo-jelitowe (krwawienie do żołądka, przełyku lub jelit) lub zewnętrzne. W przypadku krwotoku wewnętrznego lub przewodu pokarmowego czasami objawy hipowolemii są pierwszymi oznakami utraty krwi, a nie obserwacją samego krwawienia.

Przenoszenie płynu z krwiobiegu może również powodować hipowolemię. Poważne odwodnienie (utrata wody) może prowadzić do hipowolemii, ponieważ tkanki wyciągają wodę z krwiobiegu, aby zrównoważyć utratę. Nawet pacjent z ciężkim obrzękiem (opuchlizną) kończyn – na przykład pacjent z zastoinową niewydolnością serca – może mieć hipowolemię.

Nawet jeśli pacjentka może mieć zbyt dużo płynów w organizmie (co powoduje obrzęk), może nie mieć wystarczającej ilości płynu w układzie sercowo-naczyniowym. Spowodowałoby to hipowolemię.

Jeśli ilość płynu w organizmie pozostaje niezmieniona, ale układ sercowo-naczyniowy rozszerza się, pacjent może doświadczyć względnej hipowolemii. W tym przypadku nie dochodzi do utraty ani przesunięcia płynu, ale nagły wzrost przestrzeni w naczyniach krwionośnych prowadzi do takiej samej utraty ciśnienia i perfuzji jak hipowolemia. Jest to przyczyną utraty przytomności przez pacjenta podczas omdlenia.

Diagnoza

Nie ma ostatecznego badania krwi na hipowolemię. Do jej zdiagnozowania wymagana jest ocena kliniczna. Parametry życiowe, w tym ciśnienie krwi, częstość tętna, czas napełniania naczyń włosowatych (ile czasu zajmuje powrót koloru do paznokci po ich ściągnięciu – im szybciej powraca, tym lepiej) i częstość oddechów — wszystko to daje wskazówki dotyczące objętości krwi pacjenta w stosunku do jego wydolności sercowo-naczyniowej.

Wykonując dokładny wywiad i badanie fizykalne, lekarz może zapytać pacjenta o przyjmowanie płynów, historię wymiotów lub biegunki i wydalanie moczu. Pacjentka może również potrzebować pomiaru ciśnienia krwi i tętna podczas leżenia, siedzenia i stania. Zmiany parametrów życiowych między tymi pozycjami mogą wskazywać na obecność hipowolemii.

Leczenie

Spożycie płynów jest sposobem leczenia hipowolemii. W przypadku bezpośredniej utraty krwi transfuzja krwi może być konieczna w ciężkich przypadkach. W przeciwnym razie może być wymagana infuzja dożylna. Najważniejszym leczeniem jest usunięcie podstawowej przyczyny hipowolemii.

Hipowolemia może prowadzić do szoku, a szok jest bardzo niebezpieczny. Jeśli nie otrzymujesz wystarczającej ilości płynów lub krwawisz (nawet zwykłe krwawienie z nosa, które nie ustaje) i odczuwasz zawroty głowy, osłabienie lub mdłości, najlepiej natychmiast skontaktować się z lekarzem lub pracownikiem służby zdrowia. Wczesna interwencja jest najlepsza dla diagnozy i leczenia.