Badania wykazały, że terapia antyretrowirusowa (ART) może znacznie zmniejszyć ryzyko zakażenia wirusem HIV u par o niezgodnym serologii (w których jeden partner jest nosicielem wirusa HIV, a drugi jest nosicielem wirusa HIV). Strategie obejmują leczenie profilaktyczne (TasP), w którym ART zmniejsza zakaźność partnera HIV-dodatniego, oraz profilaktykę przedekspozycyjną (PrEP), w której ART zmniejsza podatność partnera HIV-ujemnego.
Obecny materiał dowodowy pokazuje, że korzyści z ART mogą być ogromne u par o mieszanym statusie, skutecznie eliminując ryzyko zakażenia HIV, jeśli wirus jest całkowicie stłumiony (niewykrywalny).
:max_bytes(150000):strip_icc()/GettyImages-536763216-ea1629f1f0f04f088c682d345b7b07c5.jpg)
PARTNER 1 zgłasza zero infekcji
Podczas konferencji na temat retrowirusów i infekcji oportunistycznych (CROI) w 2014 r. w Bostonie naukowcy biorący udział w trwającym badaniu PARTNER1 poinformowali, że wśród 767 par o mieszanym statusie, które stosowały sam TasP, nie wystąpiła ani jedna infekcja pomimo ponad 44 000 aktów seksualnych bez prezerwatywy. Badanie obejmowało zarówno pary heteroseksualne, jak i homoseksualne, które zgłaszały średnio od 37 do 43 aktów seksualnych bez prezerwatywy rocznie.
Chociaż wyniki badań PARTNER1 zdecydowanie sugerowały, że samo TasP może zapobiegać przenoszeniu wirusa HIV, naukowcy w tamtym czasie niechętnie wyciągali takie wnioski.
W oparciu o szereg wysoce zmiennych czynników – w tym rodzaje aktów seksualnych i to, czy doszło do wytrysku, czy nie – przedział ufności (stosowany do pomiaru pewności szacunków) ustalono na 96 procent.
Przełożyło się to na 4% ryzyko infekcji. W przypadku osób uprawiających seks analny szacowane ryzyko wzrosło do 10 procent. Kolejne badania budzą jeszcze większe wątpliwości co do tego, jak dobrze TasP może zmniejszyć infekcje w dłuższej perspektywie.
Badanie budzi wątpliwości dotyczące TasP
W badaniu przeprowadzonym przez Centers for Disease Control and Prevention (CDC) naukowcy przeanalizowali aktualne dane dotyczące skuteczności TasP, PrEP i prezerwatyw u par heteroseksualnych i homoseksualnych o niezgodności serologicznej. Celem badania nie było przewidzenie rzeczywistego ryzyka transmisji w warunkach rzeczywistych, ale wykazanie, w jaki sposób ryzyko kumuluje się w czasie, a mianowicie po okresie jednego i dziesięciu lat.
Na podstawie liczby potencjalnie mylących czynników prawdopodobieństwo infekcji wśród par o mieszanym statusie stosujących samą ART oszacowano na 2% w przypadku osób heteroseksualnych i zdumiewające 25% w przypadku par homoseksualnych. Ustalenia oparto na szeregu założeń, w tym:
- 80-procentowe zmniejszenie ryzyka związanego z używaniem prezerwatyw
- 96-procentowe zmniejszenie ryzyka, gdy partnerzy zakażeni wirusem HIV są na TasP
- 73-procentowe zmniejszenie ryzyka niezainfekowanych partnerów heteroseksualnych na PrEP
- 44-procentowe zmniejszenie ryzyka niezainfekowanych partnerów gejowskich na PrEP
- 54-procentowe zmniejszenie ryzyka dla niezainfekowanego heteroseksualnego partnera, który jest obrzezany
- 73-procentowe zmniejszenie ryzyka dla niezainfekowanego, obrzezanego partnera geja, który podczas seksu analnego jest wyłącznie wstawiany („na górze”)
- Średnio sześć penetrujących aktów seksualnych miesięcznie
W oparciu o te zmienne naukowcy zasugerowali, że „rzeczywiste” ryzyko infekcji w ciągu 10 lat wynosi od 1 do 11 procent w przypadku par heteroseksualnych i aż 76 procent w przypadku par homoseksualnych. Wiadomość ta wywołała alarm w społeczności naukowej, sugerując, że TasP w realnym świecie był z natury wadliwy.
Inni wyśmiewali badanie, twierdząc, że wnioski były oparte na fałszywym założeniu, że geje rzadziej odnoszą korzyści z PrEP ze względu na ich praktyki seksualne.
Argumentowali, że to zasadniczo porównuje jabłka do pomarańczy, stosując dwa różne standardy pomiaru dla gejów i heteroseksualistów.
PARTNER2: Zmieniający zasady gry
W latach 2010-2018 badanie PARTNER2 rozszerzyło badanie PARTNER1 o ocenę skuteczności TasP tylko u par homoseksualnych. Badanie przeprowadzono wśród 782 par homoseksualnych w 14 krajach, w których partner zakażony wirusem HIV utrzymywał niewykrywalny wirus.
W przypadku partnerów biorących udział w ART 98% utrzymywało ponad 90% przestrzeganie leczenia. Wszystkie pary uprawiały seks analny bez prezerwatywy. Nie zastosowano PrEP.
Pod koniec 18-miesięcznego badania nie zgłoszono ani jednej infekcji wirusem HIV wśród żadnej z par, pomimo braku prezerwatyw podczas seksu analnego.
Na podstawie wyników badań PARTNER1 i PARTNER2 naukowcy doszli do wniosku, że niezależnie od orientacji seksualnej ryzyko przeniesienia wirusa HIV przy całkowitym stłumieniu miana wirusa wynosi zero.
Wyniki zostały przekazane opinii publicznej w ramach nowej kampanii zdrowotnej o nazwie „U=U” (Niewykrywalny = Nieprzekazywalny).
Discussion about this post